مشاركة

บทที่ 8

last update تاريخ النشر: 2025-12-20 22:12:04

7

ไว้ใจ

“หนูนิดเครียดอะไรคะ พี่เห็นทำคิ้วขมวดอยู่ตั้งนาน”พาทิศเดินมากอดหญิงสาวจากด้านหลังในขณะที่เธอกำลังยืนอยู่หน้ากระจกของตู้เสื้อผ้า

“หน้าหนูนิดออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ”เธอถาม

“ใช่สิคะ ออกมากเลยล่ะ หนูนิดเป็นอะไรไปคะ? บอกพี่ได้ไหม? พี่คิดว่าไม่มีเรื่องอะไรน่ากังวลแล้วนะ นนท์ก็เริ่มหายดีแล้ว ค่ารักษาพยาบาลก็ไม่มีอะไรน่าห่วง เอ..หรือว่าหนูนิดเครียดเรื่องงาน?”

“เปล่าค่ะ”เธอปลดมือของพาทิศออกและเดินมานั่งที่เตียงพร้อมที่จะล้มตัวนอนลง “แน่ใจนะคะว่าไม่มีอะไรจริง ๆ ”

“จริงค่ะ ไม่มีอะไร”เธอยิ้มให้และหันนอนตะแคงหันหลังให้คนรัก ทำให้เขาต้องรีบซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันกับเธอ

ชายหนุ่มกอดหญิงสาวจากด้านหลัง ทำให้อีกฝ่ายที่ยังคงนอนคิดเรื่องเมื่อตอนกลางวันหันกลับมากอดเขา เพราะกลัวว่าเขาจะน้อยใจ

“ฝันดีนะคะ”เธอไม่ว่าอะไรต่อและหลับตาลง

“ฝันดีค่ะ”เขาเองก็ว่าขึ้น

หลังจากที่พาทิศหลับไป ณิชชยาก็ลืมตาขึ้นเพราะเธอนอนไม่หลับ ในหัวก็ยังคงคิดถึงเรื่องเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมาจึงตัดสินใจลงมาหานมดื่มเพื่อที่จะให้ตัวเองหลับอย่างสบายใจได้ “นมอุ่น ๆ ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด”

เธอถอนหายใจออกมา เรื่องสัญญาการกู้ของนายภวัตผู้เป็นบิดายังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนอยู่ ๆ เธอก็รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมา

“แต่ตอนที่เจอกัน ปฐวีก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องสัญญาเงินกู้ ตอนนี้..พ่อน่าจะคืนเงินทางนู่นหมดแล้ว..เลิกคิดมากดีกว่าไหมเรา”เธอพยายามที่จะหาเหตุผลต่าง ๆ มาทำให้ตนเองไม่คิดมาก แต่ก็ได้แค่ไม่เท่าไรก็กระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

เธอจะไม่อะไรเลย ถ้าบริษัทเจ้าหนี้ไม่ได้เป็นบริษัทที่ปฐวีกำลังบริหารอยู่ “ช่างเถอะ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด”

“ถ้าเขาไม่พูดก็แปลว่าพ่อคงใช้หนี้เขาหมดแล้วจริง ๆ ”

เธอว่าแค่นั้นก่อนจะถอดใจ ไม่คิดเรื่องนี้ต่อ

หญิงสาวเดินขึ้นมาบนห้องนอนมองดูพาทิศที่กำลังนอนหลับ ตอนนี้เธอไม่ได้คิดอะไรที่เกี่ยวกับปฐวีทั้งนั้น หากเขาไม่กลับมาเธอก็ไม่คิดที่จะคิดถึงเขาเพราะตอนนี้เธอก็มีคนที่อยู่ข้างกายอย่างพาทิศคนรักของเธอ

“แต่ผมไม่สน ในเมื่อคนรักของคุณยังไม่สนใจเลยว่าตัวเองกำลังจะแต่งงาน”

เสียงของปฐวีดังขึ้นในโสตประสาทของเธออีกครั้งหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่เธอลืมเรื่องนี้ไปแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมเธอกลับนึกมันขึ้นมาได้อยู่อีก

“นี่เรากำลังไม่ไว้ใจพี่พีทอยู่?”

