ทะลุมิติมาเป็นนักฆ่าแม่ลูกอ่อน

ทะลุมิติมาเป็นนักฆ่าแม่ลูกอ่อน

last updateLast Updated : 2025-12-03
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
117Chapters
6.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นางลืมตาตื่นอีกครั้ง...ในร่างของหญิงสาวที่ไร้ค่าผู้มีชื่อเดียวกับนางราวกับว่าโชคชะตาเจตนาจะเล่นตลกกับเธอ ย้ำเตือนให้รู้ว่า...ต่อให้ตายไปแล้ว โลกนี้ก็ยังไม่คิดจะเมตตาร่างกายนี้ช่างอ่อนแอ บอบบางไร้แม้แต่ลมปราณไหลเวียนงดงามเพียงภายนอก แต่ไร้เกียรติในสายตาของผู้คนนางคือภาระ... คือเศษเสี้ยวที่ไม่มีใครต้องการ ในคืนที่ท้องฟ้ามืดมิด ไร้แสงดาว...จิตวิญญาณหนึ่งตื่นขึ้นไม่ใช่วิญญาณของหญิงอ่อนแอที่สิ้นใจหากแต่เป็นนักฆ่า จากโลกสมัยใหม่เธอเคยเป็นเงาแห่งความตายมือสังหารที่ไม่เคยพลาดบัดนี้ความทรงจำของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่ง ไม่มีอีกแล้ว... หญิงอ่อนแอ เหลือเพียง นักฆ่าไร้หัวใจที่คราวนี้... มีลูกชายเป็นสิ่งเดียวที่นางจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องนางให้สัตย์สาบานไว้กับตนเองทุกความเจ็บปวดที่เคยได้รับ...นางจะคืนให้เป็นเท่าตัว

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ลืมตาตื่นในร่างของสตรีไร้ค่า

"Bu Teresa, berkas pengunduran dirimu sudah disetujui oleh Pak Alex, tapi dia nggak sadar bahwa yang mengundurkan diri adalah kamu. Perlu aku ingatkan dia?"

Mendengar kabar dari telepon itu, Teresa perlahan menundukkan pandangan, "Nggak perlu. Biarkan saja seperti ini."

"Tapi kamu sudah empat tahun jadi sekretaris di sisi Pak Alex. Dia paling puas dengan kinerjamu dan juga paling nggak bisa lepas darimu. Soal pengunduran diri ini, apa kamu benar-benar nggak mau mempertimbangkannya lagi?"

Bagian personalia membujuk dengan sabar, tetapi Teresa hanya tersenyum kecil.

"Di dunia ini nggak ada siapa pun yang benar-benar nggak bisa hidup tanpa orang lain. Kondisi tubuh orang tuaku kurang baik, aku juga masih harus pulang ke kampung halaman untuk dijodohkan dan menikah. Karena Alex sudah menyetujui permohonan ini, aku akan mengikuti alur serah terima pekerjaan. Sebulan lagi aku akan pergi. Maaf merepotkanmu."

Setelah telepon ditutup, Teresa kembali membereskan barang-barangnya. Dia sudah tinggal di vila ini selama tiga tahun. Barangnya tidak bisa dibilang sedikit, tetapi juga tidak banyak. Selain beberapa kebutuhan pokok, sisanya dia buang.

Melihat kamar yang perlahan menjadi kosong, dia sempat tertegun sesaat. Kenangan demi kenangan menghantamnya.

Delapan tahun lalu, Teresa adalah gadis kota kecil dengan latar belakang keluarga yang biasa. Dia diterima di Universitas Harper. Di sana, dia menjadi sahabat dekat Ivy, putri dari keluarga kaya ternama di Kota Sarvan.

Dua gadis dengan latar belakang keluarga yang sangat berbeda itu malah merasa sangat cocok. Mereka kuliah, makan, dan berbelanja. Hampir setiap hari mereka selalu bersama.

Perlahan-lahan, Teresa dibawa masuk ke lingkaran pergaulan Ivy. Dia mengenal keluarga Ivy dan tanpa sadar jatuh cinta pada kakaknya, Alex. Namun, perasaan itu dia pendam dalam hati dan tidak pernah diceritakan kepada siapa pun.

Setelah lulus, Ivy pergi ke luar negeri untuk melanjutkan studi.

Teresa tetap tinggal di Kota Sarvan. Dia mengirimkan lamaran kerja, lalu menjadi sekretaris Alex agar bisa sering bertemu dengannya.

Hingga suatu insiden terjadi, Alex diberi obat oleh seseorang.

