登入บทที่ 10 : ปิ่นหยกเปื้อนเลือด
แสงอรุณรุ่งสีทองสาดส่องผ่านยอดหลิวหน้าเรือนใหญ่ หมอกยามเช้าค่อยๆ สลายตัวไปตามไอร้อน เสียงฝีเท้าม้าเร็วของหน่วยพยัคฆ์ทมิฬดังห่างออกไปนอกแนวกำแพงจวน เซียวจิ้งหลานจำต้องออกเดินทางไปควบคุมการตรวจค้นจวนของจ้าวเจ๋อเหยียนและสั่งการเคลื่อนพลลงสู่ชายแดนทักษิณตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ปล่อยให้เรือนชิงซงและห้องทรงอักษรใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงบ เซี่ยอวิ๋นซีสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อน ก้าวเดินเข้ามาในห้องทรงอักษรตามคำอนุญาตของเจ้าของจวน กลิ่นหอมลุ่มลึกของไม้กฤษณายังคงอบอวลไปทั่วห้อง ร่างโปร่งเดินตรงไปยังชั้นตำราไม้ชิงชันหลังใหญ่ทางทิศตะวันตก หมายจะค้นหาบันทึกการจัดซื้ออาวุธของกองทัพในรอบสิบปีเพื่อตรวจดูเส้นทางเงินของฝ่ายเสิ่นฮองเฮา ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามสันตำราโบราณอย่างแช่มช้า สายตาหยุดลงที่กล่องไม้ประดู่ดำใบหนึ่งซึ่งวางหลบมุมอยู่หลังม้วนแผนที่ยุทธศาสตร์ กลไกสลักหยกข้างกล่องส่งเสียง กริ๊ก เบาๆ ยามปลายนิ้วสัมผัสโดน ฝากล่องไม้เลื่อนเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ แผ่นผ้าแพรสีแดงเลือดนกด้านในรองรับวัตถุชิ้นหนึ่งเอาไว้ เซี่ยอวิ๋นซีชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในอก ดวงตาหงส์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สิ่งที่วางสงบนิ่งอยู่ในกล่องคือ ปิ่นหยกขาวสลักลายเมฆา รูปทรง ลวดลาย และเนื้อหยกชั้นยอดเหมือนกับปิ่นหยกที่เขาปักอยู่บนเรือนผมในเวลานี้ทุกประการ ปิ่นหยกขาวในกล่องกลับมีรอยร้าวลึกพาดผ่านกึ่งกลาง ตัวหยกเนื้อเนียนเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังสีน้ำตาลคล้ำ เลือดที่ฝังแน่นลงไปในเนื้อหยกจนกลายเป็นสีคล้ำสนิท รอยบิ่นตรงปลายปิ่นยังคงคมกริบ มือเรียวสั่นระริกยามเอื้อมลงไปหยิบปิ่นเปื้อนเลือดชิ้นนั้นขึ้นมาสัมผัส ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตชาติผุดวาบขึ้นมาในหัวดั่งสายฟ้าฟาด ค่ำคืนที่เขาดื่มสุราพิษในตำหนักเย็น ร่างกายดิ้นรนทุรนทุรายจนศีรษะกระแทกเข้ากับเสาศิลา ปิ่นหยกขาวบนศีรษะหักสะบั้นตกลงบนพื้น จมลงในกองเลือดสดที่ไหลทะลักออกจากลำคอและข้อมือของเขาเอง นี่คือปิ่นหยกเล่มจริงที่เขาใช้ในชาติก่อน เหตุใดปิ่นหยกเปื้อนเลือดที่ควรจะสูญหายไปในซากปรักหักพังของตำหนักเย็น จึงมาอยู่ในห้องลับของชินอ๋องได้? เสียงบานประตูด้านหลังเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงตระหง่านของเซียวจิ้งหลานก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เสื้อคลุมสีดำทมิฬยังมีกลิ่นลมหนาวและไอชื้นเกาะติด ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นร่างโปร่งกำลังยืนถือปิ่นหยกเปื้อนเลือดอยู่กลางห้อง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดหมึกหยดลงบนจานฝนหมึก เซียวจิ้งหลานมิได้มีท่าทีตื่นตกใจหรือรีบแย่งชิงของคืน นัยน์ตาดุดันคู่นั้นทอดมองเซี่ยอวิ๋นซีด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง ความรู้สึกผิดและความเศร้าหมองที่เก็บซ่อนไว้ใต้หน้ากากอันเย็นชาพังทลายลงมาอย่างหมดสิ้น "เจ้าเห็นมันแล้ว..." สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เซี่ยอวิ๋นซีกำปิ่นหยกแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เงยหน้าขึ้นสบสายตากับคนตรงหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ "ปิ่นเล่มนี้... เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่? ท่านเก็บมันมาจากที่ใดกันแน่?" เซียวจิ้งหลานค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนรัก ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมองดวงตาหงส์ที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาใส มือหนายกขึ้นแตะข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นสั่นเทาเล็กน้อย "จากพื้นศิลาที่หนาวเหน็บในตำหนักเย็น" เซียวจิ้งหลานเอ่ยความจริงด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ข้างกายของร่างที่ไร้วิญญาณของเจ้า" หยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้หยดแหมะลงบนหลังมือหนา เซี่ยอวิ๋นซีตัวสั่นสะท้าน "ท่าน... ท่านไปที่นั่นด้วยหรือ?" "ข้าไป" เซียวจิ้งหลานหลับตาลงชั่วครู่ ภาพความทรงจำอันโหดร้ายในอดีตชาติยังคงตามหลอกหลอนเขาทุกค่ำคืน "วันนั้นที่ชายแดน ข้าได้รับสาส์นลับว่าเจ้าต้องโทษขังในตำหนักเย็นและกำลังจะถูกประทานสุราพิษ ข้าสั่งรวมพลหน่วยพยัคฆ์ทมิฬ ควบม้าฝ่าพายุหิมะสามวันสามคืนโดยไม่หยุดพัก หวังเพียงจะชิงตัวเจ้าออกมาให้ทันเวลา" เซียวจิ้งหลานลืมตาขึ้น สบสายตากับเซี่ยอวิ๋นซีด้วยความเจ็บปวดเจียนขาดใจ "ข้าพังประตูตำหนักเย็นเข้าไป สิ่งที่ข้าพบมีเพียงร่างที่เย็นชืดของเจ้า เลือดสีดำคล้ำไหลนองเต็มพื้น ปิ่นหยกเล่มนี้ตกอยู่ข้างมือที่ไร้เรี่ยวแรงของเจ้า... ข้าไปช้าเกินไป ข้าช่วยเจ้าไว้ไม่ทัน" คำสารภาพนั้นกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเซี่ยอวิ๋นซีจนแหลกสลาย ชาติก่อนเขาคิดมาตลอดว่าตนเองตายอย่างโดดเดี่ยว ไร้ผู้ใดเหลียวแล ไร้ผู้ใดยื่นมือเข้าช่วย ทว่าความจริงกลับมีบุรุษผู้หนึ่งยอมทิ้งเกียรติยศ ทิ้งหน้าที่แม่ทัพ ควบม้าฝ่าพายุหิมะเพื่อมาหาเขา "หลังจากนั้นเล่า..." เซี่ยอวิ๋นซีถามเสียงสะอื้น "เกิดสิ่งใดขึ้นหลังจากนั้น?" "ข้าอุ้มร่างของเจ้าออกมา