ตอนที่ 13 มองหาสิ่งผิดปกติ

            เจียงเจิ้งฮ่าวประหลาดใจที่รู้ว่าน้องสาวคนเดียวแวะมาหาถึงโรงหมอ ใบหน้าที่เคร่งขรึมมีความตื่นตระหนก เขาละทิ้งงานที่ทำอยู่แล้วสาวเท้าเร็วๆ ออกมาที่ห้องโถงของโรงหมอ  ร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนยืนโดดเด่นท่ามกลางคนป่วย   เจียงเจิ้งฮ่าวรู้ดีว่าน้องสาวของเขานั้นงดงามประหนึ่งดอกไม้ที่ผลิบานในฤดูใบไม้ผลิ  แม้เขาสามคนพี่น้องปกป้องนางยิ่งกว่าไข่ในหิน ก็ยังพลาดท่าเสียทีทำให้น้องสาวถูกคนชั่วจับไปทำลายชื่อเสียงของนางย่อยยับหมดสิ้น  แต่เวลานี้ได้เห็นรอยยิ้มทั้งปากและแววตา ทำให้เขามีความสุขอีกครั้ง

            “พี่รอง”  ชิงหว่านเห็นเจียงเจิ้งฮ่าวยืนนิ่งเหม่อลอยก็ยกมือขึ้นกางนิ้วทั้งห้าออกแล้วโบกไปมา “พี่ใหญ่...พี่รองเป็นอะไรไปเจ้าคะ”

            เจียงเจิ้งเหวินหัวเราะในลำคอ ยกนิ้วขึ้นหมายจะดีดหน้าผากเหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก เจียงเจิ้งฮ่าวได้สติเอียงศีรษะหลบได้อย่างรวดเร็ว ชิงหว่านที่มองอยู่ก็นึกเอะใจ ‘หรือว่าพี่รองที่ดูอ่อนแอและจิตใจประเสริฐจะมีวรยุทธ์?’

          “เหตุใดเจ้ามาที่นี่ เจ็บป่วยหนักหนาไยไม่ให้คนมาตามเล่า”  เจียงเจิ้งฮ่าวยกมือขึ้นจับไหล่สองของน้องสาวแล้วเอียงหน้ามองหาสิ่งผิดปกติ

            “หว่านวานไม่ได้เป็นอะไร แค่อยากมีเยี่ยมพี่รองเจ้าค่ะ”

หญิงสาวหัวเราะเสียงหวานใสดุจระฆังเงิน ดึงดูดสายตาหลายคู่ให้หันไปมอง ปกตินางก็น่ารักอ่อนหวานชวนมองอยู่แล้ว คนเป็นพี่ถึงกับต้องใช้ตัวเองบังสายตาผู้อื่น แต่คนเยอะเกินไป เจียงเจิ้งฮ่าวจึงจับข้อมือชิงหว่านพาไปด้านใน

“เอาล่ะ ที่นี่ไม่มีผู้อื่น บอกมาได้แล้วน้องสาวคนดีมาทำอะไรที่โรงหมอที่แสนอัตคัดได้”  เจียงเจิ้งฮ่าวมีน้ำเสียงราบเรียนแฝงความอ่อนโยนอยู่เป็นนิจ ต่อให้เขาต่อว่าหรือประชดประชันก็ยังฟังอ่อนโยนเปี่ยมเมตตา

“โรงหมออี้เหรินถังมีคนป่วยมารอรับการรักษาเนื่องแน่นขนาดนี้ จะเรียกว่าอัตคัดได้อย่างไรกัน”

            เจียงเจิ้งเหวินถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมาในขณะที่ชิงหว่านมีสีหน้างุนงง  ในชาติก่อนก็ยังเคยได้ยินเหล่าพี่สาวน้องสาวในหอระบำจันทร์พูดกันว่า ถ้าเจ็บป่วยก็ให้ไปโรงหมออี้เหรินถัง  แต่นางไม่เคยมาจึงไม่เคยพบหน้าหรือรู้จักเจียงเจิ้งฮ่าว

            “พี่ใหญ่ ไว้หน้าข้าด้วย”  เจียงเจิ้งฮ่าวลอบถอนหายใจเบาๆ

            “มีเรื่องใดกันแน่ พวกพี่ปิดบังเรื่องใดรึ”

            “ไม่มีสิ่งใดหรอก เพียงแค่พี่รองของเจ้าเป็นหมอที่จิตใจดีงาม คนเจ็บคนป่วยไม่มีเงินก็เต็มใจรักษา ซ้ำยังเจียดยาให้ไปอีกด้วยที่เห็นคนเนืองแน่นก็เพราะเหตุนี้ อย่าได้ถามว่าได้ค่ารักษาหรือไม่ แค่ค่ายาสมุนไพรยังไม่พอเลย”

            เจียงเจิ้งเหวินอธิบาย เจียงเจิ้งฮ่าวก็พยักหน้ายอมรับ

            “หากไม่ได้พี่ใหญ่คอยช่วยเหลือก็เกรงว่าโรงหมออี้เหรินถังคงปิดกิจการไปนานแล้ว”

            “พี่รองจิตใจดีมีเมตตาดั่งพระโพธิสัตว์  อยากช่วยเหลือผู้คนย่อมเป็นเรื่องดี แต่ช่วยจนล่มจมนั้นไม่ควรอย่างยิ่ง”