Teresa baru hendak menghubungi rumah sakit, tetapi Alex yang sudah kehilangan kendali menekannya ke dinding, lalu terus-menerus menciuminya.

Setelah semalaman yang penuh kekacauan, dia melihat Alex duduk di dekat jendela saat terbangun. Wajahnya yang tegas tersembunyi di balik asap rokok. Penampilannya tampak tenang dan sepi.

Mendengar suara gerakan, dia menoleh dan hanya bertanya, "Kamu suka aku?"

Teresa refleks ingin menyangkal, tetapi Alex melanjutkan dengan nada datar.

"Setiap kali melihatku, kamu selalu tersipu. Kamu mengingat semua pantangan dan kesukaanku. Begitu lulus, kamu langsung datang melamar untuk menjadi sekretarisku ...."

"Jangan bilang padaku, semua itu cuma kebetulan." Dia mengucapkannya kata demi kata, membuat wajah Teresa memerah, entah karena malu atau karena rasa bersalah.

Dalam keheningan, dia tiba-tiba menyodorkan sebuah kartu.

"Semalam hanyalah sebuah kecelakaan. Aku punya orang yang aku sukai. Aku nggak akan membalas perasaanmu dan juga nggak bisa bertanggung jawab padamu. Aku dengar dari Ivy kalau latar belakang keluargamu biasa saja. Uang di kartu ini cukup untuk membuatmu hidup tanpa kekhawatiran seumur hidup. Lupakan semua ini."

Teresa tertegun mendengarnya. Saat itu juga dia teringat, Alex memang terus memanggil sebuah nama di atas ranjang semalam.

Felly. Felly.

Dalam cerita Ivy, Felly adalah cinta pertama Alex yang tak pernah bisa dia lupakan seumur hidupnya.

Saking cintanya, meski mereka sudah putus dan wanita itu pergi ke luar negeri, bahkan berkali-kali terseret rumor dengan pria lain, Alex tetap bersikeras menunggunya pulang.

Teresa masih ingat, saat Ivy mengeluh dulu, dia pernah mengatakan satu kalimat.

"Keluarga kami ini paling dingin dan nggak berperasaan. Entah gimana ceritanya bisa muncul kakakku yang sesetia itu. Setelah menunggu bertahun-tahun, dia masih saja berkata bahwa semua pria itu hanya sekadar pengganti. Dia juga nggak mau sekadar mengalah."

Teresa sangat merasakan makna kalimat itu. Saat mengingatnya sekarang, entah dari mana datangnya keberanian, dia tiba-tiba memanggil Alex yang hendak keluar.

"Aku nggak mau uang. Aku hanya ingin kamu memberiku satu kesempatan. Alex, tolong cobalah bersamaku. Kalau dia nggak kembali, atau kalau suatu hari dia kembali tapi kamu masih belum bisa melepaskannya, saat itu aku akan pergi dengan sukarela."

Menghadapi tatapan matanya yang penuh cinta, Alex terdiam beberapa detik, lalu meninggalkan sepatah kalimat yang singkat sebelum pergi. "Terserah kamu."

Sejak saat itu, Teresa adalah sekretarisnya di siang hari, dan di malam hari dia adalah pasangan ranjang pribadinya.

Kantor, Maybach, dan jendela kaca vila mereka semua pernah menjadi saksi jejak-jejak kegilaan yang tak terhitung jumlahnya.

Empat tahun berlalu. Tidak ada seorang pun yang tahu hubungan tersembunyi di antara mereka dan Teresa pun menjalaninya dengan sepenuh hati. Hingga beberapa hari lalu saat ulang tahun Alex, Teresa menyiapkan banyak kejutan untuk merayakannya.

Namun, hingga lewat tengah malam, yang dia tunggu bukanlah kehadirannya, melainkan sebuah unggahan di media sosial.

[ Hadiah ulang tahun terbaik adalah sesuatu yang kembali setelah sempat hilang. ]

Alex, yang selama ini tak pernah mengunggah apa pun di media sosial, malah memajang sebuah foto dirinya berciuman dengan Felly di bawah langit penuh kembang api.

Begitu melihat foto itu, wajah Teresa langsung pucat dan dadanya terasa sesak. Dengan sisa harapan terakhir, dia menelepon Alex.

Namun, yang menjawab telepon adalah Felly. Setelah beberapa kali mengucap "halo" tanpa mendapat jawaban, barulah dia memanggil Alex. "Alex, siapa sih yang namanya Teresa ini? Dia meneleponmu tapi nggak bicara apa-apa."

