บทที่ 3: หญ้าซ่อนจันทร์ในน้ำแกงรังนก 1

บทที่ 3: หญ้าซ่อนจันทร์ในน้ำแกงรังนก

แสงแดดอ่อนยามสายสะท้อนหิมะขาวโพลนบนขอบระเบียงตำหนักเฟิ่งอี๋จนเกิดเป็นประกายระยับตา

ไอหนาวภายนอกยังคงเสียดแทง ทว่าภายในห้องโถงกว้างกลับอบอวลไปด้วยความอุ่นสบายจากเตาผิงทองเหลืองทั้งสี่มุม หลินจื่ออวี้นั่งพิงพนักตั่งไม้มะค่าแกะสลักอย่างสงบ นิ้วเรียวยาวพลิกหน้าสมุดบัญชีคลังฝ่ายในอย่างเชื่องช้า สายตาสีหมึกไล่อ่านบันทึกการเบิกจ่ายผ้าไหมและถ่านหินอย่างถี่ถ้วน แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม ไร้ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์โกลาหลกลางดึกเมื่อคืน

เมื่อเช้าตรู่ ก่อนที่เสียงระฆังยามเช้าจะดังกังวาน เซียวหลงเหยียนจำต้องยอมเสด็จกลับตำหนักหยางซินเพื่อผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เข้าประชุมเช้า แม้แววตาคมกริบของโอรสสวรรค์ยามก้าวข้ามธรณีประตูออกไปจะฉายแววอาลัยอาวรณ์และห่วงหาจนแทบก้าวขาไม่ออก จื่ออวี้ก็ยังคงทำหน้าที่ส่งเสด็จด้วยท่าทีเรียบเฉยตามกรอบธรรมเนียม

ทว่าความเงียบสงบในตำหนักหลวงแห่งนี้มักดำรงอยู่ได้ไม่นาน

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากหน้าประตู ม่านไข่มุกขยับกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ชุนหลานก้าวเข้ามาย่อกายลงเบื้องหน้า “ฮองเฮาเหนียงเหนียง เฉินกุ้ยเหรินแห่งตำหนักตะวันตกขอเข้าเฝ้าเพคะ”

จื่ออวี้ละสายตาจากสมุดบัญชี “เฉินกุ้ยเหริน?”

“เพคะ เห็นว่านำน้ำแกงบำรุงมาถวาย อ้างว่าซูเฟยเหนียงเหนียงสำนึกผิดในเหตุการณ์เมื่อคืน จึงวานให้นางนำมามอบให้เป็นเครื่องแสดงความภักดี”

มุมปากของฮองเฮายกยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นเยียบเย็นจนไปไม่ถึงดวงตา

ซูเฟยเพิ่งถูกสั่งกักบริเวณและตัดเบี้ยหวัดไปไม่กี่ชั่วยาม ขุนนางตระกูลซูในท้องพระโรงยังไม่ทันได้ขยับตัวแก้ต่าง ทว่าในวังหลังกลับเริ่มส่งหมากเบี้ยออกมาเคลื่อนไหวรวดเร็วถึงเพียงนี้ ช่างร้อนรนจนน่าขัน

“ให้นางเข้ามา”

ม่านไข่มุกถูกปัดออกอีกครั้ง ร่างบอบบางของเฉินกุ้ยเหรินก้าวเข้ามาในห้องโถง สตรีแซ่เฉินผู้นี้มีดวงหน้ารูปไข่อ่อนหวาน นัยน์ตากลมโตแฝงแววขลาดกลัว สวมชุดผ้าไหมสีเขียวใบหลิวดูเรียบร้อย สองมือประคองโถกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามอย่างระมัดระวัง

“หม่อมฉันเฉินซื่อ ถวายบังคมฮองเฮาเหนียงเหนียง ขอทรงพระเจริญพันปี พันๆ ปีเพคะ”

“ลุกขึ้นเถิด” น้ำเสียงของจื่ออวี้ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ “หิมะตกหนาถึงเพียงนี้ เจ้ายังอุตส่าห์เดินข้ามตำหนักมา มีธุระสำคัญอันใดหรือ”

