Todos los capítulos de หวนคืนครานี้ข้าจะปกป้องฮองเฮาของข้า: Capítulo 1 - Capítulo 5

บทที่ 1: ลมหนาวที่ตำหนักเย็นกลิ่นคาวสนิมเหล็กตีตื้นขึ้นมาจนเต็มลำคอหลินจื่ออวี้งอตัวคุดคู้ แผ่นหลังผอมเกร็งกระตุกเป็นจังหวะตามแรงไอที่โถมขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีคล้ำทะลักผ่านร่องนิ้วที่ขาวซีดจนแทบไร้สีเลือด หยดลงเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าฝ้ายหยาบๆ สีขาวตุ่นที่ปลายแขนรุ่ยขาด ไออุ่นหยดสุดท้ายจากทรวงอกร่วงกระทบผืนหิมะซึ่งพัดลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้... ละลายเป็นดวงสีชาดเพียงชั่วครู่ ก่อนถูกเกล็ดน้ำแข็งกลืนกินไปจนสิ้นหนาวจนกระดูกปวดร้าวตำหนักเย็นท้ายวังหลวงหลังนี้ไม่เคยมีเตาผิง ไม่มีแม้แต่ถ่านไร้ควันสักก้อนเดียว มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมบูรพาที่กรีดผ่านช่องว่างของกระเบื้องหลังคาผุพัง คอยพัดเอากลิ่นอับชื้นและกลิ่นความตายให้หมุนวนอยู่รอบตัวสองมือที่สั่นเทาพยายามกระชับเศษผ้านวมขาดวิ่นแนบอก ร่างกายสูญเสียเรี่ยวแรงจนทำได้เพียงพิงศีรษะลงกับเสาไม้ผุ ดวงตาคู่งามที่เคยสุกสกาวดั่งผิวน้ำต้องแสงจันทร์ บัดนี้พร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด มีเพียงภาพบานประตูลงกลอนแน่นหนาที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำบานประตูที่ปิดตายขังเขาไว้ในสุสานคนเป็นแห่งนี้มาเนิ่นนานถึงสามปีเต็มไม่มีใครเปิดมันออกและไม่เคยมีใครก้

บทที่ 3: หญ้าซ่อนจันทร์ในน้ำแกงรังนกแสงแดดอ่อนยามสายสะท้อนหิมะขาวโพลนบนขอบระเบียงตำหนักเฟิ่งอี๋จนเกิดเป็นประกายระยับตาไอหนาวภายนอกยังคงเสียดแทง ทว่าภายในห้องโถงกว้างกลับอบอวลไปด้วยความอุ่นสบายจากเตาผิงทองเหลืองทั้งสี่มุม หลินจื่ออวี้นั่งพิงพนักตั่งไม้มะค่าแกะสลักอย่างสงบ นิ้วเรียวยาวพลิกหน้าสมุดบัญชีคลังฝ่ายในอย่างเชื่องช้า สายตาสีหมึกไล่อ่านบันทึกการเบิกจ่ายผ้าไหมและถ่านหินอย่างถี่ถ้วน แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม ไร้ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์โกลาหลกลางดึกเมื่อคืนเมื่อเช้าตรู่ ก่อนที่เสียงระฆังยามเช้าจะดังกังวาน เซียวหลงเหยียนจำต้องยอมเสด็จกลับตำหนักหยางซินเพื่อผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เข้าประชุมเช้า แม้แววตาคมกริบของโอรสสวรรค์ยามก้าวข้ามธรณีประตูออกไปจะฉายแววอาลัยอาวรณ์และห่วงหาจนแทบก้าวขาไม่ออก จื่ออวี้ก็ยังคงทำหน้าที่ส่งเสด็จด้วยท่าทีเรียบเฉยตามกรอบธรรมเนียมทว่าความเงียบสงบในตำหนักหลวงแห่งนี้มักดำรงอยู่ได้ไม่นานเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากหน้าประตู ม่านไข่มุกขยับกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ชุนหลานก้าวเข้ามาย่อกายลงเบื้องหน้า “ฮองเฮาเหนียงเหนียง เฉินกุ้ยเหรินแห่งตำหนักตะวันตกขอเข้าเฝ

บทที่ 5: บัญชีลับและกลิ่นคาวเงินแสงอรุณสีทองรำไรทอดผ่านม่านโปร่งลายเมฆา ขับไล่ความมืดสลัวในห้องบรรทมตำหนักเฟิ่งอี๋หลินจื่ออวี้ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความอบอุ่นที่โอบล้อมรอบกายทำให้สติที่เพิ่งฟื้นคืนรู้สึกผ่อนคลาย หากเมื่อขยับกายเพียงนิด ความเจ็บแปลบระบมที่บั้นเอวและสะโพกพลันแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องหลุดเสียงสูดปากแผ่วเบา ร่างกายคล้ายถูกบดขยี้จนแทบแหลกเป็นชิ้น ความทรงจำจากค่ำคืนอันเร่าร้อนยาวนานไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ร่องรอยการกระทำอันดุดัน เอาแต่ใจ และหิวกระหายของบุรุษข้างกายยังคงตราตรึงอยู่บนผิวเนื้อทุกตารางนิ้ว“ตื่นแล้วหรือ คนดีของข้า...”สุรเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นชื้นที่กดจุมพิตลงบนขมับจื่ออวี้หันไปมอง พบว่าเซียวหลงเหยียนตื่นอยู่นานแล้ว พระองค์สวมเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมตัวบางสีครามเข้ม เรือนผมสีหมึกปล่อยสยาย ไม่ได้มีเค้าลางของโอรสสวรรค์ผู้เคร่งขรึมในท้องพระโรงหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย บนพระพักตร์หล่อเหลาเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจและแววตาระยิบระยับที่ชวนให้คนมองรู้สึกหน้าร้อนผ่าว“ฝ่าบาท... ยามใดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จื่ออวี้พยายามจะยันกายลุกขึ้น แผ