Se connecterShare
ตอนที่5.แรกพบ
Dernière mise à jour:
2025-05-03 17:17:28ท้องฟ้าแดนภารตะยามเช้าอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปหอมและเสียงสวดมนต์จากวัดใกล้สนามบิน มะลินลากกระเป๋าเดินทางผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ทั้งที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
นี่คือก้าวแรกในอินเดีย...ดินแดนที่เธอตั้งใจจะมาขอบคุณพระแม่ลักษมีอย่างสุดหัวใจ
เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองเป็นหญิงวัยกลางคนในชุดสีกรม พูดภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงเข้มข้น
"เดินทางมาคนเดียว?"
"ใช่ค่ะ ฉันจะไปไหว้พระแม่ลักษมี"
เจ้าหน้าที่มองเธออย่างไม่แน่ใจนัก ก่อนจะสอบถามต่อ
"คุณมีจดหมายเชิญไหม? เอกสารจากไกด์? หรือที่อยู่ติดต่อในอินเดีย?"
"เอ่อ...มีแผนการเดินทางค่ะ ฉันจองโรงแรมไว้แล้ว มีรถไปรับ และฉันมีเพื่อนเป็นไกด์อยู่ที่นี่ด้วยค่ะ เธอชื่อว่าน้ำเย็น แต่เธอติดงานไปญี่ปุ่น เลยไม่ได้มาด้วย..."
เจ้าหน้าที่เลิกคิ้ว พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ
"ขอฉันดูแผนการเดินทางหน่อยค่ะ"
มะลินรีบหยิบแฟ้มออกมายื่นให้ หญิงเจ้าหน้าที่รับไปพลางพยักหน้าเมื่อเห็นความเรียบร้อยของเอกสาร
"คุณเป็นคนไทย...มีความเชื่อในพระแม่ลักษมีด้วยเหรอ?"
"ใช่ค่ะ...ท่านเคยช่วยชีวิตฉันไว้ตั้งแต่ก่อนเกิด แม่ตั้งชื่อฉันจากพระแม่เลยค่ะ"
เจ้าหน้าที่มองเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะปั๊มตราอนุญาตเข้าเมืองลงบนพาสปอร์ต
"ขอให้คุณได้พบสิ่งที่มาจากหัวใจนะ"
มะลินยิ้มรับ คำพูดนั้นราวกับมีความหมายมากกว่าคำทักทายธรรมดา
ทันทีที่สิ้นคำถามของเจ้าหน้าที่ เธอกวาดสายตามองหาที่นั่งพัก ปากก็บ่นพึมพำกับตนเองพร้อมหากระดาษซับเหงื่อที่ผุดออกมา ทั้งที่ห้องสัมภาษณ์ เป็นห้องแอร์แต่สามารถทำให้เธอเหงื่อไหลได้ มะลินนั่งพักและตั้งสติอยู่สักครู่ จึงเดินไปซื้อซิมประจำท้องถิ่นเพื่อใช้ในการติดต่อสาร
"ฮัลโหล ฉันถึงแล้วนะแกทำงานเป็นอย่างไรบ้าง"ทันทีที่เครื่องมือสื่อสารสามารถใช้งานได้ มะลินรีบโทรหาน้ำเย็นเพื่อรายงานสถานการณ์
ปลายสายตอบคำถามพร้อมถามกลับถึงสถานการณ์ของมะลินเช่นกัน"ฉันโอเค ว่าแต่แกเถอะมะลิน โอเคไหม"
มะลินอยากเล่าเต็มประดาแต่อีกใจก็อยากกลับห้องไปค่อยเล่าได้เต็มที่"เกือบไม่โอเค แต่ตอนนี้โอเคแล้ว เดี๋ยวถึงที่พักค่อยเล่า"
น้ำเย็นจึงไม่คะยั้นคะยอที่จะถามและสั่งให้มะลินไปยังที่พักที่ตนได้จองไว้"ได้ ฉันจองโรงแรมให้แกเรียบร้อยแล้วนะ ไปตามที่ฉันบอกได้เลย"
"ขอบใจมากนะ เธอไม่ได้มาเดี๋ยวจะหาผู้หล่อๆ ไปฝาก"มะลินเอ่ยขอบคุณในความหวังดีของเพื่อนพร้อมกับแซวที่จะหิ้วหนุ่มไปฝาก มะลินรู้สึกโชคดีที่มีเพื่อนอย่างน้ำเย็นถึงไม่มาก็เตรียมการไว้ให้เธอเรียบร้อย
