บททั้งหมดของ หวนคำนึง: บทที่ 1 - บทที่ 10

จากคำบอกกล่าวของสาวใช้ใกล้ชิดทำให้ได้ทราบว่านางไม่ได้ล้มหัวฟาดพื้นจนความทรงจำกระเด็นกระดอนหายไป หรือว่านางทุกข์ตรมจนสะกดจิตตนเองให้ลืมเลือนเวลาสามปีที่ผ่านมากันเล่า เช่นนั้นชีวิตต้องขื่นขมระทมปานใดกันจึงบังคับให้ตัวเองลืมเลือนมันไปได้ แต่มันจะมีด้วยหรือบังคับให้ตนเองลืมเลือนอดีตที่ซอกซ้ำอะไรเถือกนั้น“เป็นไปได้ขอรับ...หากได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจมากๆ ก็เป็นไปได้ที่จะลืมเลือนบางสิ่งบางอย่างที่กระทบต่อความรู้สึก”คำพูดของหมอเฒ่าทำเอาจ้าวซือหงตะลึงงัน ด้วยไม่อยากเชื่อเสียเท่าไรนักว่าสิ่งที่นางหาข้ออ้างมาอธิบายอาการของตนเองอย่างสิ่งคิดนั้นจะมีอยู่จริง“แล้วมีทางรักษาหรือไม่”“ร่างกายเจ็บป่วยยังพอมียารักษา หากแต่จิตใจเจ็บป่วยก็ต้องปล่อยให้เวลาเยียวยารักษา เรื่องนี้ข้าจนใจไม่อาจรักษาฮูหยินได้ เพียงแต่ช่วงนี้รักษาตนให้ดีก็พอ”หมอเฒ่าพร่ำพรรณนาอีกยืดยาวแต่จ้าวซือหงคร้านจะฟัง นางจมดิ่งอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความไม่เข้าใจ จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมอเฒ่าผู้นั้นกลับออกไปตั้งแต่เมื่อใด จนเมื่อสาวใช้เข้ามาถามไถ่อาการจึงหลุดออกจากห้วงแห่งความสับสนระคนน่าสมเพชของตนเอง“ฮูหยิน...ข้าได้ข่าวว่าทัพของเราชนะสงค

นั่งคิดก็ดี นอนคิดก็ดี จ้าวซือหงก็ยังคิดไม่ได้ว่าเหตุใดกันแน่ที่ทำให้นางมานั่งเป็นตัวโง่งมในที่แห่งนี้ จนม่านรัตติกาลเลือนหาย แสงอรุณทอบนนภา หลินหรานก็กุลีกุจอมาพยุงนางลุกออกจากแต่ง แต่งเติมเครื่องประทินโฉมนานาบนใบหน้า กระตือรือร้นหาเครื่องแต่งกายมาประโคมโหมใส่ตัวนาง“เป็นอะไรของเจ้าหลินหราน เชื้อพระวงศ์องค์ใด หรือขุนนางจวนใดมาเยี่ยมข้าเล่าเจ้าจึงจับข้าแต่งตัวเพลินมือถึงเพียงนี้”“มิใช่เชื้อพระวงศ์หรือขุนนางเจ้าค่ะ วันนี้ท่านแม่ทัพจะกลับมาแล้ว ฮูหยินควรเตรียมตัวต้อนรับท่านแม่ทัพ”จ้าวซือหงร้องอ๋ออยู่ในใจ นางเองก็เพิ่งจะทราบว่านางต้องมาเป็นธุระกงการต้อนรับสามีกลับบ้าน ตามจริงคงมีอีกหลานเรื่องเทียวที่นางจะต้องเรียนรู้ เพราะนางมิเคยมีสามี ส่วนจ้าวซือหงที่เคยมีสามีนั้นหายตัวไปอยู่ในกลีบเมฆก้อนใดแล้วก็มิทราบ นางจึงได้มานั่งวิตกทำหน้าที่เช่นนี้ เฮ้ออยากจะรู้เสียจริงว่าความทรงจำที่หายไปของนางนั้นคือสิ่งใดกันแน่ มิใช่ว่านางในอดีตมานั่งแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อรอสามีกลับจวนทุกครั้งไปหรอกหรือ หลินหรานจึงกระตือรือร้นเช่นนี้แต่ทว่าเหมือนจะมีบางอย่างที่นางหลงลืมไปอีกเช่นกัน...

น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือปนนัยบางอย่างทำเอาหยางจื่อถงชะงัก ด้วยว่าเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตกหลุมพรางของจิ้นอ๋อง เมื่อครู่เขามิได้ใส่ใจในนัยที่ซ่อนเร้นบางประการในสิ่งที่จิ้นอ๋องพูดด้วยซ้ำ เป็นปกติที่มนุษย์จะปฏิเสธในสิ่งที่ตนคิดว่ามิใช่เรื่องจริงเป็นอย่างแรก ซึ่งเรื่องที่เขาปฏิเสธไปคือนางเป็นหมากในเมื่อ ส่วนเรื่องที่ระบายอารมณ์นั้นเขาแทบมิได้คิดปฏิเสธด้วยซ้ำไป“หึ...ท่านมิเกรงหวงตี้ก็ช่าง แต่ข้าว่าท่านทราบดีว่าข้ามิใช่คนที่ท่านจะหยามหมิ่นได้เช่นกัน ข้าเอ่ยปากว่านางเหมือนน้องสาว ท่านคงทราบกระมังว่าควรทำอย่างไรต่อ...ข้ามิใช่คนใจร้าย เพียงแต่ท่านไม่เคยเห็นข้าร้ายเท่านั้นท่านแม่ทัพหยาง หอสุราที่ท่านดึงดันจะเปิดให้ได้ถึงขั้นสละตำแหน่งแม่ทัพนั้น ซ่อนเร้นปักษามีพิษไว้มากมาย หากวันใดมันปีกกล้าขาแข็งโผบินทิ้งรวงรังขึ้นมา วันนั้นท่านจะมิเหลือพันธมิตรไว้ช่วยเหลือ”“...ท่านหมายความว่าการณ์ข้างหน้าหากเกิดสิ่งใดท่านจะเป็นพันธมิตรกับข้าหรือ”หยางจื่อถงมองบุรุษที่มากด้วยเล่ห์กล ใช่ที่ว่าเขามิได้หวั่นเกรงหวงตี้เช่นขุนนางอื่นๆ ด้วยว่าไม่ว่าเขาจะเป็นแม่ทัพหรือไม่เป็นนั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจนัก แผ่นดินกว้างให

