๔ ความลับที่ปกปิด

ชาติก่อนหลินซิ่วหรงปกปิดความลับนี้เอาไว้อย่างไรก็ไม่มีทางคายออกมาหรือหลุดพูดเป็นอันขาด จนกระทั่งในตอนนั้น หากซ่งเจิ้นอี้ไม่ได้พ้นปกป้องนางจนลมหายใจสุดท้าย เกรงว่าความลับนี้ เขาก็คงไม่มีวันล่วงรู้ตลอดไป

พอสิ้นคำนั้น ภายในเรือนเงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศเริ่มอึมครึ้มคล้ายกับมีกลุ่มม่านเมฆลอยฝนเหนือหัวอยู่ภายในเรือน ไม่ว่าผู้ใดได้ยินแล้วต่างก็ขมวดคิ้วมุ่นคล้ายไม่เชื่อทั้งสิ้น

หลินฮูหยินยืนนิ่งอยู่นาน ใบหน้าเริ่มซีดเซียวลงเรื่อยๆ และลมหายใจเริ่มกระชันถี่ขึ้นจนบุตรสาวทั้งสองสังเกตเห็นจึงเริ่มเข้าไปประคองประกบสองข้างเอาไว้

“ท่านแม่!” น้ำเสียงของหลินซิ่วอันร้องออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เจื่อนลงไปแล้วยิ่งเจื่อนลงไปอีก

“ท่านแม่นั่งพักก่อนเถอะเข้าค่ะ” หลินซิ่วหรงพูดพาค่อยๆ ประคองมารดาไปนั่งอยู่มุมหนึ่งภายในห้องบรรพชล นางเหลือบสายตาไปมองอิงหลันก่อนจะออกคำสั่ง “หาน้ำชาสักจอกมาให้ท่านแม่ดื่มผ่อนคลายเสียหน่อยและไปตามท่านหมอมาเสีย”

“เจ้าค่ะ!” อิงหลันตอบ

เหล่าสาวใช้พอได้ยินเช่นนั้นแล้ว พลางเร่งรีบเบ่งหน้าที่กันอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครเกี่ยงกันไปมา

หลินฮูหยินกล่าวออกมาเสียงแผ่วเบา “ไม่ต้อง…แม่หาได้เป็นอันใด เพื่อแค่ตกใจเท่านั้น หากได้ดื่มน้ำชาสักจอกก็คงจะผ่อนคลายลงไปได้บ้าง”

ไฉนนางจะรู้ว่าบุตรสาวไปเกี่ยวข้องกับคุณชายสกุลซ่งจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ ไม่รู้ว่าคนทั้งคู่ไปรู้จักสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไหร่

นางพลางปิดเปลือกตาลง ใช้มือนวดขมับช้าๆ คอยกำลังใช้ความคิดนึกถึงเรื่องราวทั้งหมด

หลินซิ่วอันละสายตาจากมารดาเหลือบไปมองพี่สาว นางถอนหายใจออกมาเล็กน้อย กล่าวเสียงแผ่วเบา “รองแม่ทัพซ่ง…” หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความลังเลก่อนจะถามออกไป “พี่หญิงไปรู้จักกับเขาได้อย่างไรกันหรือเจ้าคะ ข้าเห็นพี่หญิงออกจวนแทบจะนับครั้งได้”

หากว่ากันตามแล้ว ผู้ที่ท่านแม่และท่านพ่อสมควรกังวลใจในเรื่องนั้นสมควรเป็นนางต่างหาก

หลินซิ่วหรงได้ยินแล้วไม่รู้ว่าควรจะเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนไหนดี

นางเหลือบมองมารดาและน้องสาวสลับกันไปมาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อาจเป็นเพราะข้าและเขามีวาสนาต่อกันกระมัง พบพานเพียงแค่หนึ่ง แต่กลับตราตรึงมิอาจลบเลือนได้…”

เรื่องของความรู้สึกนั้น…หากมิใช่ผู้ที่เผชิญรักลึกซึ้งไฉนจะเข้าใจได้ หลินซิ่วอันย่อมเข้าใจเหตุผลของผีสาวได้อย่างถ่องแท้

“ทว่า…พี่หญิงจะทำอย่างไรต่อไปหรือเจ้าค่ะ” หลินซิ่วอันถามกลับทันที นางละสายตาจากอีกฝ่ายหลุมต่ำมองหน้าท้องแบนราบใต้อาภรณ์ที่อีกไม่กี่เดือนก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนไม่อาจปิดเอาไว้ได้แล้ว มิหนำไหนจะงานแต่งเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นที่ใกล้เข้ามาซึ่งเหลืออีกเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น

นางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทั้งรู้สึกเห็นใตและสงสารพี่สาวในคราวเดียว

หลินฮูหยินเงียบไปพักใหญ่ หากนางจำไม่ผิดนั้นคนสกุลซ่งเคยมาเคาะประตูจวนพร้อมกับยกแม่สื่อหมายจะมาสู่ขอบุตรสาวผู้นี้ของนางเป็นภรรยา ทว่านางกลับไม่เคยเอ๊ะใจหรือสงสัยมาก่อนว่า ทั้งคู่จะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันถึงเพียงนี้

วันนั้นว่านางเห็นเต็มสองตาได้ยินเต็มสองหู ว่าหลินซิ่วหรงปฏิเสธคุณชายซ่งไปอย่างไร้เยื่อใยซ้ำยังสาดถ้อยคำดูแคลนใส่

หลินฮูหยินหันไปสบตาหลินซิ่วหรงด้วยความจริงจัง

“หรงเออร์ หากมีเรื่องกังวลใจเจ้าสามารถพูดคุยกับแม่ได้ทุกเรื่องเข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะ” หลินซิ่วหรงพยักหน้าหงึกๆ ด้วยคสามรู้สึกผิด ชาติก่อนนั้นนางไม่รู้ว่าจะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไรดี จึงเอาแต่ปกปิดและหลีกหนีปัญหาราวกับเด็กสามขวบที่ไร้สติปัญหาคิดไม่ได้

หลินฮูหยินถอนหายใจ ก่อนจะพูดอีกครั้ง “เช่นนั้น วางใจเถิด ดูแลสุขภาพของเจ้าและเด็กในท้องให้ดีก็พอ เรื่องนี้เอาไว้ให้แม่จะจัดการเอง”

หลินซิ่วหรงได้ยินแล้วยิ่งรู้สึกผิดเต็มอก น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา “มิใช่ว่าลูกไม่ไว้ใจท่านแม่เจ้าค่ะ ทว่าปัญหานี้ลูกเป็นคนผูกเช่นนั้นให้ลูกแก้เองเถอะ”

“หรงเออร์” หลินฮูหยินขึ้นเสียงเล็กน้อย จะให้นางปล่อยบุตรสาวเผชิญหน้ากับเรื่องวุ่นวายเช่นนี้เพียงลำพังได้อย่างไร

“พี่หญิง ข้าว่าอย่างไร หลายคนช่วยกันคิดหาทางออกย่อมดีกว่าหัวเดียวแน่” หลินซิ่วอันพูดเสริม ไม่ว่าจะมองอย่างไร นางก็ไม่เห็นหนทางออกจริงๆ

หลินซิ่วหรงส่ายหน้า กล่าวย้ำออกมาอย่างแน่วแน่ “ให้ลูกได้ลองจัดการด้วยตนเองก่อนเถอะเจ้าค่ะ หากยามนั้นเหนือบ่ากว่าแรงย่อมต้องร้องความช่วยเหบือจากท่านแม่แน่”

ชาติก่อนเพราะนางเอาแต่หนีด้วยความขี้ขลาด ปกปิดและซ่อนเอาไว้ไม่ยอมบอกผู้ใด จนสุดท้ายจึงผลักให้โศกนาฏกรรม นางต้องตายไปพร้อมลูกในครรถ์ที่ยังไม่แม้แต่จะได้มีโอกาสลืมตาดูโลก หวนคืนกลัยมาครานี้ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นเช่นเดิมแน่

หลินฮูหยินกับหลินซิ่วอันสบตากัน ก่อนทั้งคู่จะถอนหายใจออกมาพร้อมๆกัน ทั้งนางและมารดาต่างก็รู้ดีว่าหากอีกฝ่ายได้เอ่ยออกมาเช่นนี้แล้ว ต่อให้จะคะยั้นคะยอเพียงใดก็ยากจะเปลี่ยนใจได้

ปลายยามเซิน (15.00 – 17.00 น.)

