ตอนที่ 14 วิชามารยา

ชิงหว่านพยักหน้ารับ นางเป็นหญิงในหอนางโลม เครื่องประทินโฉมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้  คนที่มีเงินได้ซื้อของดีมาใช้แต่นางโลมระดับล่างต้องจำกัดจำเขี่ยการใช้จ่าย  หลายครั้งหลายคราวที่ได้ของใช้ไม่ดี ทั้งผิวหน้าผิวกายกลายเป็นแผลเสียโฉมไปก็ไม่น้อย  

“หากใช้ความสามารถของพี่รองมาทำประโยชน์ ย่อมเกิดกำไรและยังช่วยคนได้ทางอ้อมอีกด้วย พี่รองลองตรึกตรองดูเถิดเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้น...พี่จะลองคิดดู”

เจียงเจิ้งเหวินไม่คาดคิดว่าน้องเล็กจะมีความคิดก้าวไกลเช่นนี้  เดิมทีคิดว่านางคงแค่อยากทำเล่นสนุกประเดี๋ยวก็คงเบื่อหน่ายเลิกสนใจ แต่ครั้งนี้เห็นชัดว่านางให้ความสำคัญและสนใจอย่างแท้จริง

“เรื่องนี้กลับบ้านค่อยคุยกัน” เจียงเจิ้งเหวินพูดตัดบทเสียก่อน “พาหว่านวานออกมาเที่ยวเล่นนานแล้ว พี่ต้องพากลับไปส่งแล้ว”

“เย็นนี้พี่รองอยากกินอะไร ข้าจะสั่งให้พ่อครัวเตรียมไว้เจ้าค่ะ”

“ข้าวเย็นรึ?”  อยู่บ้านเดียวกันต่างมีงานต้องทำ เขาก็ไม่ค่อยได้กินมื้อเย็นพร้อมบิดามารดาบ่อยนัก โดยเฉพาะพร้อมกับน้องสาวคนเล็กที่ถูกตามใจจนแทบเสียนิสัยไปแล้ว

“หว่านวานอยากกินอะไรก็สั่งพ่อครัวเถิด พี่รองกินได้ทุกอย่าง”

“ลูกชิ้นหัวสิงโตน้ำแดง”

“แค่กๆ”

ทั้งพี่ใหญ่และพี่รองแทบสำลักน้ำลาย ชิงหว่านชอบกินลูกชิ้นหัวสิงโตน้ำแดงเป็นที่สุด หากให้นางเลือกอาหารสามจานที่ชอบ ก็คงเป็น ลูกชิ้นหัวสิงโตน้ำแดงทั้งสามจาน

“เอาเถิด กลับบ้านแล้วพี่จะสั่งพ่อครัวเอง”

ชิงหว่านแค่หยอกล้อพี่ชายทั้งสองเท่านั้น เจ้าของร่างนี้ต่างหากที่ชอบกิน ส่วนนางนั้นไม่เรื่องมาก มีอะไรก็กินเพราะเคยอดมื้อกินมื้อมาก่อน  ทั้งสามพูดคุยกันอีกเล็กน้อยเจียงเจิ้งเหวินก็พาน้องสาวออกมาจากโรงหมออี้เหรินถัง เขาประคองชิงหว่านขึ้นรถม้าขณะนั้นเองที่เจียงเจิ้งหย่วนกระหืดกระหอบเข้ามาหา

“รอด้วยพี่ใหญ่” คุณชายสามตระกูลเจียงพูดขึ้นแล้วยืนหอบหายใจข้างรถม้า ใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อราวกับตากน้ำฝน

“เกิดสิ่งใดขึ้นรึ เหตุใดพี่สามสภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำเช่นนี้เจ้าคะ”  ทุกครั้งที่ชิงหว่านอยู่กับเจียงเจิ้งหย่วนนั้น นางรู้สึกเหมือนอยู่กับน้องชายมากกว่า ทำให้อดหยอกล้อเขาไม่ได้

“เจ้า!”  เขาขึงตาใส่แต่ไร้ความน่ากลัว “ขึ้นรถก่อน ประเดี๋ยวค่อยพูดกัน”