เธอรู้ดีว่าสิ่งที่ปฐวีพูดในตอนนั้น เขาต้องการที่จะสื่ออะไร สายตาของเขาอยู่เหนือกว่าเธอและเขามั่นใจว่าครั้งนี้ตัวเองจะทำให้เธอเจ็บได้

แต่อยู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของพาทิศดังขึ้น ทำให้หญิงสาวละความคิดนั้นและเดินไปหยิบมันขึ้นมาดู

‘ทำไมช่วงนี้พี่พีทไม่มาเลยล่ะคะ’

ข้อความที่แสดงผลบนหน้าจอทำให้ใจของเธอตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม หรือว่าปฐวีจะพูดความจริง..

ตอนนี้น่ะ..ตอนนี้จริง ๆ เหรอ

ก้อนเนื้อที่หน้าอกด้านซ้ายเริ่มบีบตัว ก้อนสะอึกเริ่มดันขึ้น น้ำตาก็เริ่มเอ่อ..เธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรตัดสินไปก่อนจากสิ่งที่เห็นตรงหน้า แต่มัน..ก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี ยิ่งมาเห็นแบบนี้แล้ว ยิ่งห้ามไม่ให้ตนเองคิดไม่ได้

ไม่ได้จริง ๆ

เธอปาดน้ำตาและพยายามกลั้นความรู้สึกทุกอย่างไว้ หญิงสาวพยายามที่จะใส่รหัสปลดล็อคโทรศัพท์มือถือของคนรัก

แต่ไม่ว่ารหัสไหนก็ไม่สามารถปลดล็อคมันได้เลย

“หนูนิดทำอะไรคะ?”พาทิศสะดุ้งตื่นขึ้นมาเหมือนเขารู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ แต่พอเห็นว่าหญิงสาวเริ่มขอบตาแดงก่ำแล้วก็ตกใจและทันทีที่กำลังจะแตะตัวของณิชชยา เธอก็รีบลุกขึ้นและวางโทรศัพท์มือถือของพาทิศลงบนเตียงทันที

“หนูนิดเป็นอะไรคะ!?”

“แล้วทำไมถึงจับมือถือของพี่อยู่ล่ะคะ แอบเช็คมือถือพี่เหรอ”เขามองไปที่โทรศัพท์มือถือของตนเองที่ถูกปล่อยลงมาก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่น้ำเสียงของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด

แต่ณิชชยาก็มองออกว่าสายตาของเขานั้นไม่เหมือนเดิมแล้ว

“อย่าเข้ามานะคะ”

“ไม่เอาน่าหนูนิด พี่แค่ล้อเล่นเองค่ะ”

“หนูนิดเป็นอะไรคะ”

“หนูนิดแค่ตกใจที่อยู่ ๆ พี่พีทก็ตื่นขึ้นมา”

“เรื่องแค่นี้เอง ไม่น่าจะต้องตกใจขนาดนั้นเลยนะคะ”

เธอพยายามฝืนยิ้ม ทั้ง ๆ ที่ใจก็ปวดหนึบไปหมด เธอจะไม่ถามเขาตอนนี้หรอกเพราะถึงถามไป เขาก็โกหกเธออยู่ดี

ไม่มีทางที่คนทำผิดจะพูดความจริงอยู่แล้ว

พ่อเธอสอนมาดี

“พี่พีทนอนต่อได้เลยนะคะ หนูนิดลืมว่าหนูนิดมีงานต้องเคลียร์อีกนิดหน่อย พี่พีทต้องไปตรวจคนไข้ตั้งแต่เช้า ยังไงก็นอนก่อนนะคะ”เธอเปลี่ยนเรื่องว่าก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนเอง เพื่อไม่ให้พาทิศสงสัยในตัวเธอ แต่เธอคงลืมไปว่าอีกฝ่ายเป็นถึงนายแพทย์