นายท่านหลินออกมาจวนเข้าวังหลวงไปตั้งแต่เช้าตรู่ตอนที่ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดีด้วยซ้ำ พอกลับจวนอีกทีก็มืดค่ำแล้ว

เขายังก้าวเท้าไม่ทันพ้นขอบประตูจวน จู่ๆ แม่บ้านชราก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงานว่า ช่วงสายของวันนี้ หลินฮูหยินเกิดหน้ามืดเป็นลมไปทว่าโชคนักที่เหล่าสาวใช้ที่อยู่บริเวณนั้นช่วยเหลือเอาไว้ได้ไม่เช่นนั้นแล้ว หากหัวกระแทกฟาดลงพื้นคงอาการย่ำแย่ไม่น้อย

นายท่านหลินไม่รอฟังให้แม่บ้านพูดจบ เร่งรีบเดินเข้าไปในจวนพุ่งตรงไปยังเรือนนอนทันทีด้วยความกังวลและเป็นห่วงภรรยาเต็มอก อารมณ์ขุ่นมัวที่ติดอยู่ในใจตลอดทั้งวันพลันจางหายไปทันที

หัวใจแกร่งกระตุกวูบหล่นลงไปถึงตาทุ่ม เกรงว่า ภรรยาจะเจ็บป่วยร้ายแรงมากกว่าเป็นลม เมื่อคืนนี้...ตลอดจนถึงเช้าตรู่ เขาเห็นนางเอาแต่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตูเรือนพร้อมกับบุตรสาวคนเล็ก เพื่อร้องขอให้ยกโทษให้แก่หลินซิ่วหรง ทว่ายามนั้น นายท่านหลินโกรธมากจริงๆ เขาเลี้ยงดูบุตรสาวทั้งสองมาอย่างประคบประหงบยิ่งกว่าไข่ในหิน ไฉนเลยจะคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้

เรื่องราวเป็นมาอย่างไรเขาไม่รู้ เพราะหลินซิ่วหรงเอาแต่ปิดปากเงียบไม่ยอมเอ่ยหรือหลุดพูดออกมาแม้แต่สักครึ่งคำ พอเขาถามว่า ผู้ใดคือบิดาของเด็กในท้อง…นางก็เอาแต่เงียบอยู่อย่างงั้น

ดังนั้นแล้ว ความอดทนของเขาพลันขาดสะบั้นลงไปทั้งที

ทั้งโมโห ทั้งรู้สึกขายหน้าและอับอายในคราาเดียวกัน!

เหล่าสาวใช้ในจวนแทบจะทั้งหมดรวมตัวอยู่ที่หน้าเรือนแต่พอเห็นผู้เป็นนายเดินลิ่วๆ มั่นคงมาแต่ไกลจนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จึงแหลกทางหลบในทันทีอย่างพร้อมเพียง

ภายในเรือน หลินฮูหยินนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของนางยังคงซีดเซียวทว่าก็ยังดีกว่าเมื่อตอนกลางวัน ด้านซ้ายและด้านขวามีบุตรสาวนั่งคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง

นางไม่ได้เป็นอันใดมากจริงๆ เมื่อแค่รู้สึกเครียดและกังวลเท่านั้น ไม่รู้ว่าควรจะช่วยหลินซิ่วหรงด้วนวิธีใดดี

ดูท่าแล้ว หากวันนั้นบุตีสาวของนางปฏิเสธคุณชายซ่งผู้นั้นไปอย่างไร้เยื่อใยและเย็นชาถึงเพียงนั้น ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ก็คงไม่ดีเท่าไหร่ ไม่แน่ว่าคงจะขาดสะบั้นไปแล้วซ้ำจบลงไปแล้วแต่บุตรสาวของนางกลับท้องป่องขึ้นมาแทน แล้วไหนจะงานแต่งเชื่อมสัมพันธ์ที่ใกล้เข้ามาอีก

หลินฮูหยินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวตุบๆ อีกทั้งไม่รู้ว่าสามีจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี

เสียงฝีเท้าหนักแน่นของนายท่านหลินเดินเข้ามาในเรือน พอสายตามองเห็นร่างภรรยานอนอยู่บนเตียง หัวใจของเขาก็พลันถูกบีบรัดแน่นจนปวดหนึบ

“…”

เสียงจ้อกแจ้กพูดคุยภายในเรือนเงียบสงัดลงทันตา เพียงแค่นายท่านหลินปรากฏตัวอยู่ในเรือน

“ท่านพ่อ” หลินซิ่วอันปรายสายตาไปมองก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วยอบกายลงเล็กน้อย นางพลางเหลือบสายตาหันไปมองพี่สาวก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าบิดาแล้วคุกเข่าลง

หลินซิ่วหรงค่อย ๆ นั่งคุกเข่าลงต่อหน้าบิดา นางยกมือขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น “ความผิดของลูกทำให้ท่านพ่อต้องรู้สึกอับอายขายหน้าและผิดหวัง หากจะลงโทษก็ได้โปรดลงโทษที่ลูกผู้เดียวเถิด อย่าได้ให้กระทบถึงท่านแม่และหลินซิ่วอันเลยเจ้าค่ะ”

