ทะลุมิติมาเป็นนักฆ่าแม่ลูกอ่อน

 ท่ามกลางตึกระฟ้าที่สูงเสียดฟ้าท่ามกลางยามราตรี แสงไฟนีออนหลากสีสะท้อนกับกระจกตึกจนพร่าตา โลกของมหานครที่ไม่เคยหลับไหล… แต่เงามืดก็ไม่เคยเลือนหายจากที่แห่งนี้เช่นกัน

ในโลกที่ผู้คนลุ่มหลงในอำนาจและเงินตรา แสงไฟไม่อาจกลบกลิ่นเลือดและความตายได้เลย… เพราะความตายเองก็ไม่เคยล่าช้า ชื่อของ หลานเยว่ เปรียบเสมือนเงาแห่งมัจจุราชที่แม้แต่ผู้มีอำนาจก็ยังไม่กล้าเอ่ยอย่างเปิดเผยเธอคือมือสังหารอันดับหนึ่งของโลกใต้ดินงดงามราวหยกน้ำแข็ง แม่นยำยิ่งกว่ากระสุน ไร้เสียง… ไร้ร่องรอย… และไร้ความเมตตา

ภารกิจที่หลานเยว่รับไว้ ไม่เคยมีคำว่า ล้มเหลวเพราะเธอไม่ใช่คน… แต่คือเงาและด้วยเหตุนี้เอง เหล่าผู้มีอำนาจจึงหวาดกลัวเธอ ไม่ใช่เพราะเธอเป็นศัตรูของพวกเขา…แต่เพราะศัตรูของพวกเขา อาจจะจ้างหลานเยว่ จึงไม่แปลกที่พวกเขาจะลงขัน ซ้อนแผน วางกลอุบาย เพื่อกำจัดนักฆ่าสาวผู้เดียวในโลกใบนี้

คืนฝนพรำ เพนต์เฮาส์หรูบนชั้น 78 ของโรงแรมกลางเมืองหลานเยว่จิบไวน์ช้า ๆ ดวงตาของเธอทอดมองออกไปนอกม่านกระจก ชมแสงเมืองยามค่ำคืน เงียบ นิ่ง และสงบ…ทว่า ภายในกลับเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าแก้วไวน์ในมือสั่นเล็กน้อย ก่อนจะถูกวางลงบนโต๊ะร่างกายเธอเริ่มเย็นเฉียบ แขนขาชา ชีพจรในหูเต้นผิดจังหวะ…สติพลันตื่นเต็มที่ในเสี้ยววินาที

“โดนวางยาอย่างนั้นหรือ?”

แม้เข้าใจทันที แต่ยังไม่ทันขยับ ร่างของเธอก็ถูกกระแทกจากด้านหลังอย่างแรงหลานเยว่ล้มกระแทกพื้น เสียงดังก้องโลกที่เคยมั่นคงของนักฆ่าผู้นี้… แตกกระจายเป็นเสี่ยงเงาร่างหนึ่งในชุดดำปรากฏขึ้น เสียงของเขากระซิบข้างหู เย็นชาและเย้ยหยัน “ในที่สุดคนอย่างแกก็มีวันนี้…” เธอพยายามขยับมือ แต่ปลายนิ้วกลับชาเกินจะจับอาวุธใดดวงตาพร่ามัว แต่ยังพอมองเห็นเงาปืนในมือของเขา

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างของเธอจมอยู่ในกองเลือดและก่อนสติจะดับวูบลง… ความคิดสุดท้ายก็แวบเข้ามา

“จบสิ้นแล้ว… อย่างนั้นหรือ?”

ทว่า… ความตายของนักฆ่า ไม่เคยเป็นจุดจบหากแต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง… ที่เลวร้ายยิ่งกว่า

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน...หลานเยว่รู้สึกราวกับล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งกาลเวลาสติที่เคยดับวูบ ค่อย ๆ หวนกลับมา… ราวม่านหมอกหนาเริ่มถอยห่างเมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณส่องผ่านนางลืมตาขึ้นช้า ๆ แสงแดดอ่อนจางลอดผ่านช่องไม้ผุพัง กระทบใบหน้าเพดานไม้สีซีด ผุกร่อน และกลิ่นฝุ่นชื้นของบ้านเก่าบ่งบอกว่าโลกนี้… ไม่ใช่ที่ที่เธอจากมา เธอพยายามขยับร่าง แต่ข้อต่อกลับอ่อนแรง ปวดระบมทันใดนั้น เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้นข้างกาย

เด็กชายคนหนึ่งนั่งเฝ้าเธอเงียบ ๆ ใบหน้าเล็กซีดเซียว ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ท่านแม่... ท่านแม่ตื่นแล้วหรือ?”