เขาเป็นถึงนายแพทย์ เรื่องแค่นี้ ไม่มีทางที่เขาจะมองไม่ออก

พาทิศยอมทำตามที่เธอบอกก่อนจะมองไปที่โทรศัพท์มือถือของตนเอง สุดท้ายก็หันไปมองแผ่นหลังของณิชชยาที่กำลังนั่งทำงานต่ออยู่

“ถ้าอย่างนั้นพี่นอนก่อนนะคะ รีบทำให้เสร็จแล้วเข้านอนนะ”

“หนูนิด นี่เอกสารที่ต้องเอาไปส่งครูใหญ่ ฉันกับยายพรทำส่วนของตัวเองเสร็จแล้ว หนูนิดรีบทำนะ”เช้าวันต่อมา ฉัตรฉายวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะของ

ณิชชยา พอพูดในส่วนงานเสร็จแล้วก็สังเกตเห็นว่าหญิงสาวยังคงเงียบและนั่งเหม่อลอยอยู่เพียงลำพัง “หนูนิด?”

“หนูนิดได้ยินไหม?”ฉัตรฉายใช้มือแตะตัวของณิชชยาเบา ๆ ประจวบเหมาะกับที่พรลินีเดินเข้ามาเอาของที่ต้องใช้สอนเด็ก ๆ พร้อมกับเด็ก ๆ ในห้องของเธอ “หนูนิดเป็นอะไร?”พรลินีกระซิบถาม

ฉัตรฉายเองก็ได้แต่ส่ายหน้าและตัดสินใจเรียกณิชชยาอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้นมากกว่าเดิม “หนูนิด”

“ห้ะ! ว..ว่ายังไงเหรอฉัตร”ณิชชยาออกจากภวังค์ของตนเองทันทีและหันหน้าไปมองเพื่อนร่วมงานสองคน “หนูนิดเป็นอะไรไปเหรอ เช้านี้ดูไม่สดชื่นเลย”

พรลินีว่า “นั่นสิ มีเรื่องเครียดอีกแล้วเหรอ”ฉัตรฉาย

“ก็นิดหน่อย แต่ว่าหนูนิดโอเค ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

“ถ้าเหนื่อยก็พักหน่อยก็ดีนะ ทั้งเรื่องน้องชาย ทั้งเรื่องรักชลิต”

“เออแต่จะว่าไป พอพูดถึงรักชลิตแล้ว ตอนนี้ก็ไม่เห็นมาโรงเรียนเลย ไหนว่าอาการไม่ได้หนักมากไง”ฉัตรฉายว่าขึ้นอีก “นั่นสิ เดี๋ยวหนูนิดว่าจะโทรไปหาผู้ปกครองหรือไม่ก็ไปเยี่ยมน้องรักที่บ้านน่ะ พรกับฉัตรอยากไปด้วยไหม”

“ไม่เอาล่ะ บ้านคุณหนูคุณนายพิธีรีตองเยอะ ฉันไม่อยากไปนั่งเกร็ง แล้วอีกอย่างฉันต้องไปงานเลี้ยงรุ่นด้วย”ฉัตรฉายบอกพร้อมกับส่ายหน้าแหยะ ๆ ส่วนพรลินีก็ส่ายหน้าก่อนจะบอกให้เด็ก ๆ ของตนยกของกลับห้องไปก่อน

“ฉันมีนัดทานข้าวกับที่บ้านแล้ว คงไปด้วยไม่ได้”

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฝากของเยี่ยมไปพร้อมกับหนูนิดนะ ขอโทษจริง ๆ ที่พวกเราไปไม่ได้”พรลินี

“มาหาใครคะ”เสียงของสาวใช้ดังขึ้นพร้อมกับมองณิชชยาตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอนแรกก็นึกว่าเป็นคนสำคัญของเจ้านายคนไหน แต่ดูจากการแต่งตัวแล้วก็คงเป็นแขกทั่วไป “มาหา..มาหาน้องรัก..เอ่อ..เด็กชายรักชลิตน่ะค่ะ ฉันเป็นครูประจำชั้นของน้องรัก แล้วก็เอาจดหมายเยี่ยมของเพื่อน ๆ มาให้น้องด้วย”