เฉินกุ้ยเหรินค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้น ยิ้มเจื่อนอย่างนอบน้อม มือที่กุมโถกระเบื้องสั่นไหวเล็กน้อย “ทูลเหนียงเหนียง ซูเฟยพี่สาวของหม่อมฉันสำนึกในความผิดแล้วเพคะ เมื่อคืนพระนางทรงพระประชวรจนขาดสติ จึงสั่งให้บ่าวไพร่ทำเรื่องไร้มารยาทต่อเหนียงเหนียง วันนี้พระนางไม่อาจออกจากตำหนักมาชดใช้ความผิดได้ จึงไหว้วานให้หม่อมฉันนำ ‘น้ำแกงรังนกตุ๋นเก๋ากี้เกล็ดหิมะ’ หม้อนี้มาถวายแทนคำขอขมาเพคะ”

นางก้าวเข้ามาใกล้ ค่อยๆ วางโถกระเบื้องลงบนโต๊ะไม้เตี้ยข้างตั่งอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเปิดฝาออก

ควันสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกลิ่นหอมหวานละมุนของน้ำตาลกรวด รังนกสีขาวบริสุทธิ์ตุ๋นจนนุ่มละลาย ลอยเคียงคู่กับเม็ดเก๋ากี้สีแดงสดและเม็ดบัว ดูประณีตสมกับเป็นของว่างจากห้องเครื่องชั้นยอด

“ซูเฟยพี่สาวบอกว่า รังนกหม้อนี้ใช้รังนกเกรดดีที่สุดจากแดนใต้ ตุ๋นด้วยไฟอ่อนตลอดทั้งคืนเพื่อบำรุงพระวรกายของเหนียงเหนียงโดยเฉพาะ หวังว่าเหนียงเหนียงจะทรงรับน้ำใจและอภัยให้พระนางเพคะ”

จื่ออวี้ทอดสายตามองน้ำแกงในโถนิ่ง แววตาสีหมึกไม่สะท้อนอารมณ์ใด

เขายกมือขึ้น โบกปลายนิ้วเบาๆ ส่งสัญญาณให้ชุนหลานหยิบช้อนกระเบื้องเคลือบขึ้นมาตักน้ำแกงใส่ถ้วยเล็กแล้วนำมายื่นให้ตรงหน้า

ไอความร้อนลอยขึ้นมาปะทะปลายจมูก กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลกรวดและกลิ่นยาจีนอบอวล

ทันทีที่สูดดมลึกเข้าไป จื่ออวี้พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดสายหนึ่ง

มันเป็นกลิ่นสาบเย็นจางๆ ที่แทรกซึมอยู่ใต้กลิ่นเก๋ากี้ กลิ่นคล้ายยอดหญ้าชื้นน้ำค้างยามดึก ละเอียดอ่อนจนแทบแยกไม่ออกหากมิใช่ผู้ที่คลุกคลีกับสมุนไพรมาตั้งแต่เยาว์วัย

ดวงตาดอกท้อหรี่ลงชั่วพริบตา

จื่ออวี้เป็นเกอ เติบโตมาในจวนแม่ทัพหลิน มารดาผู้ล่วงลับของเขาเคยเป็นหมอยาชื่อดังในแถบชายแดนเหนือ เพื่อดูแลรักษาสรีระอันพิเศษของบุตรชาย นางจึงถ่ายทอดศาสตร์แห่งสมุนไพรและการจำแนกพิษให้เขามาตั้งแต่จำความได้

กลิ่นนี้... คือ ‘หญ้าซ่อนจันทร์’

สมุนไพรพิษหายากจากดินแดนทุ่งหญ้าหนาวจัดทางตะวันตกเฉียงเหนือ ไร้รส ไร้สี ซ้ำยังแฝงตัวอยู่ใต้กลิ่นหวานได้แนบเนียน หากคนทั่วไปดื่มเข้าไปจะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ทว่าสำหรับเกอหรือสตรี พิษชนิดนี้จะค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด กัดกร่อนไออุ่นในไขกระดูกและมดลูกทีละน้อย ทำให้ร่างกายหนาวเหน็บ เส้นเลือดตีบตัน จนท้ายที่สุดจะสูญเสียความสามารถในการตั้งครรภ์ไปตลอดชีวิต

หากดื่มสะสมติดต่อกันนานนับปี อวัยวะภายในจะค่อยๆ ล้มเหลว เกิดอาการไอเป็นเลือด และสิ้นใจไปอย่างช้าๆ โดยที่หมอหลวงทั่วไปตรวจไม่พบสิ่งแปลกปลอมแม้แต่น้อย

