บทที่ 2: อ้อมกอดที่สั่นสะท้าน 2

ครั้นเห็นจื่ออวี้ทำท่าจะย่อตัวลงนั่งบนพื้นเพื่อตรวจดูบาดแผล เซียวหลงเหยียนก็รีบใช้มืออีกข้างรั้งไหล่บางไว้ทันควัน

“อย่านั่งตรงนั้น พื้นมันเย็น”

ฮ่องเต้หนุ่มดึงตัวฮองเฮาขึ้นมาให้นั่งลงข้างกายบนตั่งเดียวกัน แล้วยกเท้าที่เปรอะเปื้อนของตนเองหลบไปด้านหลัง “ข้าไม่ได้เจ็บสักนิด เจ้าอย่าก้มลงไปมองเลย มันสกปรกสายตาเจ้า”

จื่ออวี้มองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววกระอักกระอ่วนปนกังวลแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ในใจ

วิ่งเท้าเปล่าข้ามวังมาจนเนื้อแตกยับเยิน แต่กลับมานั่งกลัวว่าเท้าของตนจะทำให้สายตาผู้อื่นแปดเปื้อน บุรุษผู้นี้เสียสติไปแล้วจริงๆ

ชั่วครู่ต่อมา เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังแว่วมาจากด้านนอกระเบียง

จางกงกงที่วิ่งหอบสังขารตามมาจนถึงหน้าประตู รีบก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผากแม้อากาศจะหนาวจัด

“ฝ่าบาท! ในที่สุดก็ตามทันแล้ว... สวรรค์คุ้มครอง พระวรกายมิได้เป็นอันใดใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเฒ่าปาดเหงื่อ ละล่ำละลักรายงาน “เมื่อครู่ที่ตำหนักชุนซี... เสี่ยวกวางจื่อ ขันทีของซูเฟยเหนียงเหนียงวิ่งหน้าตื่นมารายงานพ่ะย่ะค่ะ!”

ทันทีที่ได้ยินชื่อ ‘ซูเฟย’ บรรยากาศภายในห้องโถงพลันชะงักงัน

จื่ออวี้เหลือบตามองสามีอย่างเงียบเชียบ

ในวังหลังแห่งนี้ ใครบ้างไม่รู้ว่า ‘ซูเฟย’ แห่งตำหนักชุนซี คือสตรีที่ฮ่องเต้ให้ความโปรดปรานและเกรงอกเกรงใจมากที่สุด ด้วยบิดาของนางคือเสนาบดีซูผู้กุมอำนาจในกรมพิธีการและการคลัง หากเป็นยามปกติ เมื่อได้ยินว่าตำหนักชุนซีมีเรื่อง เซียวหลงเหยียนจะต้องสะบัดชายเสื้อแล้วรีบเสด็จไปดูอาการในทันที

ทว่าคราวนี้ เมื่อชื่อของสตรีผู้นั้นหลุดออกมาจากปากจางกงกง

ไอสังหารอันเยียบเย็นและดุดันกลับแผ่ออกมาจากร่างของโอรสสวรรค์อย่างรุนแรงเสียจนอากาศรอบข้างแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง

เซียวหลงเหยียนตวัดสายตาคมกริบดั่งกระบี่เหล็กกล้าไปที่ประตูตำหนัก จิตสังหารที่กดทับลงมาทำเอาขันทีน้อยที่เพิ่งคลานตามเข้ามาถึงกับเข่าอ่อน ทรุดลงไปกองกับพื้นตัวสั่นงันงก

“ทูล... ทูลฝ่าบาท” เสี่ยวกวางจื่อละล่ำละลัก ก้มหน้ากราบลงกับพื้นจนหน้าผากแนบกระเบื้อง “ซูเฟยเหนียงเหนียง... จู่ๆ ก็ทรงพระประชวรเฉียบพลันพ่ะย่ะค่ะ! พระนางแน่นพระอุระ หายใจติดขัด ทรงเพ้อหาแต่ฝ่าบาท ร้องไห้จนแทบสิ้นสติ... จึงอยากขอให้ฝ่าบาททรงพระเมตตา เสด็จไปทอดพระเนตรอาการที่ตำหนักชุนซีสักครู่พ่ะย่ะค่ะ!”