“อุ้ย! คุณครูเหรอคะ ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ทันระวัง เชิญคุณครูด้านนี้เลยค่ะ”เมื่อรู้ศักดิ์ของผู้หญิงตรงหน้าแล้วก็รีบไหว้ขอโทษขอโพยเสียยกใหญ่จนณิชชยาต้องห้ามไว้

“เอะอะอะไรกันน่ะจี๊ด”เสียงที่ดูมีอำนาจดังขึ้นจากด้านบน ทำให้ทั้ง

ณิชชยาและสาวใช้อย่างจี๊ดหันขึ้นไปมองที่บันได “คุณผู้หญิง”

“ว่ายังไง แล้วนั่น..”คุณรัตนากร มารดาของปฐวีและปาลิตารีบเดินลงมาเมื่อเห็นว่ามีแขกมาที่บ้าน “สวัสดีค่ะ”ณิชชยายกมือไหว้

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือ..”

“คุณครูประจำชั้นของคุณชายเล็กค่ะ คุณผู้หญิง”จี๊ดแทรก

“ฉันชื่อณิชชยาค่ะ เป็นครูประจำชั้นของน้องรัก ตั้งใจจะมาเยี่ยมน้องรักสักหน่อย แล้วทุกคนที่โรงเรียนก็ฝากของเยี่ยมมาให้น้องรักด้วยค่ะ”

“จี๊ดรับไว้สิ”นางไม่ว่าอะไร เพียงแต่มองหน้าคนตรงหน้าและการแต่งตัวของเธอ สักพักจากที่หน้านิ่งอยู่ก็เปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มแทน

“คุณครูของน้องรักสวยขนาดนี้เลยหรือเนี่ย ฉันไม่เห็นจะรู้มาก่อน ถึงว่า..ช่วงนี้น้องรักดูมีความสุขดีต่างจากที่มาเมืองไทยใหม่ ๆ ถ้าไม่ติดว่าช่วงนี้เกิดเรื่องไม่ดีที่โรงเรียนขึ้น น้องรักก็คงจะดีขึ้นมากกว่านี้”คำพูดของคุณหญิงรัตนากรแม้ดูเหมือนว่าคนพูดจะพูดไปเรื่อยและไม่ได้คิดอะไร แต่มันก็ทำให้คนฟังรู้สึกสะอึกได้ เพราะประโยคแบบนี้เหมือนกับว่ากำลังตำหนิเธออยู่นัย ๆ

“ฉันขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนะคะ คราวหน้าฉันจะระวังไม่ให้เกิดขึ้นอีก”

“คุณครูไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันรู้จากตาวีและยายตาแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วข้อเท็จจริงเป็นยังไง พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณครู ตอนนี้ทางเราจัดการคนของเราแล้วค่ะ”นางว่าแค่นั้นก่อนจะพาแขกเดินขึ้นไปด้านบนและหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของเด็กชาย “ตอนนี้ตารักน่าจะกำลังดูทีวีอยู่ในห้อง ถ้าเห็นว่าคุณครูมาที่นี่ คงดีใจมากแน่ ๆ ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณครูเข้าไปเลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะตามเข้าไปทีหลังค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ”

ว่าจบสาวใช้ก็รีบเปิดประตูให้ ณิชชยาเดินเข้าไปภายในห้องของรักชลิต เสียงจากทีวีดังขึ้นเนือง ๆ ที่ห้องนั่งเล่นภายในห้องนอนของเด็กชาย พอเดินเข้าไปอีกก็พบว่า มีหญิงสาวนั่งอยู่กับรักชลิตด้วย คาดว่าคงจะเป็นพี่เลี้ยงของเด็กชายที่อยู่เป็นเพื่อนเขา “น้องรักครับ”เธอเรียกเด็กชายออกไป

“ครูหนูนิด!”

