บทที่ 9 : สุราหวานฉลองชัย

บทที่ 9 : สุราหวานฉลองชัย

ดาลเหล็กหนาหนักลั่นปิดสนิทลง ตัดขาดแสงตะวันอบอุ่นจากโลกภายนอกจนเหลือเพียงความมืดมิด กลิ่นอับชื้นคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กและหยดน้ำซึมผ่านรอยแยกของผนังหินศิลาแลงใต้ดินลึกแปดจั้งของศาลต้าหลี่

จ้าวเจ๋อเหยียนทรุดกายนั่งพิงมุมห้องขังอันหนาวเหน็บ โซ่ตรวนเหล็กกล้าเส้นหนาล่ามตรึงข้อเท้าสองข้างไว้กับเสาหินอย่างแน่นหนา อาภรณ์ปักดิ้นทองขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบโคลนตม มงกุฎหยกประจำตำแหน่งและป้ายทองพระราชทานสูญสิ้นไปตามพระบรมราชโองการถอดถอนฐานันดรศักดิ์ สภาพร่างกายบอบช้ำ ขาทั้งสองข้างปวดระบมจนขยับแทบไม่ได้ ไร้เงาข้ารับใช้คอยพะเน้าพะนอ ไร้สุราเลิศรส มีเพียงความมืดและความเงียบงันที่คอยตอกย้ำความพินาศย่อยยับ

อดีตองค์ชายสามกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดสดไหลซึมผ่านร่องนิ้ว แววตาเคียดแค้นจ้องเขม็งผ่านลูกกรงเหล็กออกไปในความมืดมิด

ตรงกันข้ามกับความมืดมิดในคุกหลวง จวนชินอ๋องทางทิศเหนือของเมืองหลวงสว่างไสวด้วยแสงโคมกระดาษสีนวลตา ลมราตรีพัดพาความเย็นสดชื่นผ่านยอดไผ่เขียวชอุ่ม เสียงกิ่งไผ่เสียดสีกันแผ่วเบาเคล้าเสียงสายน้ำไหลรินในสระบัว สวนหลังเรือนชิงซงเงียบสงบปราศจากเสียงรบกวน ทหารเวรยามต่างถอยร่นออกไปรักษาการณ์อยู่นอกแนวกำแพงตามคำสั่ง ปล่อยให้ศาลาแปดเหลี่ยมริมน้ำกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวอันเงียบสงัด

บนโต๊ะไม้จันทน์หอมตัวเตี้ยภายในศาลา กาสุราเคลือบสีมรกตส่งกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกสาลี่หมักสามสิบปีอบอวลไปทั่ว เซียวจิ้งหลานนั่งเอนหลังพิงหมอนอิงแพรผืนใหญ่ เสื้อคลุมตัวนอกสีดำทมิฬถูกปลดวางไว้ข้างกาย เหลือเพียงชุดตัวในสีหมึกปักลายเมฆาจางๆ รูปร่างสูงใหญ่ผ่อนคลายลงอย่างหาได้ยาก แผ่นอกกว้างสะท้อนแสงจันทร์เป็นเงาสลัว

ตรงข้ามกันนั้น เซี่ยอวิ๋นซีสวมชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีครามที่เซียวจิ้งหลานมอบให้ เรือนผมดำขลับสยายยาวจรดเอว มีเพียงปิ่นหยกขาวเล่มเดิมปักตรึงไว้อย่างเรียบง่าย แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบเสี้ยวหน้าหวาน ผิวขาวผ่องเปล่งประกายดุจหยกเนื้อดี ขับเน้นดวงตาหงส์ที่ทอดมองผิวน้ำนิ่งสงบ

เซียวจิ้งหลานเอื้อมมือยกกาสุราขึ้น รินน้ำสุราสีใสลงในจอกหยกขาวสองใบอย่างแช่มช้า

"สุราดอกสาลี่พันราตรี หมักไว้ตั้งแต่สิบปีก่อนตอนเปิ่นหวางชนะศึกแรกที่ชายแดนทักษิณ" สุรเสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบ "รสหวานนุ่มคอ ไม่บาดลำคอ เหมาะสำหรับเจ้า"

