บทที่ 12 : จุมพิตท่ามกลางสายฝน

บทที่ 12 : จุมพิตท่ามกลางสายฝน

เมฆทมิฬก้อนมหึมาเคลื่อนตัวบดบังแสงตะวันยามเย็นจนท้องฟ้าเมืองหลวงมืดครึ้มดั่งรัตติกาล สายลมกระโชกแรงพัดกิ่งไผ่ในสวนเรือนชิงซงไหวเอนส่งเสียงหวีดหวิว กลิ่นไอดินชื้นลอยขึ้นมาปะทะจมูกก่อนเม็ดฝนแรกจะทิ้งตัวลงกระทบกระเบื้องหลังคา เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนฟ้า

เซี่ยอวิ๋นซีก้าวพ้นธรณีประตูห้องทรงอักษรออกมา ชายเสื้อคลุมสะบัดพลิ้วตามแรงลม แววตามองทอดไปยังม่านฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง

ภาพความทรงจำในอดีตชาติโถมเข้าใส่จิตใจระลอกแล้วระลอกเล่า

ค่ำคืนที่เขาต้องสูญเสียทุกสิ่ง มีพายุฝนโหมกระหน่ำเช่นนี้ คืนที่เขาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเป็นธรรมอยู่หน้าตำหนักของจ้าวเจ๋อเหยียน สายฝนชะล้างเพียงคราบเลือดและหยาดน้ำตาอันไร้ค่า ไร้คนยื่นมือเข้าช่วย มีเพียงความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าสู่กระดูกทีละน้อย ปล่อยให้ความสิ้นหวังกัดกินวิญญาณจนแหลกสลาย

ความเจ็บปวดรวดร้าวที่แบกรับไว้เพียงลำพังตลอดสองชาติภพ บัดนี้กลับผสานเข้ากับความจริงที่เพิ่งค้นพบ

เซียวจิ้งหลานยอมควบม้าฝ่าพายุหิมะจนร่างกายพังทลาย ยอมบุกวังหลวงล้างแค้นจนคมธนูปักทะลุอก ยอมแลกชีวิตตนเองเพื่อคนโง่งมอย่างเขา ความรักอันหนักแน่นลึกซึ้งนี้ทำให้หัวใจของเซี่ยอวิ๋นซีบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิด ความซาบซึ้ง และความอัดอั้นตันใจประดังประเดเข้ามาจนเกินจะทานทน

สองเท้าก้าวเดินตรงออกไปนอกระเบียงไม้

เซี่ยอวิ๋นซีก้าวลงสู่ลานหินกว้าง ปล่อยให้สายฝนกระหน่ำรดลงบนร่างจนเปียกชุ่ม เสื้อผ้าแนบติดผิวกาย น้ำฝนเย็นเยียบไหลรินผ่านใบหน้าชะล้างหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา ชายหนุ่มแหงนหน้ามองท้องฟ้ามืดมิด สูดอากาศชื้นหนาวเข้าสู่ปอด หวังให้ความเย็นช่วยดับเปลวไฟแห่งความเจ็บปวดในอก

"อวิ๋นซี!"

สุรเสียงทุ้มต่ำตื่นตระหนกดังฝ่าเสียงฟ้าร้อง

เซียวจิ้งหลานที่เพิ่งก้าวตามออกมาจากห้องหนังสือ ทิ้งร่มกระดาษน้ำมันในมือลงบนพื้นทันที ร่างสูงตระหง่านวิ่งฝ่าม่านฝนเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต รองเท้าศึกเหยียบย่ำผิวน้ำจนแตกกระจาย มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเรียวของคนที่ยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนเอาไว้แน่น

"เจ้าทำบ้าอะไร! ฝนตกหนักถึงเพียงนี้ ออกมายืนตากฝนทำไม!" เซียวจิ้งหลานตวาดเสียงเข้ม แววตาดุดันฉายประกายหวาดกลัวและห่วงใยจนถึงขีดสุด

เซี่ยอวิ๋นซีค่อยๆ หันกลับมาสบสายตาคนตรงหน้า น้ำฝนเกาะพราวบนแพขนตายาว ดวงตาหงส์แดงก่ำสะท้อนเงาของบุรุษผู้ยอมมอบทุกสิ่งให้เขา ริมฝีปากบางสั่นระริก

"จิ้งหลาน... เหตุใดท่านจึงต้องดีกับข้าถึงเพียงนี้" น้ำเสียงหวานแหบพร่าหลุดออกจากลำคอ แข่งกับเสียงสายฝนที่เทกระหน่ำ "ข้ามันโง่งม ชาติก่อนข้าตาบอด มองไม่เห็นความภักดีของท่าน หลงเชื่อคำลวงจนทำให้ท่านต้องตายตามข้าไป... ข้ามีค่าอันใดให้ท่านต้องเอาชีวิตเข้าแลกถึงสองชาติภพ!"