Sesaat kemudian, suara Alex yang rendah dan datar terdengar lewat pengeras suara. "Orang yang nggak penting, nggak usah dipedulikan. Tidurlah lagi yang manis."

Pada saat itu juga, Teresa tahu, sudah waktunya dia mundur dari panggung ini. Dia membereskan barang-barangnya dan bersiap pergi, tetapi bertemu Alex di depan pintu.

Karena sebelumnya mereka tidur bersama hampir setiap hari, Teresa memang tinggal di vilanya demi mempermudah bertemu. Namun sekarang, dia tidak bisa tinggal lagi.

Melihat Teresa memeluk barang-barangnya, pandangan Alex sedikit mengeras, tetapi dia tidak menahannya. "Sudah dapat tempat tinggal?"

"Sudah. Masih apartemen sewaan yang lama. Aku sudah bicara sama pemiliknya, sewa satu bulan."

Mendengar hal itu, Alex mengernyit. "Satu bulan? Kenapa?"

Teresa baru hendak menjelaskan, tetapi Alex seolah tidak terlalu tertarik. Dengan suara berat, dia berkata, "Aku antar."

Teresa ingin menolak, tetapi Alex tetap bersikeras. "Saljunya terlalu lebat dan sudah terlalu malam. Kalau kamu kenapa-kenapa, Ivy akan sedih."

Teresa terpaksa naik ke mobil.

Dulu, mereka sudah melakukan begitu banyak hal gila di mobil ini. Namun sekarang, Teresa hampir tidak mengenalinya lagi. Di dalam mobil terdapat berbagai boneka lucu, sarung jok diganti motif Hello Kitty, camilan ada di mana-mana.

Teresa sulit membayangkan bahwa pria setegas dan sedingin ini bisa mendekorasi mobilnya menjadi seperti ini. Seolah menyadari tatapan Teresa, Alex memberi penjelasan singkat, "Felly suka hal-hal seperti ini."

Teresa memahami makna di balik kata-katanya. Setelah lama terdiam, dia baru menjawab dengan suara pelan, "Akhirnya kamu berhasil menunggunya kembali. Aku turut bahagia untukmu."

Alex tidak menyangka Teresa akan mengatakan hal itu. Sorot matanya sedikit meredup dan dia tidak berkata apa-apa lagi.

Di tengah perjalanan, Felly menelepon dan mengatakan ingin membuat manusia salju bersamanya. Alex menepi dan berniat segera pergi menemuinya, tetapi ketika melirik orang di sampingnya, dia kembali ragu.

Teresa tahu apa yang sedang dia pertimbangkan, lalu berinisiatif sendiri membuka pintu mobil. "Pak Alex, aku naik taksi saja."

Alex menggumamkan persetujuan, lalu turun membantu menurunkan barang-barangnya.

Tangannya terpeleset dan koper itu terjatuh ke tanah. Alex membungkuk. Melihat benda-benda yang berserakan di tanah di bawah cahaya lampu jalan, tubuhnya seketika menegang.

Surat-surat cinta yang ditulis dengan namanya tetapi tak pernah dikirim, foto-foto dirinya yang entah kapan diam-diam diambil, juga barang-barang yang pernah dia buang sembarangan lalu dipungut kembali dan disimpan dengan rapi.

Jantung Teresa berdegup keras. Dengan panik, dia memunguti semuanya.

"Maaf."

Alex tidak mengatakan apa pun. Dia naik ke mobil dan melaju pergi dengan cepat.

Teresa menunggu lama di tengah salju, tetapi tidak juga mendapatkan taksi. Dia berniat memeluk koper itu dan berjalan pulang, tetapi malah tertabrak sepeda listrik. Di betisnya tergores luka sepanjang lebih dari 20 sentimeter, darah mengalir membasahi salju.

Melihat kendaraan yang menabraknya melarikan diri, dia menahan napas karena sakit. Dia tergeletak di salju cukup lama dan tak mampu bangkit.

Setelah rasa sakitnya agak mereda, barulah dia berjalan tertatih-tatih menembus salju selama empat jam, hingga akhirnya tiba di apartemen sewaannya.

Usai membersihkan lukanya, dia membuka ponsel dan mendapati sebuah pesan dari Alex yang dikirim setelah dia pergi.

[ Ke depannya, jangan mencintai seseorang dengan sebodoh ini. Ada banyak pria di dunia ini. Jangan menggantungkan hidupmu di satu pria sepertiku. ]

Teresa menatap pesan itu sangat lama.

Saat hari mulai terang, dia turun ke bawah gedung dan menyalakan api, lalu membakar seluruh isi koper itu. Cinta yang telah membara tanpa henti di dalam tubuhnya selama delapan tahun pun ikut berubah menjadi abu.