เซี่ยอวิ๋นซีรับจอกสุราขึ้นมา กลิ่นหอมหวานเจือความสดชื่นของดอกไม้แตะจมูก ปลายนิ้วเรียวยกจอกขึ้นจรดริมฝีปาก ลิ้มรสสัมผัสหวานนุ่มที่แผ่ซ่านลงสู่ลำคอ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหลอดอาหารลงสู่กลางอก แตกต่างจากรสขมปร่าของสุราพิษในอดีตชาติอย่างสิ้นเชิง

"สุราเลิศรสพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มบาง วางจอกหยกขาวลงบนโต๊ะ "เพียงไม่กี่วัน แผนการที่เคยวางไว้กลับราบรื่นถึงเพียงนี้ จ้าวเจ๋อเหยียนสูญสิ้นฐานันดรศักดิ์ เซี่ยอวี่หลินบาดเจ็บสาหัส ตระกูลเซี่ยระส่ำระสายจนไม่กล้าก้าวออกจากจวน"

"นั่นเพราะเจ้าลงมือได้อย่างแม่นยำ" เซียวจิ้งหลานมองสบตานิ่ง ปลายนิ้วแกร่งหมุนจอกสุราในมือเล่น "กระบี่ของเจ้าบนลานประลองพลิกแพลงจนแม่ทัพเฒ่าหลายคนยังต้องอ้าปากค้าง เจ้าฝึกฝนวิชานี้มาจากที่ใด?"

เซี่ยอวิ๋นซีชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาหงส์ไหวระริก ชาติก่อนเขาเรียนรู้วิชากระบี่นี้จากตำราลับที่เสด็จแม่ทิ้งไว้ให้ ก่อนจะยอมทุ่มเทฝึกฝนเพื่อช่วยปกป้องราชบัลลังก์ให้จ้าวเจ๋อเหยียน

"หม่อมฉันเพียงอ่านตำราตกทอดของท่านแม่แล้วลองฝึกฝนด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ"

เซียวจิ้งหลานมิได้ซักไซ้ต่อ มือหนาเอื้อมข้ามโต๊ะไปกุมมือเรียวที่วางอยู่บนตักขึ้นมา วางทาบลงบนฝ่ามืออุ่นของตนเอง นิ้วหัวแม่มือลูบไล้รอยแดงบางๆ บนฝ่ามือขาวผ่องที่เกิดจากแรงสะท้อนของด้ามกระบี่ในยามกลางวัน

"เปิ่นหวางบอกแล้วว่าอย่าให้มีบาดแผล" น้ำเสียงทุ้มแฝงความดุเบาๆ แววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย

"นี่มิใช่บาดแผลสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ เพียงแค่รอยเสียดสี พรุ่งนี้เช้าก็จางหายแล้ว" เซี่ยอวิ๋นซีพยายามดึงมือกลับ ทว่ามือหนากลับบีบกระชับแน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้หลุดพ้นไปได้

"สำหรับเปิ่นหวาง รอยแดงเพียงนิดเดียวบนตัวเจ้า ก็นับเป็นแผลใหญ่หลวงแล้ว"

คำพูดตรงไปตรงมาทำให้ใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นซีร้อนผ่าว หัวใจที่เคยปิดตายเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ แสงจันทร์สลัวขับเน้นโครงหน้าคมสันและสันกรามเด่นชัดของเซียวจิ้งหลาน แววตาดุดันที่เคยทำให้ผู้คนทั่วหล้าหวาดกลัว บัดนี้กลับทอดมองเขาด้วยความรักใคร่ลึกซึ้ง

เซียวจิ้งหลานขยับกายลุกขึ้น ย้ายมานั่งลงเคียงข้างเซี่ยอวิ๋นซีบนเบาะนวมผืนเดียวกัน ร่างสูงใหญ่โอบล้อมร่างโปร่งบางไว้ด้วยกลิ่นหอมอบอุ่นของไม้กฤษณา มือหนาประคองรินสุราเติมลงในจอกใหม่อีกครั้ง ยกขึ้นจ่อชิดริมฝีปากบาง

"ดื่มอีกจอก ค่ำคืนนี้ฉลองให้กับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเจ้า"