เพราะเสียงอันคุ้นหูทำให้น้องรักหันหน้ามามองคนมาใหม่ ส่วนพี่เลี้ยงพอเห็นว่ามีแขกมาหาก็ลุกออกมาให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกันได้อย่างสะดวก

“เป็นยังไงบ้างครับ? ดีขึ้นหรือยัง”

“น้องรักสบายดีแล้ว น้องรักคิดถึงเพื่อน ๆ คิดถึงคุณครูหนูนิดมาก ๆ เลย”เขาว่าพร้อมกับขยับตัวเข้ามากอดคุณครูไว้ตามประสาเด็ก

“เพื่อน ๆ ก็คิดถึงน้องรักเหมือนกันเลยฝากจดหมายเยี่ยมมาให้น้องรักด้วยนะครับ”เธอบอกพร้อมเอาจดหมายจากในกระเป๋ายื่นให้ พี่เลี้ยงก็เข้ามาช่วยน้องรักแกะจดหมายอ่าน “ขอบคุณครับ ครูหนูนิด”

“แล้วก็มีขนมเป็นของฝากจากคุณครูทุกคนด้วยนะครับ แต่ว่าอย่าทานเยอะนะ เดี๋ยวฝันจะผุเอาค่ะ”

....

“เสียงน้องรักดังมากเลย ใครมาหาเหรอครับแม่ หรือว่ายายตาพาเล่นอะไรอีกแล้ว”อีกคนที่โดนบิดาตามตัวอีกเช่นเคยถามมารดาขึ้น ในขณะที่มารดากำลังจะเอาน้ำและขนมขึ้นไปให้แขกและหลานชาย

“อ้าว ตาวี ถ้าพ่อไม่เรียกก็ไม่มาหาแม่เลยนะ”

“คุณครูประจำชั้นเขามาเยี่ยมน่ะ เนี่ยแม่กำลังให้เด็ก ๆ เอาของไปต้อนรับพอดี แต่วีรู้จักเขาหรือเปล่า ตั้งแต่ให้ตารักเรียนที่นี่ วีไม่เคยไปที่โรงเรียนของหลานเลยนี่”

“รู้จักครับ”

“รู้จักดีเลยด้วย”

“ขนมกับน้ำหวานมาแล้วค่ะคุณชาย”

“ขอบคุณครับ!”

“น้าวี!”รักชลิตเอ่ยเรียกน้าชายด้วยความดีใจที่ได้เจอกับน้าชาย แต่สำหรับณิชชยาแล้วเขาเป็นคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดเลย!

รักชลิตเล่าว่าตั้งแต่มาที่นี่ก็ไม่ค่อยเห็นน้าชายกลับมาที่บ้าน น้าสาวจึงบอกว่าปฐวีนั้นมีบ้านอยู่อีกหลังหนึ่ง เขามักจะอยู่ที่นั่นมากกว่า เพราะมันสงบและไม่มีเรื่องวุ่นวาย และไม่มีใครได้ก้าวเท้าเข้าไปในบ้านหลังนั้น แม้แต่รักชลิตเองก็เช่นกัน

“ทำเหมือนไม่ได้เจอกันเป็นปีไปได้ เจ้าเด็กคนนี้”เขายิ้มและกอดตอบหลานชาย และไม่วายที่จะหันหน้ามาทักทายอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลตน

“ว่าไงครับ คุณครู”

“สวัสดีค่ะ”แม้จะไม่อยากเจอแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากจะยิ้มให้เขาและทำเหมือนว่าไม่เคยรู้จักกันและไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะคนที่อยู่ที่นี่ไม่ได้มีแค่เขาและเธอ แต่ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย ซึ่งเรื่องนั้นก็เหมือนว่าปฐวีจะรู้จึงได้บอกให้คนอื่น ๆ ออกไป ให้เหลือไว้เพียงแค่รักชลิต เขาและเธอเท่านั้น