Alex, aku akan menuruti keinginanmu.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
117 Chapters
ตอนที่ 1 ลืมตาตื่นในร่างของสตรีไร้ค่า
ท่ามกลางตึกระฟ้าที่สูงเสียดฟ้าท่ามกลางยามราตรี แสงไฟนีออนหลากสีสะท้อนกับกระจกตึกจนพร่าตา โลกของมหานครที่ไม่เคยหลับไหล… แต่เงามืดก็ไม่เคยเลือนหายจากที่แห่งนี้เช่นกันในโลกที่ผู้คนลุ่มหลงในอำนาจและเงินตรา แสงไฟไม่อาจกลบกลิ่นเลือดและความตายได้เลย… เพราะความตายเองก็ไม่เคยล่าช้า ชื่อของ หลานเยว่ เปรียบเสมือนเงาแห่งมัจจุราชที่แม้แต่ผู้มีอำนาจก็ยังไม่กล้าเอ่ยอย่างเปิดเผยเธอคือมือสังหารอันดับหนึ่งของโลกใต้ดินงดงามราวหยกน้ำแข็ง แม่นยำยิ่งกว่ากระสุน ไร้เสียง… ไร้ร่องรอย… และไร้ความเมตตาภารกิจที่หลานเยว่รับไว้ ไม่เคยมีคำว่า ล้มเหลวเพราะเธอไม่ใช่คน… แต่คือเงาและด้วยเหตุนี้เอง เหล่าผู้มีอำนาจจึงหวาดกลัวเธอ ไม่ใช่เพราะเธอเป็นศัตรูของพวกเขา…แต่เพราะศัตรูของพวกเขา อาจจะจ้างหลานเยว่ จึงไม่แปลกที่พวกเขาจะลงขัน ซ้อนแผน วางกลอุบาย เพื่อกำจัดนักฆ่าสาวผู้เดียวในโลกใบนี้คืนฝนพรำ เพนต์เฮาส์หรูบนชั้น 78 ของโรงแรมกลางเมืองหลานเยว่จิบไวน์ช้า ๆ ดวงตาของเธอทอดมองออกไปนอกม่านกระจก ชมแสงเมืองยามค่ำคืน เงียบ นิ่ง และสงบ…ทว่า ภายในกลับเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าแก้วไวน์ในมือสั่นเล็กน้อย ก่อนจะถูกวางลงบนโต๊ะร่างก
Read more
ตอนที่ 2 รอยยิ้มที่อบอุ่นแต่ภายในหัวใจนั้นด้านชา
หมู่บ้านที่นางและลูกอาศัยอยู่ในยามนี้... มีชื่อว่า ม่อหวน หมู่บ้านซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างไกลจากเมืองหลวงนักแต่กลับไม่มีใครเอ่ยถึง ไม่มีใครอยากย่างกรายเข้าไปแม้จะใกล้เมือง แต่เส้นทางกลับกันดารยิ่งนักดินทางนั้นขรุขระ โค้งชัน และแฝงด้วยความเงียบงันผู้คนจึงมักมองหมู่บ้านนี้เป็นเพียง ทางผ่าน...ไม่มีใครหยุด ไม่มีใครอยากอยู่ม่อหวน หมู่บ้านที่แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ยังเดินทางมาถึงอย่างอ่อนแรงและก็เพราะความทุรกันดารเช่นนี้เอง...หมู่บ้านจึงกลายเป็นที่ซ่อนที่ดีเยี่ยมสำหรับผู้ที่ ไม่มีที่ให้หวนคืนสตรีเจ้าของร่างเดิม ดำรงชีวิตอยู่ภายในหมู่บ้านม่อหวนด้วยวิถีอันเรียบง่ายนางปลูกผัก เลี้ยงไก่ เลี้ยงแพะ และรับจ้างหยิบจับงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ จากเพื่อนบ้านใกล้เคียงเพื่อแลกข้าวของยังชีพแม้หมู่บ้านแห่งนี้จะห่างไกลความเจริญแต่ผู้คนกลับเปี่ยมด้วยน้ำใจช่วยเหลือเกื้อกูลกันตามกำลังหลานจิ่วอวิ๋นทันทีที่รู้ว่าแม่ของตนหายป่วย เด็กน้อยก็เบาใจรอยยิ้มกลับคืนมาอีกครั้ง เขาวิ่งเล่นกับเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างมีชีวิตชีวา ในส่วนของอดีต...สตรีเจ้าของร่างเดิมไม่เคยเอ่ยปากบอกลูกชายว่าตนเป็นใคร หรือบิดาของเขาเป็นคนเช่นไรไม่ใ
