บทที่ 2: อ้อมกอดที่สั่นสะท้าน

บทที่ 2: อ้อมกอดที่สั่นสะท้าน

สายลมหนาวกรูเข้ามาทางบานประตูที่เปิดอ้า พัดเอาเปลวเทียนในโคมทองเหลืองไหวระริกจนเงาร่างของคนทั้งสองบนผนังห้องทอดยาวบิดเบี้ยว

เกล็ดหิมะแรกที่เกาะอยู่ตามชายเสื้อตัวในสีขาวของเซียวหลงเหยียนละลายกลายเป็นหยดน้ำ ซึมลงบนพรมทอมือผืนหนาจนเกิดเป็นรอยด่างเข้ม ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินจื่ออวี้ไม่อาจขยับเขยื้อนกายได้ มิใช่ความเย็นเยียบที่พัดผ่านเข้ามาปะทะผิว หากแต่เป็นไอร้อนผ่าวจากหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนซอกคออย่างไม่ขาดสาย

แผ่นหลังกว้างใต้ผืนผ้าไหมเนื้อบางสั่นเทาอย่างรุนแรง

วงแขนแกร่งที่โอบรัดรอบเอวแน่นหนาจนกระดูกซี่โครงแทบรับน้ำหนักไม่ไหว ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดผิวเนื้อเต็มไปด้วยความปวดร้าวที่อัดแน่นจนแทบแตกสลาย จื่ออวี้สูดกลิ่นไม้กฤษณาประจำพระวรกายที่ปนเปื้อนด้วยกลิ่นไอดินและหิมะอันเหน็บหนาว ความรู้สึกประหลาดสายหนึ่งแล่นพล่านไปตามแนวสันหลังจนขนลุกชัน

เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?

ตลอดสองปีเต็มหลังพิธีอภิเษกสมรส ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจักรพรรดิหนุ่มตรงหน้าไม่ต่างจากน้ำในบ่อที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับน้ำในแม่น้ำ

เซียวหลงเหยียนที่เขารู้จัก คือโอรสสวรรค์ผู้เงียบขรึม ระแวดระวังตัว และรักษาระยะห่างอันเยียบเย็นไว้เสมอ พระองค์จะเสด็จมายังตำหนักเฟิ่งอี๋เพียงเดือนละสองครั้งตามกฎเกณฑ์โบราณที่ขุนนางฝ่ายพิธีการตราไว้ ร่วมโต๊ะเสวยด้วยกิริยาไร้ที่ติ สนทนาเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ ภัยแล้ง หรือข้อราชการทั่วไป จากนั้นจึงร่วมเตียงบรรทมด้วยความสุภาพที่แฝงความห่างเหินดั่งกำแพงศิลา

ไม่เคยมีแม้แต่ครั้งเดียวที่บุรุษผู้นี้จะวิ่งเท้าเปล่าลุยพายุหิมะมาหาเขา

และไม่มีทางที่โอรสสวรรค์ผู้ถือตนจะยอมหลั่งน้ำตาออกมาต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้

“ฝ่าบาท...” จื่ออวี้ส่งเสียงเรียกแผ่วเบา รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเข้าที่ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นดันแผงอกกว้างเบาๆ เพื่อเว้นระยะ “ทรงปล่อยก่อนพ่ะย่ะค่ะ เกิดเรื่องคอขาดบาดตายอันใดในวังหลวงหรือ มีกบฏลอบปลงพระชนม์ใช่หรือไม่”

ยิ่งเขาออกแรงดัน ท่อนแขนคู่นั้นกลับยิ่งรัดแน่นขึ้นราวกับโซ่ตรวนเหล็กกล้า

“ไม่มีกบฏ... ไม่มีผู้ใดทำร้ายข้าทั้งนั้น”

เสียงของเซียวหลงเหยียนแหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าคมคายยังคงซุกนิ่งอยู่ตรงลาดไหล่ของคนรัก สูดดมกลิ่นดอกมู่หลานอันคุ้นเคยเข้าไปเต็มปอดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างละโมบ ราวกับกลัวว่าหากคลายแรงกอดเพียงชั่วลมหายใจเดียว ร่างตรงหน้านี้จะกลายเป็นเพียงควันหมอกที่สลายไป “เป็นข้าเอง... จื่ออวี้ ข้าผิดเอง ข้ามันโง่เขลาตาบอด...”

