บททั้งหมดของ หวนคำนึง: บทที่ 1 - บทที่ 10

30

ปฐมบทแห่งความไม่สมเหตุสมผล 1

ความทรงจำต่อให้ร้ายหรือดีอย่างไรเสียก็ยังคงพอจะหาค่าได้อยู่บ้าง เพราะอย่างน้อยๆ ความทรงจำที่ว่านั้นก็เหมือนดั่งตัวสะสมประสบการณ์ และย้ำเตือนในสิ่งที่ทั้งดีและร้ายแต่น่าเสียดาย ที่นางไม่มีมัน…จ้าวซือหง สตรีที่ตื่นจากนิทราอันเลือนรางพร้อมกับความทรงจำที่ว่างเปล่า แต่นางอาจจะยังพอมีโชคอยู่บ้างที่ความทรงจำไม่ได้มลายสูญไปจนหมด นางยังพอจำได้ว่าตนเองนั้นเป็นใคร ภูมิหลังเป็นอย่างไร แม้ว่าเรื่องที่ตัวเองมานั่งนิ่งเป็นฮูหยินอยู่ในจวนของขุนนางผู้ใดก็ไม่ทราบจะแทบไม่มีหลงเหลืออยู่ในความทรงจำเลยก็ตาม…“ฮูหยิน…ให้ข้าตามหมอหรือไม่เจ้าคะ”เหลือบตามองสาวใช้ที่ติดตามนางมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกก็พลันถอดถอนหายใจ หลินหรานสาวใช้ของนางนั้นมีใบหน้าเศร้าหมองระคนจะร่ำไห้ก็มิปาน จนนางที่ความทรงจำขาดวิ่นอยากจะเอื้อมมือตบบ่าและกล่าวปลอบใจว่า‘อย่าร่ำไห้ไปเลย คนที่ควรจะร่ำไห้คือข้าผู้ที่จำอะไรไม่ได้ อีกทั้งต้องมาเป็นฮูหยินในจวนของผู้ใดก็ไม่ทราบเสียมากกว่า’แต่สุดท้ายจ้าวซือหงก็ทำได้แค่ถอนหายใจทิ้งเท่านั้นเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ ตั้งแต่เมื่อใดกันที่จ้าวซือหงกลายเป็นสตรีอาภัพเช่นนี้ ชีวิตก็ใช่ว่าเกิดในตระกูลแร้นแค้นเส
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

ปฐมบทแห่งความไม่สมเหตุสมผล 2

จากคำบอกกล่าวของสาวใช้ใกล้ชิดทำให้ได้ทราบว่านางไม่ได้ล้มหัวฟาดพื้นจนความทรงจำกระเด็นกระดอนหายไป หรือว่านางทุกข์ตรมจนสะกดจิตตนเองให้ลืมเลือนเวลาสามปีที่ผ่านมากันเล่า เช่นนั้นชีวิตต้องขื่นขมระทมปานใดกันจึงบังคับให้ตัวเองลืมเลือนมันไปได้ แต่มันจะมีด้วยหรือบังคับให้ตนเองลืมเลือนอดีตที่ซอกซ้ำอะไรเถือกนั้น“เป็นไปได้ขอรับ...หากได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจมากๆ ก็เป็นไปได้ที่จะลืมเลือนบางสิ่งบางอย่างที่กระทบต่อความรู้สึก”คำพูดของหมอเฒ่าทำเอาจ้าวซือหงตะลึงงัน ด้วยไม่อยากเชื่อเสียเท่าไรนักว่าสิ่งที่นางหาข้ออ้างมาอธิบายอาการของตนเองอย่างสิ่งคิดนั้นจะมีอยู่จริง“แล้วมีทางรักษาหรือไม่”“ร่างกายเจ็บป่วยยังพอมียารักษา หากแต่จิตใจเจ็บป่วยก็ต้องปล่อยให้เวลาเยียวยารักษา เรื่องนี้ข้าจนใจไม่อาจรักษาฮูหยินได้ เพียงแต่ช่วงนี้รักษาตนให้ดีก็พอ”หมอเฒ่าพร่ำพรรณนาอีกยืดยาวแต่จ้าวซือหงคร้านจะฟัง นางจมดิ่งอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความไม่เข้าใจ จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมอเฒ่าผู้นั้นกลับออกไปตั้งแต่เมื่อใด จนเมื่อสาวใช้เข้ามาถามไถ่อาการจึงหลุดออกจากห้วงแห่งความสับสนระคนน่าสมเพชของตนเอง“ฮูหยิน...ข้าได้ข่าวว่าทัพของเราชนะสงค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