ทั้งสองหัวเราะสนุกสนานในคำหยอกล้อของกันและกัน ก่อนเสียงของลูกค้าจะมาหยุดพวกเธอ
" เออแกลูกค้าเรียกฉันแล้ว"
"โอเค ไว้ค่อยคุย"
"แกอย่าเพิ่งวาง!"น้ำเย็นนึกอะไรขึ้นได้สั่งห้ามไม่ให้มะลินวางสาย
มะลินกำลังจะวางสายต้องหยุดชะงักเพราะคำสั่งน้ำเย็น
"แกห้ามลืมในสิ่งที่เตือน ห้ามใจดีและใจบุญเด็ดขาด อย่าลืมนะ!!! วางแล้ว"เสียงย้ำเตือนความทรงจำอีกครั้ง
"รู้แล้ว ไม่ต้องห่วง วางแล้วนะ " เธอรับปากเพื่อนก่อนวางสาย
...
สนามบินคึกคักไปด้วยนักเดินทางจากหลากหลายประเทศ เสียงภาษาแตกต่างกันปะปนไปทั่ว ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มะลินกลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด
เธอหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางออก กวาดตามองหารถที่มารับตามที่นัดไว้ แต่แล้ว...สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นภาพที่ทำให้หัวใจสะอื้นวาบ
เด็กหญิงคนหนึ่งในชุดเก่า ๆ กำลังเดินเข้ามาหาเธอ พร้อมดวงตากลมใสที่เต็มไปด้วยความหวัง "คุณ คุณ...มีเงินไหมคะ แม่ไม่สบาย หนูอยากซื้อยา"
มะลินลังเล แต่ก็ล้วงเงินรูปีออกมายื่นให้ "ขอให้แม่หายป่วยนะจ๊ะ..."
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเก็บกระเป๋าสตางค์ เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็กรูกันเข้ามา เด็กอีกสามสี่คนล้อมรอบเธอไว้ มือเล็ก ๆ พยายามดึงกระเป๋า สะพาย และเงินจากมือเธอ
"เดี๋ยว! อย่าทำแบบนี้! ปล่อยกระเป๋าฉันนะ!"
เธอร้องเสียงหลง พยายามผลักมือเล็ก ๆ เหล่านั้นออก แต่พวกเด็ก ๆ ก็เริ่มรุมมากขึ้นเรื่อย ๆขณะนั้นเอง...เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงนั้นทรงพลัง ราบเรียบ แต่เปี่ยมอำนาจ
ฝูงเด็กหยุดชะงัก หันไปมอง แล้วค่อย ๆ ถอยหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวใครบางคนมาก
มะลินเงยหน้าขึ้น... เธอสบสายตาเข้ากับดวงตาคมเข้มของชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้ม เขาสูง สง่า และมีออร่าที่ไม่อาจละสายตาได้
เขาเดินเข้ามานิ่งขรึม ไม่พูดอะไร ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกมายื่นให้
"คุณโอเคไหม?"
"มะ...มะลินค่ะ...ขอบคุณที่ช่วยฉันนะคะ"
เขาพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยชื่อของตัวเอง "คนแถวนี้มักใช้เด็กเป็นเครื่องมือ หลอกขอเงิน แล้วก็พยายามขโมย...ระวังตัวให้มากนะ"
มะลินพยักหน้าเร็ว ๆ ใจยังเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าเพียงแค่ลงจากเครื่องวันแรกจะต้องเจออะไรแบบนี้
"ขอบคุณอีกครั้งค่ะ ถ้าคุณไม่มา...ฉันอาจจะ..."
