บทที่ 3: หญ้าซ่อนจันทร์ในน้ำแกงรังนก 2

สุรเสียงของจื่ออวี้กดต่ำลงเพียงเล็กน้อย ทว่ากลับแฝงน้ำหนักที่บีบคั้นจนอากาศรอบด้านแทบหยุดนิ่ง ปลายนิ้วเรียวสวยชี้ไปที่ถ้วยน้ำแกงตรงหน้า

“ดื่มต่อหน้าเปิ่นกง ดื่มให้หมดถ้วย เพื่อพิสูจน์ความภักดีและความบริสุทธิ์ใจของเจ้าและซูเฟย”

“เหนียงเหนียง... หม่อมฉัน... หม่อมฉัน...”

เฉินกุ้ยเหรินเข่าอ่อนยวบ ทรุดตัวลงไปคุกเข่าบนพื้นพรมอย่างหมดท่า สองมือสั่นเทาจนแทบกุมเข้าหากันไม่ได้ นางก้มหน้าลงชิดอก น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเริ่มคลอหน่วย

ท่าทีพิรุธที่ปิดไม่มิด ทำให้ชุนหลานและเหล่านางกำนัลในตำหนักเฟิ่งอี๋เริ่มขมวดคิ้ว บรรยากาศภายในห้องโถงแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที

จื่ออวี้ปรายตามองสตรีที่สั่นเทาอยู่แทบเท้า แค่นยิ้มเย็นเยียบ

“เหตุใดจึงไม่ดื่มเล่า เฉินกุ้ยเหริน?” จื่ออวี้ถามเสียงเรียบ “น้ำแกงที่เจ้าบอกว่าบำรุงพระวรกาย น้ำแกงที่เจ้าอ้างว่ามีแต่ของล้ำค่า... เหตุใดเจ้าจึงแสดงท่าทีหวาดกลัวราวกับมันเป็นน้ำแกงพิษปลิดชีพเช่นนั้นเล่า หรือว่าในหม้อนี้... มีสิ่งใดที่เจ้าไม่กล้ากลืนลงคอซ่อนอยู่จริงๆ?”

“หม่อมฉัน... หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ! เหนียงเหนียงโปรดเมตตาด้วย!”

เฉินกุ้ยเหรินโขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงสะท้อนกึกกัก นางไม่กล้าเอ่ยยอมรับ ทว่าท่าทางที่ตื่นตระหนกจนเสียกิริยา ก็เท่ากับเป็นการสารภาพความจริงออกมาจนหมดสิ้น

ในจังหวะนั้นเอง

ปัง!

ประตูตำหนักเฟิ่งอี๋ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง

สายลมหนาวกรูเข้ามาพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ในฉลองพระองค์มังกรสีดำขลิบทองคำอันน่าเกรงขาม กลิ่นอายสังหารอันดุดันแผ่พุ่งทะลักเข้ามาในห้องโถงจนทุกคนสะดุ้งสุดตัว

เซียวหลงเหยียนที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการประชุมเช้า ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทันที

ฮ่องเต้หนุ่มเห็นฮองเฮาของตนนั่งอยู่บนตั่งด้วยสีหน้าเย็นชา ขณะที่มีสนมชั้นต่ำคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น ข้างกันมีโถน้ำแกงวางอยู่

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น!” สุรเสียงกึกก้องทรงพลังดั่งฟ้าร้องคำราม

จางกงกงและเหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่ตามเสด็จมาต่างพากันหยุดยืนล้อมหน้าประตูอย่างรวดเร็ว

จื่ออวี้ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืน เตรียมจะทำความเคารพ ทว่าเซียวหลงเหยียนกลับก้าวเข้ามาถึงตัวในพริบตาเดียว พระหัตถ์แกร่งคว้าประคองร่างบางไว้ทันที ไม่ยอมให้ก้มตัวลงแม้แต่น้อย สายตาคมสำรวจดวงหน้าของจื่ออวี้ด้วยความตื่นตระหนก

“จื่ออวี้ เจ้าเป็นอันใดหรือไม่ ใครกล้ามารบกวนเจ้า!”

“หม่อมฉันมิได้เป็นอันใดพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” จื่ออวี้เอ่ยตอบอย่างสุขุม ปล่อยให้สามีกุมมือไว้ “เพียงแต่เฉินกุ้ยเหรินมีน้ำใจ นำน้ำแกงรังนกจากซูเฟยมาถวาย พอหม่อมฉันเมตตาประทานคืนให้นางดื่ม นางกลับคุกเข่าร้องไห้ ไม่ยอมแตะต้องแม้แต่น้อย... หม่อมฉันจึงสงสัยว่า ในน้ำแกงนี้อาจมีสิ่งใดไม่ชอบมาพากล”

เซียวหลงเหยียนตวัดสายตากลับไปมองโถน้ำแกงบนโต๊ะทันที

ภาพจำอันเจ็บปวดในอดีตชาติผุดวาบขึ้นมาในหัว

ชาติก่อน หลินจื่ออวี้มีร่างกายที่ทรุดโทรมลงเรื่อยๆ หลังจากการแต่งงานเข้าปีที่สาม มดลูกเย็นจัดจนไม่อาจตั้งครรภ์ได้ และในยามที่ถูกขังในตำหนักเย็น จื่ออวี้ก็มักจะไอเป็นเลือด ทนทุกข์จากความหนาวเหน็บในกระดูก

ในตอนนั้น หมอหลวงเคยกราบทูลเขาหลังจากร่างของจื่ออวี้เย็นชืดไปแล้ว ว่าฮองเฮาต้องพิษโบราณที่ชื่อว่า ‘หญ้าซ่อนจันทร์’ มานานหลายปี

พิษที่ซูเฟยและตระกูลซูเป็นผู้ครอบครอง

ดวงตาของเซียวหลงเหยียนพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ เส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปนจนน่ากลัว ไอสังหารที่แผ่ออกมารุนแรงเสียจนเฉินกุ้ยเหรินแทบจะสิ้นสติลงตรงนั้น

“หญ้าซ่อนจันทร์...” เซียวหลงเหยียนเค้นเสียงลอดไรฟัน สุรเสียงสั่นเทาด้วยความแค้นที่อัดแน่นมาสองชาติภพ “พวกเจ้า... กล้าใช้ลูกไม้ต่ำช้านี้กับจื่ออวี้ของข้าอีกแล้วรึ!”