สั่งทหารพยัคฆ์ทมิฬบุกปิดล้อมวังหลวง สังหารขันทีและนางกำนัลทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการประทานสุราพิษ" เซียวจิ้งหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ แววตาทอประกายอำมหิต "ข้าลากคอจ้าวเจ๋อเหยียนมาคุกเข่าต่อหน้าร่างของเจ้า ตัดเส้นเอ็นของมันทีละเส้นเหมือนที่มันทำกับเจ้า... ก่อนที่ข้าจะถูกเสิ่นฮองเฮาและฮ่องเต้สั่งระดมพลธนูยิงสังหารกลางลานพระราชวัง" มือหนาเลื่อนลงมากอบกุมมือของเซี่ยอวิ๋นซีที่ถือปิ่นหยกไว้ แนบฝ่ามือของคนรักเข้ากับแผงอกข้างซ้าย ตำแหน่งของหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น "ตอนที่ลูกธนูปักทะลุอก สิ่งเดียวที่ข้ากำไว้ในมือคือปิ่นหยกเล่มนี้ ข้าอธิษฐานต่อสวรรค์ หากมีชาติหน้า ขอให้ข้าได้พบเจ้าอีกครั้ง ขอให้ข้าได้เป็นเกราะคุ้มกันให้เจ้า และจะไม่ยอมให้เจ้าต้องหลั่งน้ำตาเพราะความอยุติธรรมอีกต่อไป" เซี่ยอวิ๋นซีปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น ร่างโปร่งโผเข้ากอดเซียวจิ้งหลานแน่น ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เปี่ยมไปด้วยไออุ่น น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความซาบซึ้งไหลรินเปียกชุ่มเสื้อคลุมสีดำทมิฬ กำแพงน้ำแข็งและความหวาดระแวงที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตนเองพังทลายลงจนหมดสิ้น คนตรงหน้ามิใช่เพียงพันธมิตรบนกระดานอำนาจ หากแต่เป็นผู้ที่ยอมมอบชีวิตและวิญญาณให้เขามาตั้งแต่ชาติก่อน เซียวจิ้งหลานกอดตอบร่างบางไว้แนบอก มือหนาลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาอย่างอ่อนโยน ก้มลงจุมพิตขมับและเรือนผมนุ่มซ้ำๆ ถ่ายทอดความรักและความทะนุถนอมออกมาจนหมดสิ้น "ไม่ร้องแล้วคนดี..." เซียวจิ้งหลานกระซิบปลอบโยน "ชาตินี้เรากลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว ข้าจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาพรากเจ้าไปจากข้าได้อีก" เซี่ยอวิ๋นซีค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์แดงระเรื่อทว่าเปล่งประกายงดงามดั่งดวงดาว มือเรียวยกปิ่นหยกเปื้อนเลือดขึ้นมามองอีกครั้ง ก่อนจะส่งคืนให้เซียวจิ้งหลาน "ปิ่นเล่มนี้... ท่านเก็บรักษาไว้เถิดพ่ะย่ะค่ะ เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่าความตายไม่อาจพรากพวกเราจากกันได้" เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มหวานทั้งน้ำตา เอื้อมมือไปจับใบหน้าคมสันของแม่ทัพหน้าดุ "ส่วนชาตินี้... ข้าจะเป็นคนปักปิ่นเล่มใหม่ และยืนเคียงข้างท่านไปจนแก่เฒ่า" เซียวจิ้งหลานรับปิ่นหยกเก็บเข้ากล่องไม้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะรวบตัวเซี่ยอวิ๋นซีขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน เดินตรงไปยังตั่งนวมริมหน้าต่าง ร่างสูงใหญ่กักขังคนรักไว้ในอ้อมกอด ก้มลงประทับจุมพิตหวานล้ำดูดดื่ม ชะล้างรอยน้ำตาและความเจ็บปวดในอดีตให้มลายหายไป เหลือไว้เพียงคำมั่นสัญญาแห่งรักนิรันดร์ที่จะคงอยู่ตลอดไปตอนพิเศษ 3 : กำเนิดทายาทบุญธรรมสายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านยอดสนโบราณ หอบเอาไอเย็นสดชื่นและกลิ่นหอมสะอาดของใบชาป่าลอยอบอวลไปทั่วลานหน้าตำหนักเฉียนชิง แสงแดดยามสายสาดส่องผืนหญ้าสีเขียวขจีประกายระยับ เสียงตวัดพู่กันและเสียงท่องตำราพิชัยสงครามดังก้องกังวานเป็นจังหวะเนิบช้า สลับกับเสียงผ่าฟืนและเสียงฝึกอาวุธของทหารองครักษ์จากระยะไกลบนเฉลียงไม้สักทองหน้าตำหนัก จ้าวอวิ๋นซีประทับนั่งเอกเขนกบนตั่งไม้นวม ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นทองลายเมฆาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีครามสบายตา พระหัตถ์เรียวประคองถ้วยชาดอกเก๊กฮวยอบน้ำผึ้งป่า ทอดสายตามองลานกว้างเบื้องล่างด้วยแววตาอ่อนโยนกึ่งกลางลานหินอ่อน ร่างของเด็กชายวัยแปดขวบในชุดฝึกยุทธ์รัดกุมสีน้ำเงินเข้ม กำลังยืนจัดท่าทางโก่งคันธนูไม้อย่างมุ่งมั่นเด็กน้อยผู้นี้คือ จ้าวเฉิงอัน บุตรชายกำพร้าของรองแม่ทัพน้อยประจำกองทัพบูรพา ผู้ยอมสละชีพนำกำลังทหารเพียงห้าร้อยนายเข้ายันข้าศึกแดนประจิมเพื่อปกป้องราษฎรสามหมื่นชีวิตในอดีต ยามที่บิดามารดาสละชีพในสนามรบ จ้าวอวิ๋นซีและเซียวจิ้งหลานเดินทางไปเคารพศพด้วยตนเอง และมองเห็นประกายความมุ่งมั่น กตัญญู และควา
ตอนพิเศษ 2 : วันวานอันแสนหวานแสงอรุณสีทองสาดส่องผ่านม่านหมอกยามเช้า กระทบยอดเสามังกรหยกทองคำของท้องพระโรงใหญ่ไท่เหอเตี้ยน บรรยากาศการประชุมขุนนางในเช้าวันนี้ควรจะสงบราบรื่นดั่งเช่นทุกวัน หากมิใช่เพราะม้วนฎีกาผ้าไหมสีแดงสดผูกริบบิ้นทองคำในมือของ หลี่ซั่งซู เสนาบดีกรมพิธีการ ขุนนางเฒ่าผู้ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมโบราณยิ่งกว่าชีวิตจ้าวอวิ๋นซีประทับนั่งสง่างามบนบัลลังก์มังกรทองคำ ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวปักดิ้นทองลายเมฆาทิ้งชายยาว มงกุฎมังกรทองคำฝังไข่มุกราตรีสิบสองสายทอดประกายระยับ พระเนตรหงส์ทอดมองขุนนางเฒ่าที่ก้าวออกมาคุกเข่ากึ่งกลางลานหินอ่อนด้วยความสงบนิ่งเคียงข้างบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งหลานยืนตระหง่านในชุดขุนนางผู้สำเร็จราชการสีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลนทองคำ มือหนาวางทาบบนด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองม้วนฎีกาสีแดงในมือเสนาบดีกรมพิธีการด้วยสายตาเย็นเยียบ รังสีอำมหิตบางเบาเริ่มแผ่กระจายออกจากร่างสูงใหญ่จนอุณหภูมิในห้องโถงหลวงลดฮวบลงอย่างรวดเร็วหลี่ซั่งซูกระแอมไอเบาๆ ยกม้วนฎีกาขึ้นเหนือศีรษะ สุรเสียงสั่นเครือเล็กน้อยยามเอ่ยปาก"ทูลฝ่าบาท... บัดนี้แผ่นดินต้าชิงสงบสุข