เสียงเล็กเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจสายตาคู่นั้น… ปลดกลอนในใจหลานเยว่โดยไม่รู้ตัวจากนั้น ความทรงจำมากมายก็ถาโถมเข้าใส่เธอเหมือนพายุทั้งของเธอ และของเจ้าของร่างนี้สองจิตวิญญาณ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

หญิงสาวในร่างนี้… ก็ชื่อ หลานเยว่ แต่โชคชะตาของอีกฝ่ายนั้นช่างโหดร้ายยิ่งนักนางเกิดในตระกูลแม่ทัพ รูปโฉมงดงามราวภาพวาด… แต่กลับไร้พรสวรรค์โดยสิ้นเชิงในโลกนี้… ความงามไม่ใช่สิ่งที่มีค่า หากปราศจากความสามารถ

นางถูกทอดทิ้ง ถูกผลักไสให้กลายเป็นหญิงบำเรอของนายกองคนหนึ่งโดยฝีมือของบิดานางเองเขาให้เหตุผลว่า สตรีไร้ค่าก็จงใช้เรือนร่างให้เกิดประโยชน์ทางการเมืองและเมื่อคลอดบุตรชายที่ไร้พรสวรรค์เช่นกัน…ทั้งแม่และลูกก็ถูกขับไล่เหมือนของไร้ค่า

ห้าปีเต็ม ที่ใช้ชีวิตในบ้านไม้เก่าผุพังกลางหมู่บ้านกันดารและตลอดเวลานั้น… ไม่มีใครแม้แต่คิดจะตามหาบิดาผู้ให้กำเนิด… กลับเมินเฉยต่อเลือดเนื้อของตนเองเพราะในสายตาของเขา แม่ลูกคู่นี้คือสิ่งที่ ไม่ควรมีตัวตน นางคือสายเลือดของ หลานซือเหยียน แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แต่กลับถูกทิ้งให้ใช้ชีวิตดั่งเศษฝุ่นในมุมมืดของแผ่นดิน

“ไม่มีสถานที่ให้กลับ… ใช้ชีวิตอย่างเดียวดาย ก็สมกับเป็นข้าดีแล้ว”

เสียงในใจของหลานเยว่เย็นสงบเพราะเธอเองก็เป็นเพียงเงา… ในโลกที่ไร้แสงสีชีวิตก่อนหน้านั้น มีเพียงคำสั่ง เป้าหมาย และการสังหารในความมืดแต่ตอนนี้… มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างเด็กชายคนนั้น

ผู้เกิดจากความเกลียดชัง แต่กลับเป็นสิ่งเดียวที่หลานเยว่ภาคภูมิใจเขาคือแสงเพียงหนึ่งเดียว…ในชีวิตของนักฆ่าผู้ถูกทั้งโลกทอดทิ้ง “หลานจิ่วอวิ๋น…”

เขาคือบุตรของนางเด็กชายผู้ไร้เดียงสา ผู้ไม่ได้รับแม้แต่สิทธิ์ในการใช้แซ่ของบิดาตนเองชายผู้นั้น… ต่ำช้ายิ่งกว่าจะถูกเรียกว่า พ่อ ถ้าหลานเยว่จะถูกตราหน้าว่าไร้เกียรติ นางยอมรับได้แต่ ไม่มีวัน… ให้ผู้ใดเหยียบย่ำลูกของนาง

“ลูกแม่... แม่ไม่เป็นอะไรแล้ว…” นางพูดเบา ๆ พลางยกมุมปากขึ้นรอยยิ้มแรกในชีวิตที่แข็งทื่อและประหลาดเพราะนางไม่เคยเรียนรู้ว่าความรักควรแสดงออกเช่นไรชีวิตก่อนนั้นมีแต่เลือด มีแต่การลอบสังหาร และเสียงเงียบงันในความมืด

แต่ตอนนี้… นางไม่ได้อยู่ลำพังอีกต่อไปข้างกายนาง มีเด็กชายคนหนึ่งเขาคือภาระ…และคือ ความหมายใหม่ ของชีวิตนี้

“ท่านแม่... เปลี่ยนไป”

เสียงเล็กดังขึ้น ไร้เดียงสา… แต่ไม่ไร้สัญชาตญาณเขาสัมผัสได้ว่าแม่ของเขาในตอนนี้… ไม่เหมือนเดิมอ้อมกอดของนางเย็นเยียบ ราวหิมะแต่ก็เป็นอ้อมกอดที่เขา… ไม่อยากปล่อยไปอีกหลานเยว่ไม่ตอบ ไม่ปฏิเสธ…นางเพียงหลุบตาลง แล้วโอบกอดเขาแน่นขึ้นอีก

“แม่จะเปลี่ยนตัวเอง… เพื่อเจ้าต่อจากนี้ไป แม่จะไม่เป็นหญิงที่ไร้ค่าอีกต่อไป…”

ในฐานะมือสังหาร นางไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวต่อโลกที่เปื้อนเลือดและคลุ้งไปด้วยความรุนแรงเพราะนั่นคือสิ่งที่นางรู้จักดีที่สุดแต่สิ่งเดียวที่ทำให้นางหวาดหวั่นจนใจสั่น…คือความกลัวว่า นางจะทำหน้าที่ของ แม่ ได้ไม่ดีพอ เพราะความรัก... คือพื้นฐานของสิ่งที่เรียกว่า มนุษย์ แต่นางผู้ที่เติบโตมาในโลกของความตายกลับไร้แม้แต่ความเข้าใจในสิ่งนั้นไม่ใช่เพราะนางปฏิเสธมันหากแต่เพราะชีวิตของนาง... ไม่เคยได้รับมันมาตั้งแต่ต้น