ถ้อยคำพร่ำเพ้อไร้หัวนอนปลายเท้ายิ่งสร้างความเคลือบแคลงใจให้แก่ฮองเฮาหนุ่ม

จื่ออวี้ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงด้วยความระแวดระวังตามสัญชาตญาณของทายาทแม่ทัพ... หรือนี่จะเป็นการจัดฉากของฝ่ายใน? เป็นหลุมพรางที่ใครบางคนวางไว้เพื่อทดสอบว่าตระกูลหลินจะฉวยโอกาสกุมอำนาจยามที่ฮ่องเต้อ่อนแอหรือไม่? หรือพระองค์ทรงเสวยโอสถที่ต้องพิษร้ายจนสติเลอะเลือน?

“ฝ่าบาท ตั้งสติก่อนพ่ะย่ะค่ะ” จื่ออวี้ปรับน้ำเสียงให้เข้มขึ้น แฝงความเด็ดขาดตามวิสัยผู้กุมอำนาจฝ่ายใน “บ่าวไพร่ยืนมองอยู่เต็มตำหนัก พระองค์เสด็จมาในสภาพวิปลาสเช่นนี้ หากเรื่องล่วงรู้ไปถึงหูพวกขุนนางเฒ่าในท้องพระโรง วันพรุ่งนี้ตำหนักเฟิ่งอี๋คงถูกฎีกาตำหนิถมจนมิดหลังคา”

คำว่า ‘ฎีกาตำหนิ’ ทำให้ร่างสูงใหญ่ชะงักงัน

เซียวหลงเหยียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มือที่สั่นระริกเปลี่ยนมากอบกุมไหล่ทั้งสองข้างของจื่ออวี้ไว้ ดวงตาสีหมึกคู่คมที่เคยเปี่ยมอำนาจบัดนี้แดงก่ำ คราบน้ำตายังเปรอะเปื้อนสองแก้มสาก ทว่าสายตาที่จ้องมองมากลับอัดแน่นไปด้วยความรัก ความโหยหา และความหวาดกลัวอันลึกซึ้ง แววตานั้นรุนแรงเสียจนคนถูกมองรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

จื่ออวี้ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง หัวใจกระตุกไหวโดยไร้สาเหตุ

แววตาเช่นนี้ไม่ใช่การเสแสร้ง

คนเราไม่อาจปั้นแต่งสายตาที่แตกสลายและเปี่ยมล้นไปด้วยความโล่งอกอย่างถึงที่สุดเช่นนี้ได้

ฮองเฮาหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจดึงทุกอย่างกลับเข้าสู่กรอบประเพณีเพื่อตัดปัญหา เขาค่อยๆ แกะมือหนาออกจากบ่า ลดสายตาลงมองต่ำ ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างตามที่ควรจะเป็น

ชายเสื้อคลุมสีฟ้าครามแผ่สยายลงบนพื้นพรม สองมือประสานไว้ระดับอก จื่ออวี้เตรียมจะทิ้งตัวลงคุกเข่าถวายบังคมเต็มพิธีการเพื่อเตือนสติให้อีกฝ่ายระลึกถึงฐานันดรศักดิ์

“หม่อมฉันบกพร่อง ละเลยมิได้จัดขบวนรับเสด็จ ขอฝ่าบาททรงลง...”

พรึ่บ!

ก่อนที่หัวเข่าของจื่ออวี้จะได้แตะลงบนพื้น มือหนาก็สอดเข้าใต้รักแร้ทั้งสองข้าง ออกแรงยกเพียงครั้งเดียว ร่างโปร่งบางก็ลอยละลิ่วขึ้นมาจากพื้นอย่างง่ายดาย

“อย่านะ!”