Read more
ตอนที่ 3 รอยยิ้มที่มาพร้อมกับความตาย
แสงของเช้าวันใหม่ค่อย ๆ โรยตัวลงสู่หมู่บ้านม่อหวนเสียงนกร้องแผ่วเบา คลอเคล้าไปกับเสียงฝีเท้าของเด็กน้อยผู้หนึ่งที่กำลังวิ่งเล่นไปทั่วลานดินหลานจิ่วอวิ๋น ยังคงไร้เดียงสาดังเช่นเด็กในวัยเดียวกันเสียงหัวเราะของเขาดังแว่วไปทั่ว… สดใส… บริสุทธิ์… และเปี่ยมด้วยชีวิตหลานเยว่ยืนมองอยู่ไม่ไกลใบหน้าเรียบเฉยของนางแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบางเบาอ่อนโยนประหนึ่งผู้เป็นแม่ผู้เฝ้ามองการเติบโตของลูกชายด้วยหัวใจเปี่ยมสุข…หากแต่นั่น ก็เป็นเพียง ภาพลวงรอยยิ้มนี้คือหน้ากาก…ฉากหน้าของสตรีผู้เคยดำรงชีวิตในโลกแห่งความตายความรู้สึกภายในของนาง ไม่ต่างจากวันแรกที่ย่างเข้าสู่ร่างนี้ว่างเปล่า... เฉยชา... และเย็นเยียบเพราะแท้จริงแล้ว นางคือนักฆ่าระดับพระกาฬสตรีผู้ดับลมหายใจของศัตรูนับไม่ถ้วนการฆ่าคือสัญชาตญาณการอยู่รอดคือพันธกิจและทุกอารมณ์… ล้วนถูกฝังกลบตั้งแต่วันที่นางก้าวเข้าสู่โลกแห่งเงาพลังปราณของโลกใหม่นี้...กลับหลอมรวมกับวิชาสังหารของนางได้อย่างกลมกลืน ราวกับมันถูกสร้างมาเพื่อเธอไม่ต้องฝึกฝน ไม่ต้องไขว่คว้าเพียงแค่ ระลึก และ ลงมือ ทุกอย่างก็กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ขณะที่สายตาของนางจับจ้องลูกชายผู้วิ่งเล่นอย่างมี
Read more
ตอนที่ 4 พ่อผู้รักเกียรติมากกว่าสายเลือดของตนเอง
มือของนางเพิ่งเปื้อนเลือด… เลือดของกากเดนในคราบมนุษย์ทั้งห้า ทว่าบนใบหน้า…กลับแต้มรอยยิ้มบางเบา ราวกับผู้เพิ่งได้รับของขวัญล้ำค่าหลานเยว่จดจำการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อบนใบหน้าอย่างละเอียดมุมปากควรยกเพียงใด แววตาควรนุ่มเพียงไหน จึงจะเรียกว่า รอยยิ้มที่อบอุ่น คนพวกนี้ แม้ไร้ค่าในฐานะมนุษย์…แต่สำหรับเธอ พวกมันกลับมีคุณประโยชน์มหาศาลเพราะเป็น กระจก ที่สะท้อนกลับมาให้เธอเห็นว่า…รอยยิ้มของเธอในยามนี้ ดูอ่อนโยนแล้วหรือยังการพรากลมหายใจของพวกมัน ไม่ได้สร้างแรงสะเทือนใด ๆ ในใจของนาง ไม่มีความสำนึกผิด ไม่มีแม้แต่ความสงสารเพราะนี่…คือ ตัวตนที่แท้จริงของนางแสงแดดอุ่นยามสายสาดทาบบนพื้นใบไม้ ราวกับเป็นม่านแสงที่คอยกรองโลกให้ดูละมุนขึ้นร่างบางเคลื่อนไหวอย่างสงบเยือกเย็นจนกระทั่ง… เสียงล้อเกวียนและฝีเท้าม้ามาแต่ไกลรถม้าคันหนึ่งสวนทางมา เป็นชายชราและหลานสาวนั่งโดยสารอยู่ชายสูงวัยชะลอรถม้าเมื่อเห็นสตรีเดินลำพัง“สาวน้อย… เดินคนเดียวแบบนี้ อันตรายนักนะ” เขาพูดด้วยความหวังดี น้ำเสียงแฝงความห่วงใยหลานเยว่หันมายิ้มให้เขา รอยยิ้มสดใส… เรียบง่าย… แต่ผ่านการฝึกฝน“ขอบคุณท่านลุงที่เป็นห่วง ข้าดูแลตัวเองได้” น