ปฐมบทแห่งความไม่สมเหตุสมผล 3

เมื่อเค้นความจากสาวใช้ เรื่องราวตลอดสามปีนั้นก็ถูกพรรณนาออกมากมายเหลือคณา ทุกเรื่องต่างเป็นเรื่องแปลกใหม่ที่จ้าวซือหงไม่คิดว่าตนเองนั้นจะกระทำด้วยซ้ำไป ในตอนนี้นางจึงได้แต่นั่งกะพริบตาปริบๆ มองหน้าหลินหรานด้วยความมึนงง ส่วนสาวใช้ที่อยู่กับนางมานานก็เล่าเรื่องทุกอย่างด้วยใบหน้าที่ทุกข์ตรม สลับกับรอยยิ้มบ้างเป็นครั้งคราว พอให้ได้ทราบว่าชีวิตสามปีที่ผ่านมานั้นมีทั้งเรื่องดีและร้าย แม้ว่าเรื่องร้ายจะมีมากกว่าเรื่องดีก็ตามที“ประเดี๋ยวก่อน เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนไปขอสมรสพระราชทานกับแม่ทัพหยางด้วยตนเอง? ”“เจ้าค่ะ ฮูหยินไปทูลต่อหวงโฮ่วก่อน คราแรกหวงโฮ่วทัดทานด้วยว่าอยากให้ท่านได้ตบแต่งออกไปอยู่ในวังของท่านอ๋องผู้ใดผู้หนึ่งเสียมากกว่า อีกอย่างทรงเกรงว่าท่านแม่ทัพที่ทำศึกมาตั้งแต่เยาว์วัยจะมีความหยาบกระด้างกว่าบุรุษทั่วไปจึงไม่อยากให้ท่านอยู่กับผู้ชายประพฤติตนเช่นวัวเคี้ยวโบตั๋น [1] ”แต่ข้ากลับมาเป็นโบตั๋นให้เขาเคี้ยวอย่างง่ายดาย...ตอนนั้นเจ้าคิดอะไรของเจ้าจ้าวซือหง!นั่งนิ่งงันไปพักใหญ่ ปล่อยให้หลินหรานเล่าเรื่องราวทุกอย่าง และนางก็รับฟังมันด้วยความหนักอึ้งของศีรษะ หัวใจที่ปวดร้าว พร้อมกับคำก่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

รอฝนตกลงมาเป็นทองคำ 1

นั่งคิดก็ดี นอนคิดก็ดี จ้าวซือหงก็ยังคิดไม่ได้ว่าเหตุใดกันแน่ที่ทำให้นางมานั่งเป็นตัวโง่งมในที่แห่งนี้ จนม่านรัตติกาลเลือนหาย แสงอรุณทอบนนภา หลินหรานก็กุลีกุจอมาพยุงนางลุกออกจากแต่ง แต่งเติมเครื่องประทินโฉมนานาบนใบหน้า กระตือรือร้นหาเครื่องแต่งกายมาประโคมโหมใส่ตัวนาง“เป็นอะไรของเจ้าหลินหราน เชื้อพระวงศ์องค์ใด หรือขุนนางจวนใดมาเยี่ยมข้าเล่าเจ้าจึงจับข้าแต่งตัวเพลินมือถึงเพียงนี้”“มิใช่เชื้อพระวงศ์หรือขุนนางเจ้าค่ะ วันนี้ท่านแม่ทัพจะกลับมาแล้ว ฮูหยินควรเตรียมตัวต้อนรับท่านแม่ทัพ”จ้าวซือหงร้องอ๋ออยู่ในใจ นางเองก็เพิ่งจะทราบว่านางต้องมาเป็นธุระกงการต้อนรับสามีกลับบ้าน ตามจริงคงมีอีกหลานเรื่องเทียวที่นางจะต้องเรียนรู้ เพราะนางมิเคยมีสามี ส่วนจ้าวซือหงที่เคยมีสามีนั้นหายตัวไปอยู่ในกลีบเมฆก้อนใดแล้วก็มิทราบ นางจึงได้มานั่งวิตกทำหน้าที่เช่นนี้ เฮ้ออยากจะรู้เสียจริงว่าความทรงจำที่หายไปของนางนั้นคือสิ่งใดกันแน่ มิใช่ว่านางในอดีตมานั่งแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อรอสามีกลับจวนทุกครั้งไปหรอกหรือ หลินหรานจึงกระตือรือร้นเช่นนี้แต่ทว่าเหมือนจะมีบางอย่างที่นางหลงลืมไปอีกเช่นกัน...
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