ตอนพิเศษ 1 : ชาติก่อนที่ไม่มีเจ้าพายุหิมะโหมกระหน่ำรุนแรงจนทัศนวิสัยเบื้องหน้าขาวโพลน เสียงฝีเท้าม้าศึกย่ำฝ่าผืนหิมะหนาหนักดังกึกก้องไปตามถนนหลวงเมืองหลวงต้าชิง เซียวจิ้งหลานในชุดเกราะแม่ทัพสีดำทมิฬเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังจากการศึกชายแดนทิศประจิม ควบม้าทะยานฝ่าลมหนาวมุ่งหน้าตรงสู่ประตูด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือของวังหลังอย่างบ้าคลั่ง มือหนาฟาดแส้ลงบนสะโพกม้าไม่หยุด ลมหายใจหอบถี่พ่นไอสีขาวฟุ้งกระจายในอากาศตลอดสามปีที่ถูกส่งไปตรึงกำลังรบ ณ ชายแดนอันห่างไกล หัวใจของเขาไม่เคยละทิ้งความห่วงใยที่มีต่อเด็กหนุ่มผู้นั้นแม้แต่วินาทีเดียวสายสืบกองทัพพยัคฆ์ทมิฬลอบส่งข่าวด่วนมาถึงค่ายทหารกลางดึก... จ้าวเจ๋อเหยียนขึ้นครองราชย์ เสิ่นฮองเฮาสั่งปลดเซี่ยอวิ๋นซีออกจากตำแหน่งพระชายา นำตัวไปคุมขังไว้ในตำหนักเย็น และเพิ่งส่งมอบสุราพระราชทานเข้าไปเมื่อช่วงพลบค่ำหัวใจของเซียวจิ้งหลานร่วงหล่นสู่ก้นเหวลึก ร่างสูงใหญ่ทิ้งกองทัพไว้เบื้องหลัง ควบม้าศึกตัวเดียวข้ามวันข้ามคืนพันลี้โดยไม่หยุดพักม้าศึกส่งเสียงร้องโหยหวน ขาทรุดฮวบลงกระแทกพื้นหิมะหน้าประตูวังหลังด้วยความอ่อนแรงเซียวจิ้งหลานกระโดดลงจากหลังม้า พุ
บทที่ 50 : หงส์คู่พยัคฆ์ทมิฬ (จบบริบูรณ์)สายลมวสันต์พัดโชยระลอกใหญ่ผ่านยอดเขาสูงตระหง่านทางทิศเหนือ หอบเอาไอดินอุ่นและกลิ่นหอมหวานของดอกท้อบานสะพรั่งเข้าสู่เมืองหลวงต้าชิง ท้องฟ้ายามบ่ายแก่โปร่งใส ปราศจากเมฆหมอกหม่นหมอง แสงสุริยันสีส้มทองสาดทอประกายระยับลงบนผิวกระเบื้องเคลือบสีเหลืองอร่ามของพระราชวังหลวง เสียงระฆังมงคลบนยอดหอสูงดังกังวานเป็นจังหวะเนิบช้า ผสานเข้ากับเสียงดนตรีพื้นบ้านและเสียงหัวเราะเบิกบานของราษฎรที่ดังแว่วมาจากทุกตรอกซอกซอยแผ่นดินต้าชิงก้าวเข้าสู่ยุคทองแห่งความรุ่งโรจน์อย่างสมบูรณ์แบบนโยบายการปฏิรูปกฎหมาย ยกเลิกการลงทัณฑ์เก้าชั่วโคตร และการยกเว้นภาษีเกษตรกรรม ช่วยฟื้นฟูชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านให้มั่งคั่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ยุ้งฉางทุกหัวเมืองมีข้าวเปลือกกักเก็บเต็มพื้นที่ แปลงสมุนไพรของสำนักแพทย์ไป๋อวิ๋นแผ่ขยายอาณาเขตไปทั่วทุกมณฑล ช่วยรักษาโรคภัยไข้เจ็บให้แก่ผู้ยากไร้โดยไร้ค่าใช้จ่าย มู่ชิงนำศิษย์แพทย์รุ่นเยาว์ออกตรวจรักษาตามหมู่บ้านชนบทอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ขณะที่แม่ทัพเฒ่ากวนหยวนฝึกฝนกองทัพบูรพาและกองทัพพยัคฆ์ทมิฬให้เป็นดั่งกำแพงเหล็กกล้าพิทักษ์ชายแดน จนแคว้นรอบข้า