เซียวหลงเหยียนตวาดลั่นจนเสียงหลง สีหน้าตื่นตระหนกราวกับเห็นฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า เขารวบตัวจื่ออวี้กลับเข้ามาแนบอกอีกครั้ง มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอย ส่วนอีกมือหนึ่งกุมแก้มขาวผ่องไว้มั่น บังคับให้สบสายตาตรงๆ

“ห้ามคุกเข่า!”

สุรเสียงของจักรพรรดิหนุ่มเต็มไปด้วยอำนาจที่เจือความคลุ้มคลั่ง ปลายนิ้วที่แนบอยู่กับผิวแก้มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

“ต่อหน้าข้า เจ้าไม่ต้องคุกเข่าอีกต่อไป ชั่วชีวิตนี้ ห้ามเจ้าทิ้งตัวลงคุกเข่าให้ข้าอีกเป็นอันขาด!”

จื่ออวี้เบิกตากว้าง ริมฝีปากบางเผยอค้างอย่างลืมตัว “ฝ่าบาท... นี่คือกฎมณเฑียรบาล ฮองเฮาต้องถวายความเคารพต่อองค์จักรพรรดิ...”

“กฎมณเฑียรบาลอันใด ข้าไม่สนใจทั้งนั้น!”

เซียวหลงเหยียนกวาดสายตามองใบหน้าหมดจด ไล่ตั้งแต่คิ้วโก่งเรียว จมูกรั้น ไปจนถึงแต้มชาดสีแดงสดกลางหน้าผากด้วยความรักใคร่ระคนหวงแหน ก่อนจะเอ่ยเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดั่งศิลาจำหลัก

“ข้าคือฮ่องเต้ ข้าคือเจ้าชีวิตของคนทั้งแผ่นดินนี้... และข้าคือธรรมเนียมของเจ้า! ข้าสั่งว่าไม่ต้องคุกเข่า เจ้าก็ไม่ต้องคุกเข่า!”

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างทันตาเห็น

เหล่านางกำนัลและขันทีที่หมอบกราบอยู่ริมห้องต่างพากันกลั้นหายใจจนตัวเกร็ง ไม่มีผู้ใดกล้าขยับตัว ทุกคนต่างตกตะลึงกับวาจาอันอหังการที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ต้าเซวียน

จื่ออวี้จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมปลาบของสามี ความดื้อดึงและเผด็จการเช่นนี้คือเนื้อแท้ของเซียวหลงเหยียนอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความแข็งกร้าวนั้น กลับเป็นความเจ็บปวดอันมหาศาล ราวกับว่าหากเขาทรุดตัวลงคุกเข่าลงไปตรงนี้ บุรุษตรงหน้าจะแหลกสลายลงไปต่อหน้าต่อตา

“ฝ่าบาท...” จื่ออวี้เอ่ยเสียงแผ่ว คราวนี้ปราศจากความหมางเมิน “พระบาทของพระองค์เปื้อนเลือดหมดแล้ว เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยว่ากันเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวหลงเหยียนก้มลงมองปลายเท้าตนเองตามสายตาของภรรยา ราวกับเพิ่งจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมา รอยเลือดสีคล้ำผสมกับคราบหิมะที่ละลายเปรอะเปื้อนอยู่บนพรมขาวอย่างน่ากลัว

จื่ออวี้ถอนหายใจยาว ความสุขุมเยือกเย็นกลับคืนสู่ร่าง เขาดึงมือหนาออกจากแก้ม กุมมือนั้นไว้หลวมๆ ก่อนจะหันไปสั่งการนางกำนัลคนสนิท

“ชุนหลาน ไปยกอ่างน้ำอุ่นมา นำผ้าสะอาดกับกล่องยามาด้วย... เร็วเข้า”

“พะ... พ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮาเหนียงเหนียง!” ชุนหลานรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปทันที

จื่ออวี้ประคองร่างสูงใหญ่ให้ก้าวเดินช้าๆ ไปยังตั่งไม้ยาวที่ปูเบาะหนานุ่ม เซียวหลงเหยียนยอมก้าวตามแต่โดยดี ทว่ามือแกร่งกลับเกาะกุมมือเรียวของจื่ออวี้ไว้แน่นหนึบ ไม่ยอมปล่อยให้ห่างตัวแม้แต่คืบเดียว