รอฝนตกลงมาเป็นทองคำ 2

“อีกไม่นานจะถึงเมืองหลวงแล้ว...ข้าอยากร่ำสุราที่หอสุราของท่านนัก” บุรุษบนหลังม้าพูดพลางถอนหายใจ สนทนากับแม่ทัพที่ควบม้าอยู่เคียงกัน“หอสุราลี่ตงต้อนรับจิ้นอ๋องเสมอ ถึงเมืองหลวงเมื่อใดเราไปร่ำสุราให้คลายเหนื่อยล้าดีหรือไม่” หยางจื่อถงตอบกลับด้วยความยินดี หากกุนซือฝีมือชั้นยอดอย่างจิ้นอ๋องจะแวะเวียนไปหอสุราของเขาเพื่อร่ำสุราแล้ว เขาก็ยินดีร่ำสุราเป็นเพื่อนเช่นกัน“กลับจวนก่อนเถิดท่านแม่ทัพ เหนื่อยล้าถึงเพียงนี้แม้ว่าใจอยากร่ำสุรา แต่ก็ใช่ว่าจะไปได้โดยทันทีทันใด ข้าไปกรำศึกกับท่านแรมเดือน มิรู้ว่าร้านรวงและที่วังของข้ามีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่ หากไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็แล้วไป แต่ข้าก็ต้องจัดการบัญชีหางว่าวที่คั่งค้าง คิดๆ ดูแล้วก็ไม่ทราบว่าจะมีเวลาว่างร่ำสุราอย่างที่ปากพูดหรือไม่”“ผ่อนคลายบ้างเถิดจิ้นอ๋อง ท่านมั่งคั่งถึงเพียงนี้แล้วจะคร่ำเคร่งสร้างฐานะอีกรึ”“สร้างฐานะหรือ ช่างเป็นคำที่น่าขันนัก ข้าเกิดเป็นเชื้อพระวงศ์หนา ฐานะมิต้องสร้างดอก เกิดมาก็มีแล้ว เพียงแต่ปล่อยโอกาสไปข้าก็เสียดาย เงินทองมากมายไหลวนเป็นกระแสน้ำ น้อยคนนักที่จะรู้จักวิธีตักตวงน้ำขึ้นมาใช้ ข้าที่รู้วิธีไยจะไม่ตักตวงมั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

รอฝนตกลงมาเป็นทองคำ 3

น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือปนนัยบางอย่างทำเอาหยางจื่อถงชะงัก ด้วยว่าเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตกหลุมพรางของจิ้นอ๋อง เมื่อครู่เขามิได้ใส่ใจในนัยที่ซ่อนเร้นบางประการในสิ่งที่จิ้นอ๋องพูดด้วยซ้ำ เป็นปกติที่มนุษย์จะปฏิเสธในสิ่งที่ตนคิดว่ามิใช่เรื่องจริงเป็นอย่างแรก ซึ่งเรื่องที่เขาปฏิเสธไปคือนางเป็นหมากในเมื่อ ส่วนเรื่องที่ระบายอารมณ์นั้นเขาแทบมิได้คิดปฏิเสธด้วยซ้ำไป“หึ...ท่านมิเกรงหวงตี้ก็ช่าง แต่ข้าว่าท่านทราบดีว่าข้ามิใช่คนที่ท่านจะหยามหมิ่นได้เช่นกัน ข้าเอ่ยปากว่านางเหมือนน้องสาว ท่านคงทราบกระมังว่าควรทำอย่างไรต่อ...ข้ามิใช่คนใจร้าย เพียงแต่ท่านไม่เคยเห็นข้าร้ายเท่านั้นท่านแม่ทัพหยาง หอสุราที่ท่านดึงดันจะเปิดให้ได้ถึงขั้นสละตำแหน่งแม่ทัพนั้น ซ่อนเร้นปักษามีพิษไว้มากมาย หากวันใดมันปีกกล้าขาแข็งโผบินทิ้งรวงรังขึ้นมา วันนั้นท่านจะมิเหลือพันธมิตรไว้ช่วยเหลือ”“...ท่านหมายความว่าการณ์ข้างหน้าหากเกิดสิ่งใดท่านจะเป็นพันธมิตรกับข้าหรือ”หยางจื่อถงมองบุรุษที่มากด้วยเล่ห์กล ใช่ที่ว่าเขามิได้หวั่นเกรงหวงตี้เช่นขุนนางอื่นๆ ด้วยว่าไม่ว่าเขาจะเป็นแม่ทัพหรือไม่เป็นนั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจนัก แผ่นดินกว้างให
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