บทที่ 49 : ท่องหล้าเคียงคู่สายลมยามค่ำพัดโชยผ่านยอดกิ่งหลิวริมสระน้ำหลวง นำพาความเย็นฉ่ำของต้นฤดูใบไม้ผลิมาเยือนผืนแผ่นดิน แสงอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ดวงจันทร์วันเพ็ญดวงโตลอยเด่นอยู่กึ่งกลางฟากฟ้าสีครามเข้ม สาดประกายแสงสีเงินนวลตาลงกระทบกระเบื้องเคลือบหลังคาตำหนักเฉียนชิง เสียงประทัดเฉลิมฉลองเทศกาลโคมไฟดังก้องแว่วมาจากนอกแนวกำแพงวังหลวง บ่งบอกถึงความคึกคักของราษฎรในค่ำคืนวันเพ็ญเดือนอ้ายภายในห้องแต่งพระองค์ชั้นในของตำหนักหลวง ม่านแพรไหมสีทึบปิดกั้นสายตาจากภายนอกอย่างมิดชิดฉลองพระองค์คลุมมังกรทองเก้าเล็บและชุดขุนนางผู้สำเร็จราชการผ้าไหมหนาหนัก แขวนสงบนิ่งอยู่บนราวไม้ชิงชันจ้าวอวิ๋นซียืนอยู่หน้าคันฉ่องสำริดบานใหญ่ สวมชุดผ้าไหมยาวสีฟ้าครามเรียบง่าย ไร้ลวดลายดิ้นทอง ไร้ตราสัญลักษณ์ราชวงศ์ ชายเสื้อปล่อยทิ้งตัวสบายตา สายรัดเอวผ้าแถบสีน้ำเงินเข้มขับเน้นช่วงเอวบางให้ดูโปร่งเพรียว เรือนผมดำขลับมัดรวบขึ้นครึ่งศีรษะ รัดเกล้าด้วยปิ่นไม้ไผ่เหลาเกลี้ยงเกลา ใบหน้าหวานหมดจดปราศจากเครื่องประทินโฉม อาบแสงเทียนสลัวทอประกายสดใสดั่งคุณชายสูงศักดิ์ตระกูลบัณฑิตเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง
บทที่ 48 : หยอกเย้าในห้องทรงอักษรแสงสุริยันยามบ่ายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้สักทองฉลุลายกิ่งไผ่ ทอดประกายสีส้มทองอบอุ่นลงบนโต๊ะทรงพระอักษรไม้ชิงชันตัวใหญ่ กลิ่นหอมสะอาดของหมึกจีนโบราณเคล้าคลอกลิ่นควันกำยานไม้กฤษณาที่ลอยกรุ่นจากกระถางทองเหลือง เสียงพลิกหน้ากระดาษสาดังก้องเป็นจังหวะเนิบช้าท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องทรงพระอักษรใหญ่ตำหนักเฉียนชิงกองฎีกาผ้าไหมสีเหลืองและเล่มพับกระดาษข่อยของเหล่าเสนาบดี เรียงรายซ้อนกันเป็นระเบียบสามกองสูงจ้าวอวิ๋นซีนั่งเหยียดกายตรงบนเก้าอี้มังกรบุเบาะนวมหนานุ่ม ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีครามสบายตา เรือนผมดำขลับเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะด้วยปิ่นหยกขาวมังกรหงส์ ใบหน้าหวานหมดจดแผ่รังสีสงบนิ่งจริงจัง พระเนตรหงส์จับจ้องมองรายงานการขุดลอกคูคลองและการจัดสรรงบประมาณของสำนักแพทย์ไป๋อวิ๋นอย่างพินิจพิเคราะห์มือเรียวกุมพู่กันขนกระต่ายด้ามหยก จุ่มหมึกชาดสีแดงสด บรรจงเขียนลายพระหัตถ์ตอบรับข้อเสนอทีละฉบับเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วยาม กล้ามเนื้อต้นคอและข้อมือเรียวเริ่มตึงแน่น จ้าวอวิ๋นซีวางพู่กันลงบนที่วางหยก ยกพระหัตถ์ขึ้นนวดคลึง