Read more
ตอนที่ 5 ผู้รังสรรค์พิษร้าย
เมืองหลวง…แม้จะอึกทึกครึกโครมด้วยเสียงผู้คนจอแจแต่ในสายตาของหลานเยว่ กลับแลดูเงียบงันดุจสุสานนางมิได้มาเพื่อชื่นชมความศิวิไลหรือเสน่ห์แห่งความรุ่งเรืองหากแต่ก้าวเข้ามาเพื่อ มองหาโอกาสฝีเท้าของนางมั่นคงและสงบนิ่งขณะสายตากวาดมองสองข้างทางอย่างรอบคอบและเฉียบคมแผงขายขนม ปิ้งย่างเรียงรายส่งกลิ่นหอมเย้ายวนร้านน้ำชาชั้นดีในตรอกแคบคลาคล่ำไปด้วยผู้คนแต่ไม่ว่าจะมองที่ใดสิ่งที่หลานเยว่เห็นกลับไม่ใช่เพียงสีสันแห่งชีวิตแต่คือ วิถีแห่งปากท้อง ที่มีมูลค่าซ่อนอยู่“งานเพาะปลูกงั้นหรือ?” นางแค่นเสียงเบา ๆ ในลำคออย่างเย็นชาเจ้าของร่างเดิมเคยยืนหยัดอยู่กับมันกัดฟันทนในความยากจนจนลมหายใจสุดท้ายหลุดลอย นางที่เป็นถึงอดีตนักฆ่าไม่ว่าจะคิดอย่างไรอาชีพนี้มันก็ไม่เหมาะสมกับนางทันใดนั้นฝีเท้าของนางก็หยุดลงหน้าร้านค้าโอสถแห่งหนึ่งกลิ่นสมุนไพรตลบอบอวลในอากาศตู้ยาสูงเรียงรายด้วยขวดโอสถหลากสี บ้างระบุชื่อ ยาระงับพิษ ยานอนหลับ ยาถอนพิษแต่สิ่งที่สะดุดสายตานางกลับเป็นอีกหมวดหนึ่งพิษร้าย ที่ถูกบรรจุอย่างประณีต พร้อมป้ายราคาอันสูงลิ่วดวงตาของหลานเยว่สว่างวาบริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเฉียบดั่งเสือที่พบรอยเหยื่อสำหร
Read more
ตอนที่ 6 รางวัลของการหักหลัง
พิษ…ที่หลานเยว่รังสรรค์ขึ้น บัดนี้…ได้แผ่ขยายอำนาจไปไกลเกินกว่าที่นางตั้งใจในโลกใต้ดินที่เต็มไปด้วยเงา ของความโหดเหี้ยม และเสียงกรีดร้องที่ไร้คนรับฟังพิษของนาง…ถูกกล่าวขานในนามใหม่ “ยมทูตแห่งความตาย”ยาพิษหนึ่งขวด สามารถคร่าลมหายใจของผู้ฝึกปราณระดับสูงได้ถึงสิบชีวิต ไร้เสียงเตือน ไร้ร่องรอย ไร้ทางรอดไม่ว่าจะเป็นมือสังหารรับจ้าง ผู้นำกลุ่มกบฏ หรือเจ้าเมืองเถื่อน ผู้ใช้ชีวิตอยู่ในมุมมืดต่างก็ยินดีจ่ายราคาสูงลิ่วเพียงเพื่อให้ได้ครอบครองมัน ไม่ใช่เพราะมัน "แรง" แต่เพราะมัน “แน่นอน” และในโลกที่เต็มไปด้วยความแค้นและหนี้เลือด“ความแน่นอน” นั้น...มีค่ามากกว่า “ทองคำ”ในระยะเวลาไม่นานนัก ชื่อเสียงของพิษจากมือสตรีนิรนามที่ไม่เคยเปิดเผยใบหน้า ก็กระจายไปทั่วทุกเส้นทางการค้าของโลกใต้ดิน พ่อค้าโอสถ พ่อค้าอาวุธ เจ้าของโรงน้ำชาเถื่อน ขุนนางทุจริต…ต่างก็ต้องการ สินค้าของนาง ต่อให้นางจะผลิตพิษได้มากเท่าใดมันก็ไม่มีวันพอ…สำหรับหัวใจที่ดำมืดของผู้คนเหล่านั้นวันนี้ก็เหมือนกับทุกวัน...หลานเยว่เดินทางมายังร้านโอสถในยามเช้าตรู่ชุดคลุมสีดำสนิทแนบแน่นกับเรือนกายปราดเปรียว ผ้าคลุมปิดบังใบหน้าทุกส่วน เหลือเพียง
Read more
ตอนที่ 7 ผิดสัญญามีโทษถึงตาย