แม่นางน้อยที่เกาะสามีข้าไม่ปล่อยนั้นคือผู้ใด? 1

แต่ทว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิมหยางจื่อถงย่างกายเข้าจวนตัวเองด้วยลางสังหรณ์ประหลาด จวนที่เคยปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกทะมึนอย่างที่เคยสัมผัสได้คล้ายจะมลายหายไปจนสิ้น บัดนี้ทุกผู้ทุกคนต่างแข็งขันทำงานของตนด้วยรอยยิ้มที่เจ้าของจวนที่แท้จริงไม่เคยได้ยลมาก่อน รอบจวนเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพรรณทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เหี่ยวเฉาไร้ความงดงาม แต่ทว่าไม่ทันได้ไตร่ตรองสิ่งใดให้ถี่ถ้วน สตรีที่พาร่วมเดินทางมาด้วยก็เข้ามาเกี่ยวแขนของเขาไว้อย่างถือวิสาสะ ทำทุกอย่างด้วยกิริยาที่ไร้เดียงสา ทั้งๆ ที่เป็นการกระทำที่ไม่งามก็ตามแต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อนางเพิ่งจะอายุสิบสี่ปีเท่านั้น เมื่อเห็นกิริยามิงามหยางจื่อถงจึงได้แต่ทอดถอนหายใจ หน่ายใจที่จะเอ่ยปาก อีกอย่างเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน อะไรๆ จะได้ง่ายขึ้นมาบ้าง...หยางจื่อถงเหลือบมองสวนดอกไม้ที่ดูแล้วเพิ่งจะเอามาลงได้ไม่นาน เพราะดินตรงนั้นยังทิ้งรอยการขุดไว้ เขาพลันถอนหายใจอีกครั้งอย่างเสียดายเสียดายที่มันอาจจะไม่ได้อยู่ยืนยาวเกินคืนนี้...“ท่านแม่ทัพ”ละสายตาจากดอกไม้งาม มองคนสนิทของภรรยาที่ออกมาต้อนรับด้วยความฉงนสนเท่ห์ ปกติแล้วต้องเป็นหน้าที่ของภรรยามิใช่หรือที่ต้องออกมาต้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

แม่นางน้อยที่เกาะสามีข้าไม่ปล่อยนั้นคือผู้ใด? 2

แม่ทัพหยางก็ชี้นิ้วใส่นางด้วยความพิโรธเป็นหนักหนา ส่วนนางก็ได้แต่ยิ้มย่องในใจ ก่อนหน้านี้ก็ใช่แม่ทัพหยางจะลุ่มหลงในตัวนาง กลับกันจากคำบอกเล่าของคนสนิททั้งนางและเขาก็ไม่ลงรอยกันเสียเท่าไหร่นัก ทำตัวอ่อนแอเช่นที่ผ่านมาก็ดีแต่ให้เขาข่มเหงรังแกจนได้ใจ สู้ลุกขึ้นมาสู้กันสักตั้งเช่นนี้มิดีกว่าหรือ และเหมือนว่านางจะคิดถูก แค่เอ่ยตำแสลงหูประโยคเดียวเขาก็เดือดดาลเลือดขึ้นหน้าเสียแล้ว อีกทั้งคงยังไม่เชื่อกระมังว่านางจะลุกขึ้นมาแข็งข้อใส่ แต่นั่นก็หมายความว่าก่อนหน้านี้นาอ่อนแอมากกว่าที่นางคิดไว้เสียอีกแต่ช้าก่อน สตรีนางนั้นหอบหิ้วความทรงจำหายเข้ากลีบเมฆไปแล้วท่านแม่ทัพหยาง ความน่าหวาดหวั่นที่ท่านเกรงนั้นยังไม่ได้ถึงครึ่งที่จ้าวซือหงผู้นี้คิดไว้เลยจ้าวซือหงลอบยิ้มอยู่ในใจ ก่อนจะเหลือพินิจสตรีข้างกายที่อีกฝ่ายหอบหิ้วมาจากที่ใดก็มิทราบได้ และเริ่มพ่นคำแสลงหูท่านแม่ทัพหยางผู้เกรียงไกรอีกครั้งหนึ่ง“เจ้าจะทำอะไรข้า? แล้ววิญญาณสิงสู่อะไรของเจ้า โง่เง่า! งมงาย! อย่ามาทำทีท่าเดียดฉันท์ไปหน่อยเลย ทำราวกับว่าเจ้าพิศวาสในตัวข้าหนักหนา หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายแก่ข้าหน่อยเถิดมาแม่นางน้อยที่เกาะแขนเจ้าอยู่น
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