แม่ทัพหยางก็ชี้นิ้วใส่นางด้วยความพิโรธเป็นหนักหนา ส่วนนางก็ได้แต่ยิ้มย่องในใจ ก่อนหน้านี้ก็ใช่แม่ทัพหยางจะลุ่มหลงในตัวนาง กลับกันจากคำบอกเล่าของคนสนิททั้งนางและเขาก็ไม่ลงรอยกันเสียเท่าไหร่นัก ทำตัวอ่อนแอเช่นที่ผ่านมาก็ดีแต่ให้เขาข่มเหงรังแกจนได้ใจ สู้ลุกขึ้นมาสู้กันสักตั้งเช่นนี้มิดีกว่าหรือ และเหมือนว่านางจะคิดถูก แค่เอ่ยตำแสลงหูประโยคเดียวเขาก็เดือดดาลเลือดขึ้นหน้าเสียแล้ว อีกทั้งคงยังไม่เชื่อกระมังว่านางจะลุกขึ้นมาแข็งข้อใส่ แต่นั่นก็หมายความว่าก่อนหน้านี้นาอ่อนแอมากกว่าที่นางคิดไว้เสียอีกแต่ช้าก่อน สตรีนางนั้นหอบหิ้วความทรงจำหายเข้ากลีบเมฆไปแล้วท่านแม่ทัพหยาง ความน่าหวาดหวั่นที่ท่านเกรงนั้นยังไม่ได้ถึงครึ่งที่จ้าวซือหงผู้นี้คิดไว้เลยจ้าวซือหงลอบยิ้มอยู่ในใจ ก่อนจะเหลือพินิจสตรีข้างกายที่อีกฝ่ายหอบหิ้วมาจากที่ใดก็มิทราบได้ และเริ่มพ่นคำแสลงหูท่านแม่ทัพหยางผู้เกรียงไกรอีกครั้งหนึ่ง“เจ้าจะทำอะไรข้า? แล้ววิญญาณสิงสู่อะไรของเจ้า โง่เง่า! งมงาย! อย่ามาทำทีท่าเดียดฉันท์ไปหน่อยเลย ทำราวกับว่าเจ้าพิศวาสในตัวข้าหนักหนา หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายแก่ข้าหน่อยเถิดมาแม่นางน้อยที่เกาะแขนเจ้าอยู่น

การพาตัวสตรีนางนี้มามิใช่เพราะเขาเป็นพวกมักมากในตัณหา แต่เพราะสตรีนางนี้คือหัวใจสำคัญของพวกก่อกบฏ ที่หลบหนีไปต่างหากเล่า พานางล่อพวกเจ้ากบฏให้ออกมาดีกว่าสั่งทหารออกตามหาไปทั่วสารทิศอย่างไร้จุดหมาย เปลืองทรัพย์ เปลืองเวลา เปลืองกำลังโดยใช่เหตุ สู้พาสตรีเพียงคนเดียวมาและใช้นางชักจูงคนที่หลบอยู่ในเงามืดออกมาในที่สว่างให้เขาจับไม่ดีกว่าหรือ อีกทั้งจิ้นอ๋องยังเห็นดีเห็นงามกับเขาทุกอย่างเลยออกมาอย่างที่เห็น สตรีน้อยกำลังร่ำไห้ไม่อาจเพราะไม่อาจตั้งรับกับสถานการณ์ตรงหน้าได้ทัน ส่วนบุรุษที่อาจหาญบุกรุกจวนแม่ทัพเพื่อมาช่วยสตรีคนรักด้วยอ้างว่าจะมาปลิดชีพเพื่อตบตาสร้างสถานการณ์ก่อนหน้าก็แน่นิ่งไม่ไหวติงแต่มันง่ายไปหรือไม่...ไม่ทันจะได้ลงมือจัดการกับหลิวซ่ง ทหารที่ติดตามตัวนักโทษแผ่นดินข้อหากบฏก็พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง สถานการณ์เป็นต่อของหยางจื่อถงก็พลันหายไป หากเขาอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวอาจจะไม่ได้คณามือของเขาเสียเท่าไรนักแต่ทว่าในตอนนี้...หยางจื่อถงถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังรับรู้สัมผัสจากสตรีที่ยังคงนิ่งงันมาตั้งแต่เกิดความวุ่นวาย เขาไม่ได้หันไปมองนางตั้งแต่เกิดเรื่อง จึงไม่ทราบว่านางประคองส