เซี่ยอวิ๋นซีสบสายตาคมปราบ ยอมอ้าปากจิบสุราจากมือของชินอ๋องอย่างว่าง่าย หยาดสุราสีใสหยดหนึ่งไหลรินผ่านมุมปากลงสู่ลำคอระหง เซียวจิ้งหลานมองตามหยาดน้ำนั้นด้วยสายตาเข้มลึก นิ้วโป้งหยาบกร้านยกขึ้นเกลี่ยเช็ดหยดสุราที่มุมปากให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสแนบชิดทำให้ลมหายใจของเซี่ยอวิ๋นซีสะดุด

"ท่านอ๋อง..."

"เรียกชื่อข้า" เซียวจิ้งหลานกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ "ยามอยู่กันตามลำพัง เจ้าไม่ต้องมีราชาศัพท์ ไม่ต้องมีคำว่าหม่อมฉัน เรียกข้าว่าจิ้งหลาน"

เซี่ยอวิ๋นซีเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่แผ่ออกมาจากบุรุษข้างกาย ความอ่อนโยนและการปกป้องที่ได้รับอย่างต่อเนื่องกำลังทลายกำแพงน้ำแข็งในใจเขาทีละชั้น ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยเรียกเสียงแผ่วหวาน

"จิ้งหลาน..."

มุมปากของเซียวจิ้งหลานหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงใจ แขนแกร่งวาดโอบเอวบางดึงร่างโปร่งเข้ามาแนบชิดแผงอกกว้าง เซี่ยอวิ๋นซีมิได้ขัดขืน เขาทิ้งน้ำหนักตัวพิงซบลงกับไหล่หนา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคงและหนักแน่นของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่

"จ้าวเจ๋อเหยียนและเซี่ยอวี่หลินเป็นเพียงจุดเริ่มต้น" เซี่ยอวิ๋นซีเอ่ยขึ้นเบาๆ ดวงตามองทอดไปยังดวงจันทร์บนฟากฟ้า "เบื้องหลังยังมีเสิ่นฮองเฮา และเงาลึกลับในอดีตที่ยังไม่เปิดเผยตัว หนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยขวากหนามและอันตรายถึงชีวิต"

เซียวจิ้งหลานยกมือขึ้นลูบเรือนผมนุ่มสลวย ปลายนิ้วสอดผ่านเส้นผมสีหมึกอย่างทะนุถนอม สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นดั่งขุนเขา

"ต่อให้ขวากหนามนั้นเป็นเพลิงบรรลัยกัลป์ เปิ่นหวางจะก้าวเหยียบมันนำหน้าเจ้าเอง หากราชสำนักนี้เน่าเฟะ ข้าจะรื้อถอนมัน หากบัลลังก์นั้นไร้ความชอบธรรม ข้าจะชิงมันมาวางแทบเท้าเจ้า ขอเพียงเจ้าอยู่เคียงข้างข้า อย่าหนีหายไปไหนอีก"

คำว่า 'อย่าหนีหายไปไหนอีก' กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเซี่ยอวิ๋นซี ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเซียวจิ้งหลาน แววตาของชินอ๋องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวงแหนที่สะสมมาเนิ่นนาน ราวกับเคยสูญเสียเขาไปแล้วครั้งหนึ่งจริงๆ

เซี่ยอวิ๋นซียกมือทั้งสองข้างขึ้นทาบลงบนอกแกร่ง สัมผัสไออุ่นที่ทะลุผ่านเนื้อผ้า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มงดงาม

"ข้าไม่หนีไปไหนทั้งนั้น ชาตินี้... ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน จนกว่าจะถึงจุดสิ้นสุดของกระดานนี้"

เซียวจิ้งหลานโน้มใบหน้าลงมา ประทับริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนกลีบปากนุ่มอย่างแช่มช้า จุมพิตหวานล้ำเจือกลิ่นสุราดอกสาลี่แผ่ซ่านไปทั่วโสตประสาท เป็นจุมพิตที่ไร้ความรุนแรง มีเพียงความทะนุถนอมและความลึกซึ้งที่หลอมละลายความหนาวเหน็บในใจของคนทั้งสองใต้แสงจันทร์กระจ่างฟ้า