เจ้าของโรงประมูลเทียนเฉิง ผู้นี้มีนามว่า ซูจิ่งหลง ชายวัยสี่สิบต้น ๆ ผู้มากด้วยบารมี รอยยิ้มของเขามักสุภาพ อ่อนโยน และน่าคบหา...ทว่าในโลกใต้เงามืดของราชวงศ์ กลับไม่มีใครไม่รู้จักชื่อ “พ่อค้าแห่งความตาย”ในหมู่ชนชั้นสูง เขาคือชายที่มีสายเลือดพระญาติสืบทอดจากมารดา เป็นผู้มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับราชสำนักแต่ในโลกมืด…เขาคือ “พ่อค้าแห่งความตาย”ผู้ควบคุมการค้าทุกสิ่งที่ถูกห้าม ไม่ว่าจะเป็นโอสถพิษ อาวุธลับ ไปจนถึงคำสั่งลอบสังหารโรงประมูลเทียนเฉิงของเขา…เปรียบได้กับดวงจันทร์ที่ยิ้มงามในยามราตรี แต่ภายในนั้นกลับซ่อนคมมีดและเลือดนับไม่ถ้วนวันนี้ เขาเชิญ หลานเยว่ มายังห้องรับรองชั้นสูงสุดของโรงประมูลโต๊ะน้ำชาไม้จันทน์แดง ประดับหยกน้ำผึ้ง เครื่องชาชั้นเลิศจากแดนใต้ กลิ่นหอมลอยคลุ้งอย่างอบอุ่นทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างประณีต ราวกับต้องการแสดง ความจริงใจหลานเยว่มองทุกสิ่งอย่างเรียบเฉย ร่างในชุดคลุมสีดำยืนนิ่งอยู่กลางห้องราวกับเงาในหิมะ นางไม่เอื้อนเอ่ยคำขอบคุณ มิได้ซาบซึ้งต่อความหรูหรานางเพียงหันไปมองบุรุษผู้นั้น ดวงตาเยียบเย็นดุจน้ำแข็งที่ไม่เคยละลาย“ภายนอกเจ้าดูเป็นบุรุษที่เปี่ยมเกียรติ…แต่คิดไ
Read more
ตอนที่ 8 ความเป็นมนุษย์ที่ซ่อนอยู่ภายใน
การที่หลานเยว่ยอมเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงต่อซูจิ่งหลง…หาใช่เพราะนางเชื่อใจ หากแต่เพราะเขาคือหมากสำคัญบนกระดานแห่งผลประโยชน์ ซูจิ่งหลง...ชายผู้สวมหน้ากากพ่อค้าอ่อนน้อม แต่เบื้องหลังกลับแฝงไว้ด้วยเครือข่ายอำนาจที่ฝังรากลึก ทั้งในราชสำนักและโลกมืด ผู้คนมากมายต่างเกรงกลัวในนาม “พ่อค้าแห่งความตาย”และสำหรับหลานเยว่แล้วการผูกสัมพันธ์กับเขา เปรียบได้กับการยึดหัวสะพานเข้าสู่เมืองหลวงโดยไร้เสียงรบ“ข้าต้องการบ้านหลังเล็ก ๆ ภายในเมืองหลวง” น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่ชัดเจนดั่งคำสั่ง ซูจิ่งหลงไม่ซักถาม ไม่เสนอแนะใด ๆ เขาเพียงพยักหน้ารับคำด้วยท่าทีสงบนิ่ง“ขอเวลาเจ็ดวัน ข้าจะจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อม...เรือนหลังนั้น จะเงียบพอสำหรับคนที่ไม่ต้องการเป็นเงาในแสงตะวัน”หลานเยว่พยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นดูว่างเปล่า ทว่าภายใต้เงาสบตา...กลับเร้นซ่อนรอยแววของความพึงใจไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณเพราะระหว่างพวกเขาคือพันธสัญญาที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ล้วน ๆทันทีที่การเจรจาการค้าสิ้นสุดลง หลานเยว่ก็มิได้เสียเวลาหยุดพัก นางเร่งเดินทางกลับสู่หมู่บ้านม่อหวนโดยไม่รั้งรอเมื่อก้าวเข้าสู่เขตหมู่บ้าน เสียงหัวเ
Read more