            พรืดดดดดด

            เป็นเสียงหลุดหัวเราะของพี่ใหญ่เจิ้งเหวิน  แต่เจียงเจิ้งฮ่าวมีสีหน้ากระอักกระอ่วนจนทำให้ชิงหว่านงุนงง นางยกมือตีแขนพี่ใหญ่ไม่แรงนัก ต่อให้ใช้แรงมากกว่านี้พี่ใหญ่ก็ไม่สะเทือน

            “พี่ใหญ่! ท่านอย่าหัวเราะพี่รองสิ”

            “ขอบใจเจ้ามาก” เจียงเจิ้งฮ่าวลูบศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดู “แค่เจ้าเข้าใจพี่ก็พอ แต่พี่ใช่พระโพธิสัตว์หรอกนะ พี่ก็แค่สนใจเรื่องการแพทย์เท่านั้น”

            “พี่รองถ่อมตัวมากไปแล้ว ถ้าพี่รองไม่ใช่หมอที่ดีคงไม่มีคนมารักษามากขนาดนี้”  ชิงหว่านส่งยิ้มให้กำลังใจ  “อันที่จริงพี่รองชอบศึกษาการแพทย์เป็นเรื่องดี โรงหมออี้เหรินถังเป็นที่พึ่งพาของคนยากจนก็เป็นเรื่องดี แต่เราก็ควรมีรายได้เพื่อให้โรงหมออี้เหรินถังอยู่รอดเช่นกัน”

          “หว่านวานพูดมีเหตุผล แต่พี่ใหญ่หว่านล้อมพี่รองของเจ้ามาไม่รู้ตั้งเท่าไรแล้ว เขาไม่เคยฟังความหวังดีของพี่ใหญ่เลย”  เจียงเจิ้งเหวินส่ายหน้าระอาใจ

            “ข้าทำเพื่อรักษาชีวิตคน จะให้ทำเป็นการค้าอย่างพี่ใหญ่พูดนั้น ข้าทำไม่ได้จริงๆ”

            “พี่รองไม่ต้องทำ ให้หว่านวานทำเองเจ้าค่ะ”

            “อะไรนะ!”  พี่ชายทั้งสองส่งเสียงพร้อมกัน  นางไม่เคยสนใจเรื่องใดในตระกูลเจียงเลยสักอย่าง แม้แต่การเรียนก็ยังไม่เอา แต่จู่ๆ นางกลับ...

            “พวกพี่ไม่เชื่อใจข้ารึ”  นางทำปากยื่นใส่ดูแง่งอนแสนน่ารัก “ข้าแค่เสนอให้พี่รองเป็นผู้คิดค้นสูตรยาส่วนข้ากับพี่ใหญ่จะหาคนปรุงยาแล้วเราก็ขายยาให้ผู้คนที่สามารถซื้อได้ในราคาย่อมเยาว์ กำไรไม่ต้องมากแต่ถ้าขายได้ปริมากมากก็จะเป็นเงินจำนวนหนึ่งเลยทีเดียว ทำให้โรงหมออี้เหรินถังไม่ต้องอัตคัด”

            “ก็น่าสนใจ”  เจียงเจิ้งฮ่าวเอนเอียงไปทางน้องสาว  “แต่เจ้าต้องการยาประเภทใดรึ”

            “จะเรียกยาก็ไม่ถูก จริงแล้วข้าสนใจเครื่องประทินโฉมต่างหาก”

            “.........”   เป็นอีกครั้งที่พี่ชายทั้งสองมองหน้ากันอย่างงุนงง

            “มีผู้สตรีใดไม่รักสวยรักงามบ้าง ต่อให้ยาจกหรือร่ำรวยก็ต้องล้วนห่วงรูปโฉมด้วยกันทั้งนั้น แต่เครื่องประทินโฉมในตลาดมีมากมาย แต่หลายครั้งที่ซื้อมาใช้แล้วลายผิวเป็นภัยกับผู้ใช้ หากพี่รองช่วยคิดค้นเครื่องประทินโฉมที่ปราศจากสารพิษได้ ต้องยอดเยี่ยมมากอย่างแน่นอน”

“แต่พี่...”  เจียงเจิ้งฮ่าวก็พอมีความรู้ด้านสมุนไพรเหล่านี้ แน่นอนว่าที่ผ่านมามีสตรีมาให้รักษาเพราะเครื่องประทินโฉมเหล่านั้นมีฤทธิ์แรงเกินไป

“ข้าจำได้ว่าพี่รองทำขี้ผึ้งรักษารอยแผลเป็น ขี้ผึ้งรักษาแผลฟกช้ำ ของเหล่านี้นอกจากเป็นยารักษาแล้วยังช่วยรักษาจิตใจของผู้ป่วยอีกด้วย พี่รองเป็นหมอย่อมเข้าใจดี ไม่เช่นนั้นคงไม่ลองผิดลองถูกจนสามารถคิดค้นยาดีออกมาได้ตั้งหลายชนิด เราแค่เปลี่ยนตลับก็เพิ่มราคาได้แล้ว  พี่รองไม่ต้องกลัวว่าจะผิดต่อคุณธรรมในใจ ท่านแค่ยกเรื่องนี้ให้ข้ากับพี่ใหญ่จัดการก็พอ”

            “ความคิดของน้องเล็กไม่เลว เดิมทีพี่คิดแค่เรื่องผลิตยา แต่เรื่องเครื่องประทินโฉมนั้นน่าสนใจยิ่ง ลูกค้าร้านผ้าไหมสู่จิ่นเป็นสตรีเสียส่วนใหญ่ เราสามารถแนะนำสินค้าให้ลูกค้าของเราได้”

            “ใช่เจ้าค่ะ”