ความอัดอั้นที่ระเบิดออกมาทำให้เซียวจิ้งหลานชะงักงัน

สายฝนชโลมร่างของคนทั้งสองจนเปียกปอน ทว่าความร้อนผ่าวในแววตาของชินอ๋องกลับลุกโชนยิ่งกว่าเปลวเพลิง

เซียวจิ้งหลานออกแรงกระชากข้อมือเรียว ดึงร่างโปร่งบางเข้ามาปะทะแผงอกกว้างอย่างรวดเร็ว แขนแกร่งตวัดโอบรัดเอวบางไว้แน่นจนไร้ช่องว่างให้อากาศผ่าน มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอย บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนรับสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรักอันบ้าคลั่ง

"ฟังข้า!" สุรเสียงทุ้มต่ำคำรามก้องข้างหู "เจ้ามีค่ามากกว่าแผ่นดินนี้ เจ้ามีค่ามากกว่าชีวิตของข้า! ชาติก่อนข้าไปช้าจนปล่อยให้เจ้าต้องตายอย่างทรมาน นั่นคือความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวในชีวิตที่ข้าไม่มีวันให้อภัยตัวเอง!"

หยาดน้ำฝนและหยาดน้ำตาหลอมรวมเป็นสายเดียว ไหลรินอาบสองแก้มของเซี่ยอวิ๋นซี

"ชาตินี้สวรรค์คืนเจ้าให้ข้า... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินสังหารคนนับหมื่น ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญความหนาวเหน็บเพียงลำพังอีกต่อไป!"

เซียวจิ้งหลานก้มใบหน้าลงมาทันที

ริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับลงบนกลีบปากเย็นชืดของเซี่ยอวิ๋นซีอย่างหนักหน่วงและลึกซึ้ง

จุมพิตท่ามกลางพายุฝนอันดุเดือดแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาความหนาวเย็นรอบกายจนมลายสิ้น เซียวจิ้งหลานบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างโหยหา เรียกร้อง และแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย ลิ้นร้อนแทรกผ่านกลีบปากเข้าไปกวาดชิมความหวานล้ำภายใน ถ่ายทอดลมหายใจ ไออุ่น และความรู้สึกทั้งหมดที่มีลงไปในจุมพิตเดียว

เซี่ยอวิ๋นซีครางแผ่วในลำคอ สองแขนยกขึ้นโอบรอบคอหนาของแม่ทัพหน้าดุ นิ้วเรียวสอดเข้าไประหว่างกลุ่มผมเปียกชื้น ร่างกายแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นกระหน่ำรุนแรงของกันและกัน

รสจุมพิตเคล้ากลิ่นไอดินและสายฝนช่างหวานล้ำและตราตรึง เซี่ยอวิ๋นซีตอบรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ ปลดปล่อยความกลัว ความแค้น และความโดดเดี่ยวที่เกาะกุมจิตใจให้มลายหายไปในอ้อมกอดอันแข็งแกร่ง

เซียวจิ้งหลานค่อยๆ ผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดพวงแก้มเนียน นัยน์ตาดุดันทอดมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างลุ่มหลง ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดน้ำฝนบนริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่ออย่างทะนุถนอม

"จำไว้ อวิ๋นซี..." เซียวจิ้งหลานเอ่ยคำมั่นสัญญาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดั่งศิลา "ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ฟ้าฝนหรือคนชั่วหน้าไหน ก็ไม่มีวันแตะต้องเจ้าได้อีก"

เซี่ยอวิ๋นซียกยิ้มงดงาม ดวงตาหงส์เปล่งประกายสว่างไสวท่ามกลางความมืดมิดของพายุฝน

"ข้าจำได้แล้ว... จิ้งหลาน"

เซียวจิ้งหลานยกยิ้มพึงใจ ช้อนร่างโปร่งขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนอย่างง่ายดาย เซี่ยอวิ๋นซีซบหน้าลงกับซอกคออุ่น สองแขนกอดกระชับไหล่กว้างไว้แน่น

แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ก้าวเท้ายาวๆ อุ้มคนรักเดินฝ่าสายฝนกลับเข้าสู่เรือนชิงซง มุ่งหน้าสู่ความอบอุ่นที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า พร้อมจะเคียงข้างกันฟันฝ่าทุกพายุร้ายในราชสำนักที่กำลังจะมาถึง