“น้องรักครับ คุณครูมีงานต้องไปทำต่อ ไว้เจอที่โรงเรียนนะ”ไม่รอช้า

หญิงสาวก็รีบบอกลาเด็กชาย เพราะเธอไม่อยากเสวนากับคนตรงหน้า

“จะรีบไปไหนล่ะ? น้องรักยังไม่ทันหายคิดถึงคุณครูหนูนิดของเขาเลยนี่นา จริงไหมครับน้องรัก”

“น้องรักอยากให้คุณครูหนูนิดอยู่ทานข้าวด้วย”เด็กชายว่าขึ้นและส่งสายตาอ้อนวอนไปเมื่อเห็นว่าปฐวีอนุญาติแล้ว

“คุณอย่าเอาน้องรักมาทำอะไรแบบนี้นะ”เธอกระซิบบอกเขา แต่เขาก็ยังคงไม่สะทกสะท้านแถมยังยิ้มตอบเธออีกด้วย “ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย มันเป็นความต้องการของน้องรัก ไม่ใช่ของผม คุณอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย”

“ฉันไม่ได้หลงตัวเอง ฉันแค่รำคาญที่คุณมายุ่งกับฉัน”

“ถ้าอย่างนั้นผมยุ่งกับน้องชายคุณและครอบครัวคุณแทนดีไหม”

“คุณปฐวี คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ หัดมีจิตใต้สำนึกหน่อยค่ะ”

“คุณจะว่าผมว่าอะไรก็ได้นะ แต่ไอ้คำว่ามีจิตสำนึก..คำนี้คุณควรเอาไปพูดกับว่าที่เจ้าบ่าวคุณดีกว่า เพราะดูท่าแล้วจะไม่สำนึกอะไรเลย”

“คุณต้องการจะพูดอะไรคุณปฐวี คุณพูดมาให้ชัด ๆ เลยจะดีกว่า มัวแต่อ้อมโลกอยู่ได้ ฉันรำคาญ”

“พูดแบบนี้กับแฟนเก่านี่ใจร้ายจัง”ว่าแล้วก็เปลี่ยนเป็นขอน้องรักว่า จะพาคุณครูของเด็กชายออกไปคุยธุระส่วนตัวที่สวนหย่อมข้างบ้าน ด้วยความเป็นเด็กที่รู้ว่าน้าของตนเองมีงานเยอะแยะ จึงคิดว่าทั้งสองคนคงจะคุยเรื่องสำคัญกัน

จึงไม่ได้คัดค้านหรือดื้อให้ณิชชยาอยู่กับตนต่อ

“คุณกำลังสงสัยว่าคุณหมอพาทิศนอกใจคุณใช่ไหม?”

“แล้วคุณอยากรู้หรือเปล่าว่าความจริงมันคืออะไร”

“คุณให้คนแอบตามฉันเหรอ?”เธอไม่ได้ตอบคำถามแต่ถามคำถามกลับไปแทน เขาจะรู้ทุกอย่างได้ยังไงล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทำแบบนั้น

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ? ดูละครมากไปหรือเปล่า”

“ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรวย ๆ ...ไม่สิ คนแบบคุณต่างหาก คนแบบคุณ ต่อให้ทำอะไรมากกว่านี้ ฉันก็ไม่แปลกใจนักหรอกค่ะ”เธอตอบประชด

“เก่งจัง สมกับที่เป็นหนูนิดเลย เมื่อก่อนก็เคยเขียนบทจนมีผลงานมากมาย แต่ตอนนี้กลับมาเป็นครูอนุบาลซะได้ เสียดายอนาคตคุณจริง ๆ ”

“แทนที่จะไปได้ไกลในเบื้องหลังวงการบันเทิงแท้ ๆ กลับมาเป็นแค่ครูอนุบาล”พอได้ยินเรื่องนี้เข้าก็สะอึก เรื่องที่เขาพูดขึ้นมา เป็นเรื่องสมัยมหาวิทยาลัย เพราะเหตุการณ์บางอย่างทำให้เธอต้องทิ้งอนาคตและสิ่งที่ชอบของตนเองไป และเธอก็พยายามจะลืมมัน อยากให้มันจางหายไปตามกาลเวลา แต่วันนี้เขากลับพยายามจะเอามันกลับมาอีกครั้ง