ครั้นเห็นจื่ออวี้ทำท่าจะย่อตัวลงนั่งบนพื้นเพื่อตรวจดูบาดแผล เซียวหลงเหยียนก็รีบใช้มืออีกข้างรั้งไหล่บางไว้ทันควัน

“อย่านั่งตรงนั้น พื้นมันเย็น”

ฮ่องเต้หนุ่มดึงตัวฮองเฮาขึ้นมาให้นั่งลงข้างกายบนตั่งเดียวกัน แล้วยกเท้าที่เปรอะเปื้อนของตนเองหลบไปด้านหลัง “ข้าไม่ได้เจ็บสักนิด เจ้าอย่าก้มลงไปมองเลย มันสกปรกสายตาเจ้า”

จื่ออวี้มองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววกระอักกระอ่วนปนกังวลแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ในใจ

วิ่งเท้าเปล่าข้ามวังมาจนเนื้อแตกยับเยิน แต่กลับมานั่งกลัวว่าเท้าของตนจะทำให้สายตาผู้อื่นแปดเปื้อน บุรุษผู้นี้เสียสติไปแล้วจริงๆ

ชั่วครู่ต่อมา เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังแว่วมาจากด้านนอกระเบียง

จางกงกงที่วิ่งหอบสังขารตามมาจนถึงหน้าประตู รีบก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผากแม้อากาศจะหนาวจัด

“ฝ่าบาท! ในที่สุดก็ตามทันแล้ว... สวรรค์คุ้มครอง พระวรกายมิได้เป็นอันใดใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเฒ่าปาดเหงื่อ ละล่ำละลักรายงาน “เมื่อครู่ที่ตำหนักชุนซี... เสี่ยวกวางจื่อ ขันทีของซูเฟยเหนียงเหนียงวิ่งหน้าตื่นมารายงานพ่ะย่ะค่ะ!”

ทันทีที่ได้ยินชื่อ ‘ซูเฟย’ บรรยากาศภายในห้องโถงพลันชะงักงัน

จื่ออวี้เหลือบตามองสามีอย่างเงียบเชียบ

ในวังหลังแห่งนี้ ใครบ้างไม่รู้ว่า ‘ซูเฟย’ แห่งตำหนักชุนซี คือสตรีที่ฮ่องเต้ให้ความโปรดปรานและเกรงอกเกรงใจมากที่สุด ด้วยบิดาของนางคือเสนาบดีซูผู้กุมอำนาจในกรมพิธีการและการคลัง หากเป็นยามปกติ เมื่อได้ยินว่าตำหนักชุนซีมีเรื่อง เซียวหลงเหยียนจะต้องสะบัดชายเสื้อแล้วรีบเสด็จไปดูอาการในทันที

ทว่าคราวนี้ เมื่อชื่อของสตรีผู้นั้นหลุดออกมาจากปากจางกงกง

ไอสังหารอันเยียบเย็นและดุดันกลับแผ่ออกมาจากร่างของโอรสสวรรค์อย่างรุนแรงเสียจนอากาศรอบข้างแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง

เซียวหลงเหยียนตวัดสายตาคมกริบดั่งกระบี่เหล็กกล้าไปที่ประตูตำหนัก จิตสังหารที่กดทับลงมาทำเอาขันทีน้อยที่เพิ่งคลานตามเข้ามาถึงกับเข่าอ่อน ทรุดลงไปกองกับพื้นตัวสั่นงันงก

“ทูล... ทูลฝ่าบาท” เสี่ยวกวางจื่อละล่ำละลัก ก้มหน้ากราบลงกับพื้นจนหน้าผากแนบกระเบื้อง “ซูเฟยเหนียงเหนียง... จู่ๆ ก็ทรงพระประชวรเฉียบพลันพ่ะย่ะค่ะ! พระนางแน่นพระอุระ หายใจติดขัด ทรงเพ้อหาแต่ฝ่าบาท ร้องไห้จนแทบสิ้นสติ... จึงอยากขอให้ฝ่าบาททรงพระเมตตา เสด็จไปทอดพระเนตรอาการที่ตำหนักชุนซีสักครู่พ่ะย่ะค่ะ!”