ชิงหว่านออกมาพร้อมพี่ใหญ่จึงไม่ได้พาสาวใช้ออกมาด้วย นางขึ้นรถม้าแล้วพี่สามและพี่ใหญ่ก็ตามขึ้นมา นางรินน้ำชาส่งให้พี่สามที่ยื่นมือมารับแล้วดื่มอย่างกระหาย นางรินน้ำชาให้พี่ใหญ่แล้วก็หยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้พี่สาม  เจียงเจิ้งหย่วนรับมือแล้วเช็ดเหงื่อแล้วจึงผ่อนลมหายใจคลายความตื่นตระหนกลงได้

หญิงสาวหันไปสบตากับเจียงเจิ้งเหรินที่ดื่มน้ำชาเงียบๆ ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่ของนางจะชินกับสภาพพี่สามที่เป็นเช่นนี้

“พี่สามมีเรื่องกับผู้ใดมาหรือเจ้าคะ”

“เปล่าๆ ไม่มีๆ พี่สามของเจ้าจะไปมีเรื่องกับผู้ใดได้ แค่แรงมัดไก่ยังไม่มีเลย”

ยิ่งพูดยิ่งเห็นพิรุธ เจียงเจิ้งเหวินจึงยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามไม่ให้เจียงเจิ้งหย่วนเอ่ยสิ่งใดออกมาทั้งสิ้น

“หว่านวานไม่ต้องห่วง พี่สามเจ้าก็เป็นเช่นนี้เสมอ เสเพลไปวันๆ”

“พี่ใหญ่! ข้ามิได้เป็นเช่นนั้น”  เขาโวยวายทวงความยุติธรรมให้ตนเอง “น้องเล็กคนดี เจ้าอย่าได้เชื่อวาจาเหลวไหลของพี่ใหญ่”

เจียงเจิ้งเหวินทนไม่ไหวยกหลังมือเคาะศีรษะน้องชายคนเล็กไปหนึ่งครั้ง “ว่าผู้ใดเหลวไหล เจ้าไม่เคยมาช่วยกิจการของสกุลเจียงเลยสักนิด ไม่เรียกเสเพลแล้วจะให้เรียกว่าอันใด”

“ข้า...”  พูดไปก็เข้าตัวเองเปล่าๆ เจียงเจิ้งหย่วนได้แต่หน้าดำหน้าแดงทั้งโกรธทั้งน้อยใจ

“เอาน่าพี่สาม หากพี่สามเสเพล ข้าหว่านวานก็เป็นคนเสเพลเช่นกัน เพราะข้าไม่เคยช่วยกิจการของสกุลเจียงเลย”

“เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น”  พี่ใหญ่เจิ้งเหวินรีบร้อนอธิบาย “เจ้าไม่เหมือนพี่สามของเจ้าเลยสักนิด ที่สำคัญเจ้าเป็นหญิงไม่ต้องทำการค้าก็ย่อมได้”

“พี่ใหญ่...หว่านวานไม่คิดออกเรือน” อย่างน้อยก็ตอนนี้... นางไม่ได้พูดทั้งหมดที่คิด “ข้าจะอยู่กับพี่ชายทั้งสามและปรนบัติดูแลท่านพ่อท่านแม่ ข้าตัดสินใจเช่นนี้แล้ว เรื่องในสกุลเจียงจะไม่เรียนรู้หรือช่วยงานย่อมไม่สมควร  ถ้าพี่ใหญ่หวังดีกับข้าก็สอนข้าเถิด ให้ข้าช่วยงานพี่ใหญ่ หรือถ้าพี่ใหญ่เห็นว่าข้าไร้ความสามารถให้ข้าไปทำงานเล็กๆ น้อยๆ ที่ร้านผ้าไหมสูจิ่นก็ได้เจ้าค่ะ”