เพราะช่วงชีวิตนั้นมันมีเขาคอยอยู่เคียงข้างมาตลอด

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น คุณยอมรับในสิ่งที่ฉันถามก็จบเรื่อง จะเล่นลิ้นพูดถึงเรื่องเก่าไปเพื่ออะไรคะ คุณผู้ปกครอง”

“ก็พูดเพื่อทวนความจำไงล่ะ ผมกลัวคุณความจำเสื่อม ลืมทุกอย่างไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่ผมยังจำได้ทุกอย่าง”

“คุณสั่งให้ตัวเองลืมได้ แต่คุณไม่ทำต่างหาก”

“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อน ฝากขอโทษน้องรักด้วยนะคะ”เธอว่าจบก็หันหลังให้ แต่กลับถูกเขาดึงแขนเข้ามา ทำให้เธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม ทั้งสองคนต่างมองตากัน แสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นใจ

แต่มันก็ต้องหยุดแค่นี้ เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้อีกต่อไปแล้ว

“ปล่อย”เธอทั้งดิ้นและพยายามดันให้ตัวเองหลุดออกจากเขา

“คุณจำไว้นะ”แต่เขากลับนิ่งและกอดรัดเธอไว้แน่นมากกว่าเดิม “คุณไม่มีทางลืมเรื่องของเราได้ ต่อให้คุณลืม ผมก็จะพูดและขุดมันขึ้นมาให้คุณจำ..ผมจะไม่มีทางจำเรื่องของเราได้แค่คนเดียวแน่”

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 97

    “ไม่ได้เหรอ”เขาทำหน้าเศร้า “ไม่ได้”เธอตอบ ทำให้เขาเศร้ายิ่งกว่าเดิม “ไม่ได้..เพราะมันคือที่ของคุณตั้งแต่วันที่ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องขอร้องในสิ่งที่เป็นของคุณค่ะ”เธอยิ้มออกมา คำตอบของภรรยาสาวทำให้ผู้เป็นสามีที่ภักดีมาตลอดดีใจจนแทบจะตะโกนออกมาดัง ๆ แต่ด้วยความที่ลูกน

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 96

    “ออกไปซะ เดี๋ยวค่าห้องผมจะจ่ายเอง จีเอาน้ำตาของจีไปใช้กับงานของตัวเองเถอะ ตอนนี้น้ำตาของจีใช้กับผมไม่ได้แล้ว”จีรัณณ์ยังคงจ้องหน้าชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับน้ำตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนปฐวีก็คงจะใจอ่อนกับน้ำตาของเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว แววตาของเขาที่มองมามันแข็งกร้าวและเด็ดขาด มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป“ผมขอ

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 95

    “แต่วีก็เป็นเพื่อนจีนะ”จีรัณณ์ทำหน้าเศร้า“เดี๋ยวผมไปส่งที่โรงแรมแล้วกัน”เขาตอบปัดไปอย่างเสียไม่ได้“ถ้าวีไม่ว่างแล้วก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ไปทานข้าวกับจีอีกสักครั้งได้ไหม เราสองคนไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกันมานานแล้วนะ”“ไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”ถึงปฐวีจะปฏิเสธตามตรงแบบนั้นแล้ว จีรัณณ์ก็ยังคงตื๊อไม่เลิกจนเข

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 94

    40ตอนจบช่วงสายของวันถัดมา ณิชชยาลืมตาตื่นขึ้นหลังจากที่พักฟื้นอยู่หลายชั่วโมงหลังจากที่ได้รับเลือดจากธนนท์ ร่างกายปรับระดับสายตาให้ชัดเจนขึ้น เธอมองเห็นเพดานสีขาวและเบนสายตามองข้างตัวก็พบเข้ากับเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงเด็กทารกของโรงพยาบาลเธอค่อย ๆ ลุกขึ้น ร่างกายที่เพิ่งฟื้นฟูมาได้ไม่นานยังคงมีความ