มารยาเดิมๆ

ลูกไม้ตื้นเขินที่ใช้ความเจ็บป่วยมาเรียกร้องความสนใจและแย่งชิงความโปรดปราน

ในชาติก่อน เซียวหลงเหยียนเคยหลงกลมารยาเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทุกคราที่เขาอยู่กับจื่ออวี้ สตรีผู้นั้นจะต้องแสร้งล้มป่วย เป็นลม หรือตกบันได เพื่อดึงตัวเขาออกไป ทิ้งให้จื่ออวี้ต้องนั่งมองโต๊ะอาหารที่เย็นชืดเพียงลำพัง

และในบั้นปลาย มารยาหญิงอันโสมมนี้ ก็ลุกลามไปจนถึงขั้นแสร้งทำเป็นแท้งลูก แล้วป้ายสีว่าฮองเฮาเป็นผู้วางยาพิษ!

มือของเซียวหลงเหยียนที่กุมมือจื่ออวี้อยู่เกร็งแน่นจนสั่นสะท้าน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ นัยน์ตาสีหมึกวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่สะสมมานานนับสิบปี

“แน่นหน้าอกงั้นรึ...” สุรเสียงที่เปล่งออกมาต่ำลึก เยียบเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ

เสี่ยวกวางจื่อที่นึกว่าฮ่องเต้ทรงเป็นห่วง รีบเงยหน้าขึ้นรับคำพัลวัน “พ่ะย่ะค่ะ! ทรงทรมานมาก หมอหลวงบอกว่าหากไม่ได้กำลังใจจากฝ่าบาท เกรงว่า...”

“หากแน่นหน้าอกนัก ก็เรียกหมอหลวงไปรักษา!”

เซียวหลงเหยียนตวาดลั่น สุรเสียงทรงอำนาจดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วตำหนักเฟิ่งอี๋ “เจิ้นเป็นหมอหรือไร ถึงต้องไปนั่งเฝ้าไข้นาง! หมอหลวงทั้งสำนักมีไว้กินเบี้ยหวัดเฉยๆ หรืออย่างไร ถึงต้องให้ฮ่องเต้วิ่งโร่ไปดูใจสตรีที่แค่หายใจไม่ทัน!”

เสี่ยวกวางจื่ออ้าปากค้าง ตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง แม้กระทั่งจางกงกงก็ยังตาโตด้วยความไม่อยากจะเชื่อหู

จื่ออวี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด

ปกติเซียวหลงเหยียนจะถนอมน้ำใจตำหนักชุนซีอยู่สามส่วนเสมอเพื่อรักษาสมดุลอำนาจของตระกูลซูในราชสำนัก แต่วันนี้กลับตอกหน้ากลับมาอย่างไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้?

“ฝะ... ฝ่าบาท ซูเฟยเหนียงเหนียงทรงอ่อนแอนัก...” เสี่ยวกวางจื่อยังคงพยายามจะเอ่ยต่อ

“หุบปาก!”

เซียวหลงเหยียนไม่แม้แต่จะปรายตามองขันทีผู้นั้น สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของจื่ออวี้ ทว่าคำสั่งที่หลุดออกจากริมฝีปากกลับเฉียบขาดและโหดเหี้ยม

“ดึกดื่นค่ำคืน บังอาจส่งเสียงเอะอะโวยวายมารบกวนเวลาพักผ่อนของฮองเฮา ไร้กฎระเบียบ ไร้มารยาทฝ่ายในสิ้นดี!”

ฮ่องเต้หนุ่มแค่นยิ้มเย็นยะเยือก

“ถ่ายทอดคำสั่งเจิ้น... ซูเฟยขาดการอบรม ปล่อยให้บ่าวไพร่ทำตัวระรานตำหนักเฟิ่งอี๋ สั่งกักบริเวณซูเฟยให้อยู่แต่ในตำหนักชุนซีเป็นเวลา หนึ่งเดือน! ห้ามย่างกรายออกจากประตูแม้แต่ก้าวเดียว และตัดเบี้ยหวัดสามเดือนเพื่อเป็นการลงโทษ!”

