ตอนที่6.ทำไมต้องเป็นฉัน

สถานที่แห่งนี้ได้สมญานามว่าเป็นดินแดนแห่งเทพเจ้า ยอดเขาแต่ละลูกมักมีเรื่องราวเล่าขานสืบทอดกันจากรุ่นสู่รุ่นถึงความเชื่อของเทพปกรณัม ผู้คนต่างพากันหลั่งไหลเข้ามาตามความศรัทธาในทวยเทพ ยิ่งได้ไปเยือนสถานที่จริง ยิ่งทำให้รู้สึกอยู่ใกล้ชิดกับพระองค์และตอกย้ำในความเชื่อมั่นว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกพระองค์คอยสถิตและประทานพรแก่ลูกหลานผู้ศรัทธาอยู่ ณ ที่แห่งนี้

กลิ่นกำยานจากเบื้องหน้าโบสถ์คละคลุ้งไปทั่ววัดในเมือง เสียงสวดเบา ๆ ผสานกับเสียงกระดิ่งและเปลวเทียนที่สั่นไหวไปตามลม ทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสงบและศรัทธา

"ขอให้ครอบครัวของลูกมีแต่ความสุขด้วยค่ะพระแม่"

สุฮาไม่รู้จะทำเช่นไรถึงจะช่วยรักษาหัวใจของลูกชายอย่างอิคชาน อย่างน้อยการขอพรอาจเป็นเพียงวิธีเดียวที่ช่วยเยียวยาความรู้สึกห่วงให้พอจางหายไปบ้าง

อีกมุมหนึ่งมะลินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าพระแม่ลักษมี หลับตาพนมมือแนบอก เธออธิษฐานเงียบ ๆ ในใจ พร้อมเสียงพร่ำของมนต์ที่เบาจนคล้ายเสียงกระซิบจากฟ้า

"ขอให้หนูประสบความสำเร็จในเส้นทางนักเขียน และ...หากเป็นไปได้ ขอให้ความรักของหนูราบรื่นด้วยเถอะเจ้าคะ"

เมื่อเสร็จพิธี เธอลุกขึ้นอย่างเบา ๆ และหันไปหยิบกระเป๋าผ้าใบเล็ก แต่ทันใดนั้น เธอเห็นหญิงวัย50กว่าปี

"...เวียนหัวเหลือเกิน..." คุณป้าดูเหมือนจะหน้ามืด มะลินรีบวิ่งเข้าไปประคอง

"คุณป้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ขอหนูดูหน่อยนะ"

หญิงวัย50ใบหน้าใจดี พูดด้วยความอบอุ่น "แค่เวียนหัวนิดหน่อยจ้ะลูก "

มะลินรีบหยิบขวดน้ำออกจากกระเป๋า แล้วค่อย ๆ ป้อนให้ หญิงชรารับน้ำแล้วมองเธอด้วยแววตาห่วงใย

"หนูชื่ออะไรจ๊ะ"

"มะลินค่ะ"

 รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหญิงวัย50ปี "พระแม่ลักษมีคงเมตตาจริง ๆ ถึงให้ฉันได้เจอลูกสาวในวันนี้..."

มะลินยิ้มเขิน ๆ ไม่ได้คิดอะไร 

"หนูเป็นคนไทยเหรอจ้ะ? แต่พูดภาษาฮินดีได้นิดหน่อยแบบนี้ก็น่ารักดี"

"ค่ะ หนูชอบดูละครอินเดียเลยพูดได้บ้างคำ"

หญิงชราจับมือมะลินแน่นขึ้น "ลูกชายฉันชื่ออิคชาน มันดาลิน...เขาบอกว่าจะแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ไม่พามาให้ดูสักที...หนูน่ารักเหลือกินถ้าเป็นลูกสะใภ้แม่คงดีไม่น้อย"

 อิคชาน มันดาลิน! ชื่อนี้คุ้นมาก มะลินนึกในใจ

มะลินชะงักเล็กน้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้างในทันทีที่นึกออก โลกช่างกลม เขาคือนักลงทุนคนนั้น ที่หญิงวัย 50 พูด เธอพอจะจับใจความได้บ้างแต่ไม่แน่ใจว่าเข้าใจถูกไหม มัวแต่นึกถึงว่าชื่อนี้คือใคร เธอเผลอตอบไปด้วยความเกรงใจ

"เอ่อ...ค่ะ..."

"จริงเหรอลูก!? พระแม่โปรดฉันแล้วจริง ๆ ได้เจอลูกสะใภ้สักที!"

หญิงชราโผเข้ากอดมะลินแน่น มะลินตกใจสุดขีด ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง ไม่แน่ใจว่าเข้าใจถูกหรือเปล่า แต่เพราะกลัวทำร้ายความรู้สึกของคนตรงหน้า เธอจึงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ

เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน 

"แม่!" น้ำเสียงนุ่มทุ้ม เขาอิคชานในชุดสูทสีเข้มปรากฏตัวขึ้น เขารีบเข้ามาประคองแม่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"แม่เป็นอะไรครับ ทำไมโทรตามผม..!"

"ไม่เป็นไรลูก...แม่ไม่เป็นไรแล้ว เพราะพระแม่พาให้แม่ได้เจอภรรยาลูกแล้วต่างหาก!"อิคชานนิ่งงันทันที สายตาเขาเบิกโพลงเมื่อเห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างแม่...คือมะลิน

เธอก็เบิกตากว้างไม่แพ้กัน อิคชานหันไปมองเธอ ก่อนเดินนำเธอไปพูดห่างมารดาพอประมาณ ก่อนพูด ด้วยเสียงต่ำเฉียบ

"คุณ...ทำอะไรลงไป?"

มะลินรีบโบกมือปฏิเสธ "เปล่านะ! ฉันแค่เผลอพยักหน้า แล้ว...เขาเข้าใจผิดไปเอง!"

"แล้วคุณจะเผลอทำไม! คนปกติเขาไม่เผลอตอบรับเป็นภรรยาใครง่าย ๆ แบบนี้หรอกนะ!"

"คุณจะมาโทษฉันคนเดียวได้ยังไงเล่า! ฉันช่วยแม่คุณด้วยน้ำใจ ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกใครเลยนะ!"

"ทะเลาะกันเหมือนสามีภรรยาจริง ๆ เลยนี่...แม่ไม่เคยเห็นอิคชานพูดมากขนาดนี้กับใครเลยนะ!"

แม่มองทั้งคู่ที่กำลังโต้เถียงกันด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ 

พวกเขาจะทำอย่างไรระหว่างพูดความจริงกับเดินหน้าโกหก