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 93

    “แกรู้ไหม? ว่าแม่นั่นไม่มีอะไรเหมาะสมกับแกเลยสักนิด ถ้าไม่มีแม่นั่น ตัวแกควรจะไปได้ไกลกว่านี้ แกมันไม่ต่างอะไรจากตาของแกเลยสักนิด ใฝ่ต่ำเหมือนกันทั้งตาทั้งหลาน”คุณหญิงศรีสุนันท์พูดด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว ท่านมองปฐวีเหมือนมีภาพซ้อนของสามีและคนรักของสามีขึ้นมา มันยิ่งทำให้ใจของท่านยิ่งเจ็บระทมมากขึ้นไปอ

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 92

    เขากลับมาไม่ทัน ทำอย่างที่พูดไว้ไม่ได้ชายหนุ่มนั่งมองผ้าเช็ดหน้าในมือเพียงไม่ถึงนาทีน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ธนาที่กำลังจะเดินมานั่งข้าง ๆ เพื่อนสนิทก็โดนรัดเกล้าห้ามไว้ก่อน ปาลิตาเองก็รู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเขาตอนนี้ เธอจึงนั่งลงข้าง ๆ ธนนท์ที่นั่งมองหน้าปฐวีอยู่แม้จะไม่ได้นั่งใกล้ก

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 9

    8วนเวียนที่เลือนลาง“ถ้าคุณต้องการให้แฟนเก่าอย่างผมช่วยหรือตามสืบเรื่องของเจ้าบ่าวของคุณให้ ก็อย่าลืมติดต่อกันมาล่ะ ผมยังใช้เบอร์เดิมที่คุณบล็อคผมนั่นแหละ ว่าที่เจ้าสาว..แต่จะเป็นเจ้าสาวของใคร..เรื่องนี้..”“ไม่แน่ใจเลยแฮะ”คำพูดของปฐวียังคงวนอยู่ในหัวของณิชชยา เรื่องบ้า ๆ ที่เขาเสนอมา เธอไม่ยอมขอค

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 7

    6เด็กหนอเด็กแต่พอปาลิตาออกไปแล้ว ก็เหลือเพียงแค่เขาและเธออยู่สองคน ต่างคนก็ต่างเงียบ ความกังวลของณิชชยายังคงอยู่จนปฐวีรู้สึกได้“คุณนั่งสิ เดินไปเดินมาก็ไม่ได้ทำให้คุณหมอออกมาตอนนี้หรอก”“คุณไม่ห่วงหลานชายคุณบ้างหรือไงคะ”“ห่วงสิ”“แต่มันก็เป็นเหตุสุดวิสัยอย่างที่คุณว่าจริง ๆ ”“ทำไมทีเรื่องนี้ถึง

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 6

    5ฉุกเฉิน“แต่คุณคงจะลืมไปว่าก่อนที่ผมจะจัดการกับคุณ ผมต้องจัดการไอ้ตัวปัญหาให้พ้นก่อน..แต่ว่า..ไอ้ตัวปัญหาของคุณเนี่ย..”“คงเริ่มจัดการตัวเองไปแล้วเรียบร้อย”“พี่พีท..”หลังจากที่กลับมาถึงโรงพยาบาลเธอก็นึกถึงคำพูดของปฐวีไม่หยุด เพราะสายตาของเขามันบ่งบอกว่าเขากำลังอยู่เหนือเธอ“ปฐวีว่ายังไงบ้างหนูนิ

  • หวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม (จบแล้ว)   บทที่ 5

    4เขา“นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ! หนูนิด? ทำไมหนูนิดไม่บอกแม่”คุณขวัญฤดีและคุณเลอสรร ผู้เป็นแม่แท้ ๆ และพ่อเลี้ยงรีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลหลังจากที่ได้รับเรื่องจากจอมพลและธานีว่าตอนนี้ลูกชายกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาล“จอมพลกับธานีโทรไปบอกคุณลุงกับแม่เหรอคะ”“ใช่ แต่ไม่ต้องไปว่าสองคนนั้นหรอก ไม่บอกน่ะสิจะเป็

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status