“หรงเออร์!” น้ำเสียงของหลินฮูหยินร้องตกใจ นางเร่งรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยมีเหล่าสาวใช้และหลินซิ่วอันประคองเอาไว้แทบไม่ทัน “เจ้าหาได้ตัวผู้เดียว คิดจะทำอันใดก็ระมัดระวังหน่อยเถอะ”

สายตาของหลินฮูหยินทอดมองแผ่นหลังของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเงยหน้ามองสามี “ท่านพี่เจ้าคะ เห็นแก่หน้าข้าได้หรือไม่…ยกโทษให้หลินซิ่วหรงเถิด อย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวของข้าและท่าตมิใช่หรือไร ลูกทำผิดย่อมสมควรอบรมสั่งสอนทว่ายามนี้นั้น

นายท่านหลินละสายตาจากหลินซิ่วหรงก่อนเหลือบไปมองภรรยาที่อยู่บนเตียง ใบหน้าของนางที่เคยยิ้มแย้มกลับหม่นหมองฉายออกมาอย่างชัดเจน เขาเองก็ยิ่งรู้สึกผิดเต็มอกพลางถอนหายใจ

“ลุกขึ้นซะ” น้ำเสียงเข้มของนายท่านหลินพูด ก่อนจะเดินเข้าไปหาภรรยาบนเตียงแทน สายตาทอดมองด้วยความอ่อนโยนและรักใคร่ไม่แปรเปลี่ยนเหมือนดังวันแรกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

“ฮูหยินเป็นอะไรหรือไม่” นายท่านหลินถามภรรยา

หลินฮูหยินนส่ายหน้า ใบหน้าของนางปรากฏรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะหันไปมองหลินซิ่วอันที่เดินเข้าไปประคองหลินซิ่วหรงลุกขึ้นจากพื้น นางหันกลับมาจ้องสบตาสามี “ที่ผ่านมาข้าไม่เคยร้องขออันใดจากท่านพี่ ทว่าครั้งนี้หากข้าจะเอ่ยปากขออะไรสักอย่างได้หรือไม่เจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางสั่นเครือเจือด้วยความลังเลและแฝงความกังวล

นายท่านหลินพยักหน้าหงึกๆ “ไม่ว่าฮูหยินจะเอ่ยปากร้องขอสิ่งใดข้าย่อมไม่เคยขัดทั้งสิ้น ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่สามารถทำให้ได้คืองานแต่งเชื่อมสัมพันธ์เป็นราชโองการของฮ่องเต้ หากผู้ใดกล้าฝ่าฝืนก็ย่อมไม่พ้นถูกลงโทษ ไม่ว่าจะหลินซิ่วหรง หลินซิ่วอัน เจ้า...หรือแม้แต่ข้า รวถึงผู้คนที่เกี่ยวข้องกับสกุลหลินก็ไม่มียกเว้น”

น้ำเสียงทุ้มของนายท่านหลินราวกับประกาศก้องไปทั่วทั้งจวน บรรยากาศค่อยๆ เริ่มขุ่นมัว กระอักกระอ่วนจนสาวใช้บางคนแทบหายใจจนต้องเดินออกจากเรือนไปสูดอากาศ

ใบหน้าของหลินฮูหยินยิ่งเจือด้วยความกัววลใจยิ่งกว่า นางถามกลับ “แล้วจะทำอย่างไรดีเจ้าค่ะ ท้องของนางก็คงใหญ่โตขึ้นทุกวันอย่างไรก็ผิดไม่มิดแน่”

อย่างไร หลินซิ่วหรงก็พอมีความทรงจำในชาติก่อนอยู่บ้าง ยามนี้นางต้องการเพียงพบหน้าซ่งเจิ้นอี้อีกครั้งเท่านั้น หากเขาตายไปแล้วได้ย้อนกลับมาพร้อมกับนางและความทรงจำเดิมเหมือนกัน ย่อมต้องมีทางออกแน่

หลินซูหลินพูด “ลูกรู้ว่าท่านพ่อหวังดีปรารถนาให้ลูกมีสามีที่เพียบพร้อมสามารถเชิดหน้าชูตาได้โดยไม่ต้องรู้สึกอายหรือต่ำกว่าผู้ใด ทว่าใจของลูกนั้นรักใคร่ลึกซึ้งต่อซ่งเจิ้นอี้ได้แต่เพียงผู้เดียว”