“หว่านวานเด็กดี เจ้าแค่ปรนนิบัติท่านพ่อท่านแม่ก็พอแล้ว”  เจียงเจิ้งหย่วนพูดขึ้น “เจ้า...เจ้าหายไปในครั้งนั้น พี่สามก็ปวดใจมากเหลือเกิน เจ้าไม่โกรธเกลียดที่พี่ดูแลเจ้าไม่ดี พี่สามคนนี้ก็ดีใจแล้ว”

“คนชั่วคิดทำเรื่องชั่วช้า ต่อให้ระวังตัวมากเพียงใดก็ย่อมต้องเพลี่ยงพล้ำในสักวัน  มิสู้ทำตัวให้แข็งแกร่งขึ้นเพื่อไม่ให้คนชั่วรังแกไม่ดีกว่ารึเจ้าคะ”

แววตาแน่วแน่และหยิ่งทะนงทฉายชัดจากดวงตาคู่งาม น้ำเสียงไร้ความหยอกล้อ ทำให้คนฟังถึงกับตะลึงไปทันที ไม่คิดว่าถ้อยคำที่ได้ยินจะออกมาจากปากของเด็กสาวอายุสิบห้าเท่านั้น

“หว่านวานพูดถูก”  เจียงเจิ้งหย่วนยอมรับ “เจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิดเหตุใดต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวด้วยเล่า”

“ใช่เจ้าค่ะ”  ชิงหว่านคลี่ยิ้มออกมาใช้รอยยิ้มของเด็กสาวที่แสนสดใสทำให้พี่ชายทั้งสองยิ้มตามไปด้วย “แล้วเหตุใดพี่สามของหว่านวานถึงอยู่ในสภาพนี้ได้เจ้าค่ะ”

“เรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย”  เขายิ้มแหย จะให้น้องสาวที่ไร้เดียงสารู้เรื่องที่ไม่ควรรู้ไม่ได้เด็ดขาด  เขาเหลือบตามองไปทางพี่ใหญ่ก็เห็นสายตาดุๆ จ้องมองอยู่ก็ห่อไหล่อย่างลืมตัว

‘ต้องมีอะไรแน่ๆ’  ชิงหว่านครุ่นคิดแต่ใบหน้ายังคงระบายยิ้มไร้เดียงสาแล้วบรรจงรินน้ำชาให้พี่ชายทั้งสอง

ท่าทางการรินน้ำชาอ่อนช้อยของชิงหว่านทำให้เจียงเจิ้งหย่วนเผลอขมวดคิ้ว ปากจึงถามไปอย่างลืมตัว

“เจ้าฝึกรินน้ำชาตั้งแต่เมื่อใด”

  “......”

            ชิงหว่านในชาติก่อนศาสตร์ศิลป์เชี่ยวชาญไม่เป็นรองผู้ใด นางเป็นคณิกาที่ขายศิลป์ไม่ขายเรือนร่างการชงชาหรือรินน้ำชาให้ดูงดงามชวนมองนั้นเป็นเรื่องปกติสามัญ  แต่ไม่ใช่กับเจ้าของร่างนี้ที่มารดาหาอาจารย์มาสอนแต่เจียงชิงหว่านไร้ความอดทนจึงล้มเลิกไปทั้งที่เรียนได้ไม่กี่วัน

            “โอ๊ย!”   เสียงร้องเจ็บปวดแผ่วเบาแล้วยกมือขึ้นแตะศีรษะ ใบหน้าเจ็บปวดยิ่งทำให้พี่ชายทั้งสองแตกตื่น

            “หว่านวานเจ้าเป็นอะไรไป!”

            “ปวด...ปวดหัวเจ้าค่ะ”  ชิงหว่านช้อนตาขึ้นมอง น้ำตาคลอเบ้าดูน่าสงสารนัก แต่พี่ชายสองคนตกใจจนหน้าซีด นางได้แต่ลอบขอโทษในใจ วิชามารยาทบีบน้ำตาก็เป็นหนึ่งในมารยาทขั้นพื้นฐานที่หญิงสาวในหอระบำจันทร์ต้องเป็นกันทุกคน แต่ยามนี้นางต้องใช้เพื่อไม่ให้พี่ใหญ่และพี่สามสงสัยในตัวนาง