ตอนที่ 9 รักใคร่เอ็นดู
ชายผู้ที่โลกใต้ดินขนานนามว่า พ่อค้าแห่งความตาย สามารถจัดการกับเด็กน้อยได้อย่างราวกับเป็นเรื่องธรรมดาไม่มีใครคาดคิดว่า ชายผู้ล่วงรู้ราคาชีวิตมนุษย์ในทุกหน่วยของเหรียญทอง จะเป็นคนที่รู้ใจเด็กได้ถึงเพียงนี้เขาจัดเตรียมของเล่นมากมายไว้รอต้อนรับ หลานจิ่วอวิ๋น ทั้งของเล่นไม้งานฝีมือระดับช่างหลวง ไปจนถึงม้วนหนังสือนิทานภาพจากแคว้นใต้แม้แต่บ่าวรับใช้ที่คอยอยู่เคียงข้างเด็กชาย ก็ล้วนถูกคัดสรรมาอย่างรอบคอบ ต้องใจดี พูดเพราะ และยิ้มง่ายเสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังก้องอยู่ไม่ไกล สร้างบรรยากาศอันอบอุ่นที่คล้ายจะกลบกลิ่นอายเลือดที่ฝังอยู่ในกำแพงโรงประมูลแห่งนี้ ในขณะที่บุตรชายของหลานเยว่กำลังเล่นสนุกอย่างไร้เดียงสาในสวนด้านหลัง ภายในห้องรับรองชั้นในการสนทนาที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้น ซูจิ่งหลงวางถ้วยชาเบา ๆ ก่อนเปล่งเสียงหัวเราะต่ำ“หึ...ยาพิษของเจ้า ยามนี้ทำให้ผู้คนทั่วแผ่นดินแทบคลุ้มคลั่ง”น้ำเสียงของเขาไม่ใช่น้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเมื่อครู่ แต่เป็นเสียงของพ่อค้าเลือดเย็นที่คุ้นเคยในตลาดมืด“ไม่ว่าจะเป็นขุนนาง ขุนศึก หรือเจ้าสำนักลับ...ต่างก็แย่งกันประมูลราวกับสัตว์บ้า”หลานเยว่ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ดวงตาเรียบ
Read more
ตอนที่ 10 สตรีผู้ไร้ใจ
จวนหลังใหญ่เช่นนี้…ย่อมมิอาจปล่อยให้ว่างเปล่าไร้ผู้คน ถึงแม้หลานเยว่จะปรารถนาความเงียบสงบเพียงใด แต่การอาศัยอยู่เพียงสองแม่ลูกภายในคฤหาสน์อันโอ่อ่าย่อมเป็นไปไม่ได้ซูจิ่งหลงเองย่อมเข้าใจดี เขาจึงอาสาจัดหาข้ารับใช้มาให้นาง ไม่ว่าจะเป็นสาวใช้ที่รู้หน้าที่ บ่าวผู้รู้มารยาท ไปจนถึงคนดูแลเรือนครัวและสวนสวย ทุกคนถูกคัดเลือกด้วยความรอบคอบ ทั้งกิริยาและความสามารถสมฐานะ สหายทางการค้า ของเขาแต่ทว่าสำหรับ ผู้คุ้มกัน ประจำจวน…หลานเยว่กล่าวกับเขาเพียงประโยคเดียว“เรื่องนี้ ข้าจะจัดการเอง”ด้วยสถานะของนาง…ผู้เคยสังหารคนโดยไม่ทิ้งแม้แต่เงา มือพิษผู้ทำให้โลกมืดต้องเอ่ยนามด้วยความครั่นคร้าม นางย่อมไม่อาจยอมให้จวนแห่งนี้ถูกปกป้องด้วยทหารสามัญหรือผู้คุมธรรมดาได้ พวกเขาต้อง…โหดเหี้ยม ไร้หัวใจ และจงรักภักดีนั่นคือ เกณฑ์ ที่หลานเยว่ต้องการในยามสายของวันนั้นในชุดคลุมสีเทาเรียบง่าย นางจึงออกจากจวนเพียงลำพัง มุ่งตรงสู่ ตลาดค้าทาส ที่ลือกันว่าโสมมและอันตรายที่สุดในเมืองหลวง ที่ซึ่งผู้คนหลากชนชั้นถูกซื้อขายประหนึ่งของใช้ไร้ชีวิต ที่นั่น…นางจะเลือก ดาบที่มีชีวิต มาเป็นโล่ป้องกันสำหรับลูกชายของนางผู้คนที่นางจะเล
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status