มารยาเดิมๆ

ลูกไม้ตื้นเขินที่ใช้ความเจ็บป่วยมาเรียกร้องความสนใจและแย่งชิงความโปรดปราน

ในชาติก่อน เซียวหลงเหยียนเคยหลงกลมารยาเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทุกคราที่เขาอยู่กับจื่ออวี้ สตรีผู้นั้นจะต้องแสร้งล้มป่วย เป็นลม หรือตกบันได เพื่อดึงตัวเขาออกไป ทิ้งให้จื่ออวี้ต้องนั่งมองโต๊ะอาหารที่เย็นชืดเพียงลำพัง

และในบั้นปลาย มารยาหญิงอันโสมมนี้ ก็ลุกลามไปจนถึงขั้นแสร้งทำเป็นแท้งลูก แล้วป้ายสีว่าฮองเฮาเป็นผู้วางยาพิษ!

มือของเซียวหลงเหยียนที่กุมมือจื่ออวี้อยู่เกร็งแน่นจนสั่นสะท้าน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ นัยน์ตาสีหมึกวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่สะสมมานานนับสิบปี

“แน่นหน้าอกงั้นรึ...” สุรเสียงที่เปล่งออกมาต่ำลึก เยียบเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ

เสี่ยวกวางจื่อที่นึกว่าฮ่องเต้ทรงเป็นห่วง รีบเงยหน้าขึ้นรับคำพัลวัน “พ่ะย่ะค่ะ! ทรงทรมานมาก หมอหลวงบอกว่าหากไม่ได้กำลังใจจากฝ่าบาท เกรงว่า...”

“หากแน่นหน้าอกนัก ก็เรียกหมอหลวงไปรักษา!”

เซียวหลงเหยียนตวาดลั่น สุรเสียงทรงอำนาจดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วตำหนักเฟิ่งอี๋ “เจิ้นเป็นหมอหรือไร ถึงต้องไปนั่งเฝ้าไข้นาง! หมอหลวงทั้งสำนักมีไว้กินเบี้ยหวัดเฉยๆ หรืออย่างไร ถึงต้องให้ฮ่องเต้วิ่งโร่ไปดูใจสตรีที่แค่หายใจไม่ทัน!”

เสี่ยวกวางจื่ออ้าปากค้าง ตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง แม้กระทั่งจางกงกงก็ยังตาโตด้วยความไม่อยากจะเชื่อหู

จื่ออวี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด

ปกติเซียวหลงเหยียนจะถนอมน้ำใจตำหนักชุนซีอยู่สามส่วนเสมอเพื่อรักษาสมดุลอำนาจของตระกูลซูในราชสำนัก แต่วันนี้กลับตอกหน้ากลับมาอย่างไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้?

“ฝะ... ฝ่าบาท ซูเฟยเหนียงเหนียงทรงอ่อนแอนัก...” เสี่ยวกวางจื่อยังคงพยายามจะเอ่ยต่อ

“หุบปาก!”

เซียวหลงเหยียนไม่แม้แต่จะปรายตามองขันทีผู้นั้น สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของจื่ออวี้ ทว่าคำสั่งที่หลุดออกจากริมฝีปากกลับเฉียบขาดและโหดเหี้ยม

“ดึกดื่นค่ำคืน บังอาจส่งเสียงเอะอะโวยวายมารบกวนเวลาพักผ่อนของฮองเฮา ไร้กฎระเบียบ ไร้มารยาทฝ่ายในสิ้นดี!”

ฮ่องเต้หนุ่มแค่นยิ้มเย็นยะเยือก

“ถ่ายทอดคำสั่งเจิ้น... ซูเฟยขาดการอบรม ปล่อยให้บ่าวไพร่ทำตัวระรานตำหนักเฟิ่งอี๋ สั่งกักบริเวณซูเฟยให้อยู่แต่ในตำหนักชุนซีเป็นเวลา หนึ่งเดือน! ห้ามย่างกรายออกจากประตูแม้แต่ก้าวเดียว และตัดเบี้ยหวัดสามเดือนเพื่อเป็นการลงโทษ!”

