บทที่ 5/1

บทที่ 5

“ท่านแม่ ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ” เยว่อิงฮวาเดินเข้าไปหามารดาด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด มารดาจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้นางได้อย่างแน่นอน 

“เจ้าระมัดระวังกิริยาหน่อย เป็นสตรีจะแสดงท่าทีเช่นนี้ได้อย่างไร” ฟางซินหรูปรายตามองบุตรสาวที่เดินเข้ามาด้วยกิริยาที่ไม่งาม เป็นเช่นนี้ไงถึงได้แพ้เยว่ไป๋ฮวาอยู่ร่ำไป 

“ท่านแม่ท่านต้องจัดการเยว่ไป๋ฮวาให้ข้านะเจ้าค่ะ” เยว่อิงฮวาบอกมารดาด้วยสีหน้าไม่พอใจ 

“มีเรื่องอันใดอีกเล่า” ฟางซินหรูถามอย่างรำคาญ ชอบไปหาเรื่องเยว่ไป๋ฮวา แต่ก็วิ่งโร่มาฟ้องนางทุกครั้ง ช่างไม่ได้เรื่องเสียจริง 

เยว่อิงฮวาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้มารดาฟังทั้งหมด พร้อมกับเติมแต่งเรื่องราวอีกนิดหน่อย เพื่อให้มารดาไปจัดการกับเยว่ไป๋ฮวาที่บังอาจมากเรื่องนาง

“นางพูดเช่นนั้นจริงหรือ” ฟางซินหรูไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่บุตรสาวพูด นางเด็กคนนั้นน่ะหรือจะกล้าเอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมา วัน ๆ นางก็เห็นแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ จะกล้าเอ่ยเอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมาได้อย่างไร 

“ข้าพูดจริง ๆ นะเจ้าคะข้ามิได้โกหก หากท่านแม่ไม่เชื่อก็เรียกสาวใช้มาถามได้เลยเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นสายตาไม่เชื่อจากมารดา จึงได้หาตัวช่วย “เรื่องนี้สาวใช้เป็นพยานให้ข้าได้” 

“สาวใช้ก็ของเจ้า เชื่อได้หรือ” 

“ข้าพูดความจริงนะท่านแม่ นางคงเห็นว่ามีคนหนุนหลัง นางจึงได้ปีกกล้าขาแข็งเช่นนี้ นางคงคิดว่าคนสกุลเซี่ยจะคอยช่วยนางกระมัง” เยว่อิงฮวายุแยงมารดา หากได้มารดาช่วยเอ่ยปากเรื่องนี้ เรื่องถอนหมั้นของเยว่ไป๋ฮวากับเซี่ยเหยียนไห่คงจะง่ายขึ้น “มิสู้ให้นางถอนหมั้นไม่ดีกว่าหรือ นางจะได้ไม่มีความกล้าเช่นนี้อีก” 

“นี่เจ้าชอบคุณชายใหญ่เซี่ยหรือ” เมื่อได้ยินคำพูดของบุตรสาว ฟางซินหรูก็เดาได้ทันทีว่าบุตรสาวมีใจให้ว่าที่พี่เขยของตนเอง

“ข้าเปล่านะเจ้าคะ” เมื่อเห็นว่ามารดารู้ความคิดของตนเอง เยว่อิงฮวาก็รีบปฏิเสธทันควัน 

“เจ้าอย่าแม้แต่จะคิด เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้” หากคิดที่จะเปลี่ยนตัวเจ้าสาวไม่ใช่เรื่องง่าย เซี่ยฮูหยินไม่มีทางยอม 

“ท่านแม่!”

“อย่าได้เอ่ยเรื่องนี้อีก” ฟางซินหรูบอกเสียงแข็ง คนที่ตระกูลเซี่ยต้องการแต่งด้วยคือบุตรหลานตระกูลชั้นสูง มิใช่บุตรที่จากลูกสาวพ่อค้าเช่นนาง 

แม้ตอนนี้ตระกูลหลี่ ของหลี่ลี่ฉินจะลาออกจากเป็นขุนนาง ทว่าเส้นสายในราชสำนักกลับมีไม่น้อยผู้ใดก็ล้วนอยากสานสัมพันธ์ 

“ไป ๆ เจ้ากลับไปเถิด แล้วอย่าได้พูดเรื่องนี้อีก” ฟางซินหรูโบกมือไล่บุตรสาวออกไป นางจะต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เพราะหากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น คนที่เดือดร้อนก็คือนาง

พรุ่งนี้จะต้องไปดูหน่อยว่าเยว่ไป๋ฮวาเปลี่ยนไปจริงหรือไม่ จะได้เตรียมรับมือ ฟางซินหรูได้แต่คิดคนเดียวในใจ 

ในขณะที่เยว่ไป๋ฮวากำลังพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์ ฟางซินหรูก็มาหาถึงที่เรือน ดูท่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานคงไปถึงหูแล้ว 

“คารวะฮูหยินใหญ่” เยว่ไป๋ฮวาออกไปต้อนรับฮูหยินใหญ่ของจวน ใบหน้าของนางประดับไปด้วยรอยยิ้ม ต่างจากผู้มาเยือนที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง 

ฟางซินหรูปรายตามองลูกเลี้ยงที่เหมือนเสี้ยนหนามตำใจของนาง เยว่ไป๋ฮวาดูแปลกไปจริง ๆ ดูเหมือนจะจัดการอยากกว่าเมื่อก่อนมาก 

“จำได้ว่าไม่ได้มาที่เรือนนี้นานแล้ว จึงได้แวะมาดูเผื่อว่าต้องซ่อมแซมตรงไหน” ฟางซินหรูเดินสำรวจรอบ ๆ เรือนเล็ก หวังว่าจะพบสิ่งที่ผิดปกติ แต่ก็ไม่พบพิรุธ

“ขอบคุณฮูหยินใหญ่ที่เป็นห่วง แต่ในเรือนนี้ไม่มีอันใดให้ฮูหยินใหญ่ต้องเป็นกังวล” เยว่ไป๋ฮวาแย้มยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ นางไม่เชื่อว่าฟางซินหรูจะมาหานางเพราะเรื่องเพียงเท่านี้