“ฝ่าบาท!” เสี่ยวกวางจื่อร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือดราวกับคนตาย

“ส่วนเจ้า...” สายตาคมกริบตวัดมองขันทีส่งสาร “ลากตัวออกไปโบยสามสิบไม้ โทษฐานส่งเสียงดังรบกวนความสงบของฮองเฮา!”

“ฝ่าบาทเมตตาด้วย! ฮองเฮาเหนียงเหนียงโปรดช่วยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!” เสี่ยวกวางจื่อโขกศีรษะขอชีวิตอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าจางกงกงที่มองสถานการณ์ออกอย่างรวดเร็ว รีบส่งสัญญาณให้องครักษ์หน้าประตูเข้ามาลากตัวขันทีเคราะห์ร้ายออกไปทันที เสียงร้องโหยหวนค่อยๆ ไกลออกไปท่ามกลางสายลมหนาว จนกระทั่งความเงียบสงบกลับคืนสู่ตำหนักเฟิ่งอี๋อีกครั้ง

บ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบสายพระเนตรมังกรที่กำลังคุกรุ่น

ไม่นานนัก ชุนหลานก็นำอ่างน้ำอุ่นและกล่องยาเข้ามา นางกำนัลสาววางอ่างน้ำลงข้างตั่งไม้อย่างระมัดระวัง จื่ออวี้จึงดึงสติกลับมา ขยับตัวจะลงไปช่วยทำแผลให้สามี

ทว่าเซียวหลงเหยียนกลับคว้าตัวเขาไว้แน่น ส่ายหน้าเบาๆ

“ให้ชุนหลานทำเถิด เจ้าแค่นั่งอยู่ข้างๆ ข้า... ตรงนี้” น้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานและเว้าวอนในพริบตา ราวกับเป็นคนละคน

จื่ออวี้มองดูการกระทำอันย้อนแย้งนั้นด้วยความเงียบงัน เขายอมนั่งนิ่งๆ อยู่บนตั่ง ปล่อยให้นางกำนัลใช้น้ำอุ่นเช็ดล้างคราบเลือดและหิมะออกจากฝ่าพระบาทของฮ่องเต้ แล้วทาบสมุนไพรสมานแผลลงไปอย่างเบามือ

ตลอดเวลาที่ทำแผล เซียวหลงเหยียนไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

พระเนตรคมปลาบจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้าของจื่ออวี้ตลอดเวลา ราวกับว่าหากเขาละสายตาไปแม้เพียงเสี้ยววินาที คนตรงหน้าจะมลายหายไปในอากาศธาตุ กลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความเพ้อฝัน

มือหนายังคงกุมกระชับมือเรียวของจื่ออวี้ไว้แน่นหนา ถ่ายทอดไออุ่นที่เริ่มฟื้นคืนมาทีละน้อย

จื่ออวี้ปล่อยให้เขากุมมือไว้เช่นนั้น ดวงตาดอกท้อทอดมองแผ่นหลังกว้างและดวงหน้าคมคายของสามีด้วยความสับสนที่ทวีความรุนแรงขึ้นในอก

‘ท่านกำลังเล่นละครอันใดอยู่กันแน่ เซียวหลงเหยียน...’

แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว แววตาที่มองมาราวกับตนเองเป็นสิ่งล้ำค่าที่เกือบจะสูญสลายไป... มันช่างแตกต่างจากแววตาที่เหินห่างเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ราวฟ้ากับเหว

ฮองเฮาหนุ่มสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านที่ยังคงหลงเหลืออยู่ใต้ผิวเนื้อของบุรุษผู้เป็นเจ้าชีวิต

มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นอย่างแน่นอน...

และความผิดปกตินั้น กำลังทำให้พญามังกรผู้เย่อหยิ่ง กลายร่างเป็นบุรุษที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งในใต้หล้า เพียงเพื่อแลกกับการได้เหนี่ยวรั้งเขาไว้ในอ้อมกอดเช่นนี้