“ฝ่าบาท!” เสี่ยวกวางจื่อร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือดราวกับคนตาย

“ส่วนเจ้า...” สายตาคมกริบตวัดมองขันทีส่งสาร “ลากตัวออกไปโบยสามสิบไม้ โทษฐานส่งเสียงดังรบกวนความสงบของฮองเฮา!”

“ฝ่าบาทเมตตาด้วย! ฮองเฮาเหนียงเหนียงโปรดช่วยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!” เสี่ยวกวางจื่อโขกศีรษะขอชีวิตอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าจางกงกงที่มองสถานการณ์ออกอย่างรวดเร็ว รีบส่งสัญญาณให้องครักษ์หน้าประตูเข้ามาลากตัวขันทีเคราะห์ร้ายออกไปทันที เสียงร้องโหยหวนค่อยๆ ไกลออกไปท่ามกลางสายลมหนาว จนกระทั่งความเงียบสงบกลับคืนสู่ตำหนักเฟิ่งอี๋อีกครั้ง

บ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบสายพระเนตรมังกรที่กำลังคุกรุ่น

ไม่นานนัก ชุนหลานก็นำอ่างน้ำอุ่นและกล่องยาเข้ามา นางกำนัลสาววางอ่างน้ำลงข้างตั่งไม้อย่างระมัดระวัง จื่ออวี้จึงดึงสติกลับมา ขยับตัวจะลงไปช่วยทำแผลให้สามี

ทว่าเซียวหลงเหยียนกลับคว้าตัวเขาไว้แน่น ส่ายหน้าเบาๆ

“ให้ชุนหลานทำเถิด เจ้าแค่นั่งอยู่ข้างๆ ข้า... ตรงนี้” น้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานและเว้าวอนในพริบตา ราวกับเป็นคนละคน

จื่ออวี้มองดูการกระทำอันย้อนแย้งนั้นด้วยความเงียบงัน เขายอมนั่งนิ่งๆ อยู่บนตั่ง ปล่อยให้นางกำนัลใช้น้ำอุ่นเช็ดล้างคราบเลือดและหิมะออกจากฝ่าพระบาทของฮ่องเต้ แล้วทาบสมุนไพรสมานแผลลงไปอย่างเบามือ

ตลอดเวลาที่ทำแผล เซียวหลงเหยียนไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

พระเนตรคมปลาบจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้าของจื่ออวี้ตลอดเวลา ราวกับว่าหากเขาละสายตาไปแม้เพียงเสี้ยววินาที คนตรงหน้าจะมลายหายไปในอากาศธาตุ กลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความเพ้อฝัน

มือหนายังคงกุมกระชับมือเรียวของจื่ออวี้ไว้แน่นหนา ถ่ายทอดไออุ่นที่เริ่มฟื้นคืนมาทีละน้อย

จื่ออวี้ปล่อยให้เขากุมมือไว้เช่นนั้น ดวงตาดอกท้อทอดมองแผ่นหลังกว้างและดวงหน้าคมคายของสามีด้วยความสับสนที่ทวีความรุนแรงขึ้นในอก

‘ท่านกำลังเล่นละครอันใดอยู่กันแน่ เซียวหลงเหยียน...’

แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว แววตาที่มองมาราวกับตนเองเป็นสิ่งล้ำค่าที่เกือบจะสูญสลายไป... มันช่างแตกต่างจากแววตาที่เหินห่างเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ราวฟ้ากับเหว

ฮองเฮาหนุ่มสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านที่ยังคงหลงเหลืออยู่ใต้ผิวเนื้อของบุรุษผู้เป็นเจ้าชีวิต

มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นอย่างแน่นอน...

และความผิดปกตินั้น กำลังทำให้พญามังกรผู้เย่อหยิ่ง กลายร่างเป็นบุรุษที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งในใต้หล้า เพียงเพื่อแลกกับการได้เหนี่ยวรั้งเขาไว้ในอ้อมกอดเช่นนี้