จื่ออวี้กำด้ามช้อนแน่นขึ้น ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นมาในทันใด

ซูเฟยผู้นี้ เพิ่งจะถูกลงโทษไปเมื่อคืน ก็กล้าลงมือวางยาพิษหมายตัดทายาทของเขาในทันที ช่างอำมหิตและเหี้ยมเกรียมไร้ความปรานี

บนใบหน้างดงามของฮองเฮากลับไม่ปรากฏร่องรอยความตระหนกแม้แต่น้อย

จื่ออวี้ค่อยๆ วางช้อนกระเบื้องลงในถ้วยเสียงดังกริ๊กเบาๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเฉินกุ้ยเหริน รอยยิ้มอ่อนโยนดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิผุดพรายขึ้นบนดวงหน้า

“ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ มีใจคิดถึงเปิ่นกงถึงเพียงนี้”

เฉินกุ้ยเหรินเห็นฮองเฮายิ้ม แววตาที่เคยวิตกกังวลก็ฉายประกายโล่งอก นางรีบย่อกายลงอีกครั้ง “เป็นหน้าที่ของผู้น้อยเพคะ ขอเพียงเหนียงเหนียงทรงเสวยอย่างมีความสุข หม่อมฉันและซูเฟยพี่สาวก็คลายกังวลแล้วเพคะ”

“กลิ่นหอมนัก ดูท่าจะเคี่ยวมาอย่างตั้งใจ” จื่ออวี้เอ่ยชม มือเรียวยื่นไปประคองถ้วยน้ำแกงขึ้นมา แทนที่จะยกขึ้นจิบ ฮองเฮากลับเลื่อนถ้วยนั้นข้ามโต๊ะ ไปวางลงตรงหน้าเฉินกุ้ยเหรินอย่างนุ่มนวล

เฉินกุ้ยเหรินชะงัก ชะเง้อมองถ้วยน้ำแกงด้วยความงุนงง “เหนียงเหนียง... นี่คือ?”

“เปิ่นกงมองดูเจ้าแล้ว ใบหน้าดูซีดเซียว ขอบตาก็คล้ำดำ คงเป็นเพราะอากาศหนาวจัดจนเลือดลมเดินไม่สะดวกกระมัง” จื่ออวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดั่งพี่น้องร่วมสายเลือด “น้ำแกงชั้นเลิศเช่นนี้ เปิ่นกงจะดื่มคนเดียวได้อย่างไร เจ้าอุตส่าห์ประคองเดินฝ่าหิมะมาแต่เช้า ดื่มถ้วยนี้เสียเถิด ถือเป็นรางวัลจากเปิ่นกง”

คำพูดนั้นเปรียบประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมของเฉินกุ้ยเหริน

ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของสนมสาวพลันซีดเผือดลงทันตา ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่

“หมะ... หม่อมฉันมิกล้าเพคะ!” นางละล่ำละลัก สองมือรีบยกขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน “น้ำแกงนี้ตั้งใจตุ๋นมาถวายเหนียงเหนียง หม่อมฉันมีฐานะต่ำต้อย มิบังอาจล่วงเกินของเสวยขององค์หงส์เพคะ!”

“ล่วงเกินอันใดกัน”

จื่ออวี้เอนกายพิงพนักตั่ง ทอดสายตามองอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า แววตาสีหมึกที่เคยดูอบอุ่น บัดนี้กลับลึกล้ำดุจบ่อน้ำโบราณที่ไร้ก้นบึ้ง “เปิ่นกงเป็นผู้ประทานให้ด้วยตนเอง ใครจะกล้าว่าเจ้าล่วงเกิน หรือว่า... เจ้าไม่เห็นเปิ่นกงอยู่ในสายตา คิดปฏิเสธน้ำใจของฮองเฮา?”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ! หม่อมฉันเคารพเหนียงเหนียงจากใจจริง!”

หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นตามไรผมของเฉินกุ้ยเหริน ลมหายใจเริ่มติดขัด หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วด้วยความหวาดกลัว นางรู้ดีแก่ใจว่าในน้ำแกงนี้ผสมสิ่งใดลงไป หากนางดื่มเข้าไป ร่างกายของนางเองก็จะต้องพังทลายลงเช่นกัน

“ถ้าเช่นนั้น ก็ดื่มเสียสิ”