บทที่ 4/2

“ฮ่า ๆ ขนาดเจ้ามีแม่คอยสักสอน ยังมีกิริยาต่ำช้าเช่นนี้ หากเจ้าไม่มีมารดาคอยสั่งสองเช่นข้า กิริยาของเจ้าจะต่ำช้าเพียงใด ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ” เยว่ไป๋ฮวาหัวเราะเบา ๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปเผชิญหน้ากับน้องสาวต่างมารดา สตรีผู้นี้ไม่มีดีอันใดดีเลย วัน ๆ ก็เอาแต่วิ่งวุ่นหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว ช่างโง่เขลายิ่งนัก

“เจ้า เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้าหรือ” เยว่อิงฮวายกมือขึ้นชี้หน้าพี่สาวอย่างมีโทสะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้กับนางเลย แล้วมันผู้นี้กล้าดีอย่างไรมาเอ่ยเช่นนี้กับนางได้

“เหตุใดข้าจะไม่กล้า ข้าเป็นพี่สาวของเจ้า ย่อมมีสิทธิ์สั่งสอนเจ้า ในเมื่อมารดาของเจ้าสั่งสอนเจ้าไม่ได้ ข้าที่เป็นพี่สาวจะสั่งสอนเจ้าแทนมารดาของเจ้าเอง” เยว่ไป๋ฮวาเดินเข้าไปหาน้องสาวช้า ๆ และยกมือขึ้นปัดแขนที่ชี้หน้าตนเอง “อย่างเช่นกิริยาต่ำทรามเช่นนี้ ไม่สมควรที่จะทำกับผู้ที่อาวุโสกว่า หากเจ้ายังไม่รู้ว่าอันใดควรไม่ควร ข้าก็จะค่อย ๆ เป็นคนสอนเจ้าเอง”

“กรี๊ดด เจ้า เจ้า ข้าจะไปฟ้องท่านแม่ เจ้าเตรียมตัวเอาไว้เถิด” เมื่อเห็นว่าตนเองสู้ไม่ได้ ก็เตรียมที่จะกลับไปฟ้องมารดา เพราะทุกครั้งก็จะเป็นมารดาที่คอยจัดการเรื่องพวกนี้ให้ตลอด

“ไปฟ้องมารดาเจ้าก็ดี ข้าจะได้บอกว่าเจ้านั้นมีกิริยาเช่นไร หากมารดาเจ้าสอนให้เจ้ารู้มารยาทของชนชั้นสูงไม่ได้ ข้าก็จะได้เอ่ยปากขอเป็นคนสอนมารยาทเจ้าเอง” เยว่ไป๋ฮวายกยิ้มเย็นชา “แต่ลืมไป มารดาของเจ้าก็เป็นเพียงบุตรสาวคหบดีต่ำต้อย อาศัยมารยาของตนเองปีนป่าย จนได้ขึ้นมาเป็นฮูหยินขุนนางสูงศักดิ์ จะรู้มารยาทของคนตระกูลใหญ่ได้อย่างไร จึงได้สั่งสอนเจ้ามาแบบไม่รู้มารยาทเช่นนี้ เห็นแก่ที่เป็นพี่น้องร่วมบิดา ข้าจะเมตตาสั่งสอนเจ้าเอง”

“เจ้า เจ้าว่าท่านแม่ของข้า” ตอนนี้สติที่มีอันน้อยนิดของเยว่อิงฮวาได้เลือนหายไปเป็นที่เรียบร้อย นี่เป็นความจริงที่นางพยายามลืมมันไป ไม่ว่าเรื่องอันใดนางก็ด้อยไปกว่าพี่สาวผู้นี้เสมอ แม้จะมีบิดาคนเดียวกัน แต่ชาติกำเนิดมารดานั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง

“ข้าพูดความจริง หากอยากให้ข้าสั่งสอนมารยาท ก็มาหาข้าที่เรือนได้” เยว่ไป๋ฮวาเดินกลับไปนั่งลงที่เดิม พร้อมกับรินชาให้ตนเองอย่างสบายอารมณ์ ต่างจากอีกคนที่ดิ้นเร่า ๆ ด้วยความโมโห

“ข้าจะไปฟ้องท่านแม่” พูดจบก็เดินออกไปจากเรือน โดยลืมไปเลยว่าจุดประสงค์แรกที่มาเรือนนี้เพราะเหตุใด เพราะถูกทำให้โมโหเสียก่อน

เยว่ไป๋ฮวามองน้องสาวเดินออกไปด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง นี่เป็นการเปิดศึกระหว่างนางและคนตระกูลเยว่แล้วจริง ๆ ไม่รู้ว่าจากนี้จะเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง แต่ไม่ว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ นางก็ไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ เพราะคนที่ควรได้รับโทษทัณฑ์ยังมีชีวิตอย่างสุขสบาย นางต้องการเห็นชีวิตของคนพวกนั้นล่มจมเสียก่อน เช่นนั้นนางคงไม่อาจตายตาหลับ

“คุณหนูเก่งมากเจ้าค่ะ” ลี่จินมองไปที่เจ้านายด้วยสายตาชื่นชม ไม่คิดว่าเจ้านายจะกล้ามีเรื่องกับคุณหนูรอง

“หึ วันหน้าก็ไม่รู้ว่าสองแม่ลูก จะสร้างเรื่องเดือดร้อนอันใดให้เราอีกหรือไม่”

“ไม่ว่าจะมีเรื่องอันใด บ่าวเชื่อว่าคุณหนูสามารถจัดการได้เจ้าค่ะ” จากวันนี้นางไม่ต้องกังวลเรื่องอันใดอีกแล้ว เพราะตอนนี้เจ้านายของนางรู้จักปกป้องตนเองแล้ว วันหน้าก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาหาเรื่องอีก

“เชื่อข้าเพียงนั้นเลย”

“เจ้าค่ะ คุณหนูของบ่าวเก่งที่สุด” พูดจบลี่จินก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เมื่อครู่นางอยากจะหัวเราะออกมาเสียงดัง ๆ เสียด้วยซ้ำ แต่กลัวว่าเจ้านายจะเสียสมาธิ

สองนายบ่าวพากันหัวเราะคิกคักอยู่ในเรือนอย่างมีความสุข ไม่ได้หวั่นกลัวเลยว่าจะถูกคนพวกนั้นเอาคืน