บุกรุก 1

อวี่หวงต้าตี้! เก็บน้ำพระทัยของท่านไว้ และหยุดมอบมันให้ข้าเสียที!แต่ยิ่งโอดครวญเท่าใดก็เหมือนว่าอวี่หวงต้าตี้ไม่ได้ยินคำสรรเสริญของนางแม้แต่น้อย เพราะยังไม่ได้รวบรวมสติที่หลุดลอยไปสุดฟ้า ก็เกิดเสียงดังโวยวายขึ้น จ้าวซือหงยังคงตั้งสติใดมิได้ก็ปั้นหน้าไม่ถูกด้วยว่าไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ทว่านางได้ยินเสียงสบถจากบุรุษข้างกายพร้อมทั้งสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล“เจ้าโจรบัดซบ!”สิ้นเสียงของแม่ทัพหยางจื่อถงก็ปรากฏบุรุษผู้หนึ่งแผ่นรังสีอำมหิตออกมาจากร่าง แววตาแข็งกร้าวจ้องมองมาที่หยางจื่อถงด้วยความอาฆาต แต่ในขณะที่ยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่จ้าวซือหงก็ถูกเบี่ยงให้หลบอยู่ด้านหลังของสามี โดยที่นางเองก็มิทราบว่าเขาเจตนาจะปกป้องหรือทำเพราะสัญชาตญาณของบุรุษกันแน่ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพราะเหตุตรงหน้าตึงเครียดกว่าที่นางจะเอ่ยปากพล่ามอะไรออกมา หลินหรานคนสนิทก็ปรี่เข้ามาขนาบข้างเกรงว่านางจะได้รับอันตรายไปอีกคนแต่ก็ยังมีสติพอที่ไม่เอ่ยสิ่งใดขึ้นมากลางคัน หรือแสดงท่าทีหวาดหวั่นจนเกินไป เว้นเสียแต่สตรีอีกนางหนึ่งที่เพิ่งย่างกายเข้าจวนมาเท่านั้นจะส่งเสียงร้องประหนึ่งโดนอสนีบาต,อสุนีบาตก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม

บุกรุก 2

การพาตัวสตรีนางนี้มามิใช่เพราะเขาเป็นพวกมักมากในตัณหา แต่เพราะสตรีนางนี้คือหัวใจสำคัญของพวกก่อกบฏ ที่หลบหนีไปต่างหากเล่า พานางล่อพวกเจ้ากบฏให้ออกมาดีกว่าสั่งทหารออกตามหาไปทั่วสารทิศอย่างไร้จุดหมาย เปลืองทรัพย์ เปลืองเวลา เปลืองกำลังโดยใช่เหตุ สู้พาสตรีเพียงคนเดียวมาและใช้นางชักจูงคนที่หลบอยู่ในเงามืดออกมาในที่สว่างให้เขาจับไม่ดีกว่าหรือ อีกทั้งจิ้นอ๋องยังเห็นดีเห็นงามกับเขาทุกอย่างเลยออกมาอย่างที่เห็น สตรีน้อยกำลังร่ำไห้ไม่อาจเพราะไม่อาจตั้งรับกับสถานการณ์ตรงหน้าได้ทัน ส่วนบุรุษที่อาจหาญบุกรุกจวนแม่ทัพเพื่อมาช่วยสตรีคนรักด้วยอ้างว่าจะมาปลิดชีพเพื่อตบตาสร้างสถานการณ์ก่อนหน้าก็แน่นิ่งไม่ไหวติงแต่มันง่ายไปหรือไม่...ไม่ทันจะได้ลงมือจัดการกับหลิวซ่ง ทหารที่ติดตามตัวนักโทษแผ่นดินข้อหากบฏก็พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง สถานการณ์เป็นต่อของหยางจื่อถงก็พลันหายไป หากเขาอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวอาจจะไม่ได้คณามือของเขาเสียเท่าไรนักแต่ทว่าในตอนนี้...หยางจื่อถงถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังรับรู้สัมผัสจากสตรีที่ยังคงนิ่งงันมาตั้งแต่เกิดความวุ่นวาย เขาไม่ได้หันไปมองนางตั้งแต่เกิดเรื่อง จึงไม่ทราบว่านางประคองส
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-30
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status