เฉินกุ้ยเหรินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด นางไม่เคยเอ่ยปากบอกใครว่าใส่พิษชนิดใดลงไป เหตุใดฮ่องเต้ถึงเอ่ยชื่อพิษนั้นออกมาได้อย่างแม่นยำ

“ฝะ... ฝ่าบาท หม่อมฉันถูกบังคับ! ซูเฟยเหนียงเหนียงเป็นผู้สั่ง...”

“หุบปากของเจ้า!”

เซียวหลงเหยียนไม่รอให้นางได้แก้ตัว โอรสสวรรค์ตวาดลั่นจนตำหนักสะเทือน ก่อนจะหันไปสั่งการองครักษ์เสื้อแพรด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

“พวกเจ้า! เข้ามาจับตัวนางแพศยานี่ไว้!”

องครักษ์ร่างยักษ์สองนายพุ่งเข้ามาล็อกแขนของเฉินกุ้ยเหรินกดลงกับพื้นทันที สนมสาวหวีดร้องดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาและน้ำมูกเปรอะเปื้อนใบหน้า

“ในเมื่อเจ้านำน้ำแกงหม้อนี้มาด้วยความจงรักภักดี...” เซียวหลงเหยียนก้าวเข้าไปหยิบถ้วยน้ำแกงขึ้นมาด้วยพระหัตถ์ของตนเอง แววตาไร้ซึ่งความปรานีใดๆ หลงเหลืออยู่ “เช่นนั้น วันนี้เจ้าก็จงดื่มกินความภักดีของเจ้าให้หมดสิ้น อย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว!”

“ไม่! กรี๊ดดด! ไม่ดื่ม! ฝ่าบาทปล่อยหม่อมฉัน... อื้อออ!”

“กรอกปากมัน!”

สิ้นสุรเสียงคำราม องครักษ์บีบกรามของเฉินกุ้ยเหรินจนอ้ากว้างอย่างรุนแรง เซียวหลงเหยียนเทน้ำแกงในถ้วยกรอกลงไปในลำคอของนางอย่างไร้ความลังเล

น้ำแกงร้อนๆ ไหลสำลักลงคอ เฉินกุ้ยเหรินดิ้นทุรนทุราย ไอโขลกจนหน้าดำหน้าแดง ทว่าองครักษ์ยังคงตรึงร่างของนางไว้แน่น บังคับให้กลืนน้ำแกงพิษนั้นลงไปจนหมดสิ้นถ้วย

เพล้ง!

เซียวหลงเหยียนโยนถ้วยกระเบื้องเปล่าทิ้งลงบนพื้นหินจนแตกกระจาย เสียงแตกละเอียดดังกึกก้องประดุจเสียงแห่งจุดจบ

เฉินกุ้ยเหรินนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้น สองมือกุมคอตนเอง พยายามจะล้วงคอเพื่ออาเจียนออกมา ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว พิษร้ายได้ไหลลงสู่กระเพาะอาหารของนางไปเรียบร้อย

เซียวหลงเหยียนตวัดสายตากลับมามองจางกงกงและหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพร สุรเสียงเฉียบขาดและเยียบเย็นดั่งพญามัจจุราชสั่งปิดบัญชีวิญญาณ

“ลากตัวนางไปขังไว้ที่คุกหลวง คอยดูอย่าเพิ่งให้นางตาย ให้หมอหลวงไปจับตาดูอาการของนางไว้!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

“และถ่ายทอดคำสั่งเจิ้น...” โอรสสวรรค์ยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศของตำหนักชุนซี นัยน์ตาสีหมึกลุกโชนด้วยไฟแค้นที่จะไม่ยอมดับมอดลงอีกต่อไป

“ส่งกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรสามร้อยนาย ไปปิดล้อมตำหนักชุนซีของซูเฟยเดี๋ยวนี้! ค้นทุกซอกทุกมุม รื้อกระเบื้องทุกแผ่น! หากพบสมุนไพรต้องห้ามหรือหลักฐานการติดต่อภายนอก... ให้จับกุมทุกคนที่เกี่ยวข้อง ลากตัวไปขังคุกใต้ดินทันที!”

เซียวหลงเหยียนหมุนตัวกลับมา มองดูหลินจื่ออวี้ที่ยืนมองดูภาพทั้งหมดด้วยความเงียบสงบ

พระหัตถ์ที่เพิ่งกระทำการอันเด็ดขาด ค่อยๆ เอื้อมไปกุมมือเรียวของจื่ออวี้ขึ้นมาแนบอกอีกครั้ง แววตาดุดันเมื่อครู่พลันละลายกลายเป็นความอ่อนโยนและเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง

“จื่ออวี้... ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันแตะต้องเจ้าได้อีก”

คำสาบานนั้นดังก้องอยู่ในใจของจักรพรรดิหนุ่ม

ชาตินี้... กระดานหมากแห่งการล้างแค้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเขาจะเป็นผู้กวาดล้างศัตรูทุกคนให้สิ้นซากด้วยมือของเขาเอง!