"ไม่เป็นไร ผมแค่ผ่านมาเห็น...คุณควรเรียกรถของโรงแรมได้แล้ว เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน" เขาเดินจากไป เธอหันกลับไปมองตามอย่างอึ้ง ๆ
ขณะรถของโรงแรมแล่นเข้ามารับ มะลินยังคงรู้สึกได้ถึงบางอย่างในแววตาของชายแปลกหน้าคนนั้น...
...
อีกมุมหนึ่งของสนามบิน อิคชานยืนอยู่ข้างรถของตัวเอง เขากำลังเปิดมือถืออ่านอีเมลงาน จนกระทั่งสายตาเขาเหลือบไปเห็นถ้อยคำในปกหนังสือ ที่ถูกพิมพ์ลงบนกระเป๋าผ้าใบหนึ่งของหญิงสาวคนนั้น
"ดอกไม้ของคนใจร้าย - โดย มะลิน" หัวใจของเขาสะดุดอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังรถโรงแรมที่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานจอด
เธอคนนั้น...ชื่อมะลิน?
Latest chapter
หวนคืนสยบรักสามีผู้ใจร้าย ตอนที่48.งานเลี้ยงที่ต้องเลิกลาตอนจบ
บรรยากาศหรูหรา ท่ามกลางแสงไฟและเสียงดนตรีไพเราะ สะท้อนประกายเพชรจากชุดส่าหรีและแลงก้าของภรรยาเศรษฐีทั้งหลาย แขกชายคือเจ้าของกิจการใหญ่ ส่วนภรรยาส่วนมากคือสาวไทยหน้าตาดี ที่กลายเป็น "สะใภ้แขก" ผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงค่ำคืนนี้จึงเหมือน “วันรวมสะใภ้ไทย” โดยไม่ต้องตั้งชื่อให้อลังการ และแล้ว...ในมุมหนึ่งของห้อง เสียงหวานแต่แฝงความเย่อหยิ่งเอ่ยขึ้น หญิงสาวรุ่นพี่ในชุดปักเลื่อมอลังการเดินเข้ามาหามะลิน ยิ้มด้วยแววตาเหนือกว่า"สามีของน้องทำงานอะไรหรือจ๊ะ?""ได้ยินข่าวว่าไปอยู่ทางโน้น...ลำบากมาเลยใช่ไหม ขายของขลัง ขายขนมอะไรสักอย่าง""กลับมาอยู่นี่ก็ดีแล้วจ้ะ พี่จะช่วยอุดหนุน" มะลินยิ้มบาง นิ่งก่อนตอบเสียงเรียบ "ใช่ค่ะ ลำบากมาก ต้องตื่นแต่เช้า ทำอาหาร คอยปรนนิบัติแม่สามี"เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย รุ่นพี่ยิ้มหยัน กลบเกลื่อนความอึดอัด"น่าสงสารเสียจริงน้องสาว" "บริษัทของสามีพี่นะ ทำงานกับบริษัทของคุณอิคชาน...เขาถึงไม่เคยปล่อยให้พี่ลำบาก"มะลินพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวสุภาพ "ดีจังเลยค่ะ...ขอตัวก่อนนะคะ"เธอหมุนตัวจากมาในชุดเดรสยาวสีเบจระยับ ผ้าคลุมไหล่บางเบาแนบกับแผ่นหลังตรงสง่าบรรยากาศภายในห้องจัดเลี้
หวนคืนสยบรักสามีผู้ใจร้าย ตอนที่47.ซื้อเธอไม่ได้ถ้าไม่มากพอ
อิคชานเดินเข้ามาหาเธอที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกของห้องนอนเขา น้ำเสียงนิ่ง แต่เจือความตั้งใจชัดเจน“สิงนาท เตรียมเช็คให้คุณนาย” เลขาหนุ่มหยิบซองเช็คขึ้นมาแล้ววางลงต่อหน้ามะลิน“ผมให้คุณ 200 ล้าน” เสียงของอิคชานยังคงเรียบสงบ แต่สายตาจับจ้องมาที่เธอ“แต่...หักที่คุณไม่กลับมาในตอนแรก 20 ล้าน”“หักที่คุณปกปิดเรื่องลูก ทำให้ผมพลาดโอกาสดูแลเขาหนึ่งปี 30 ล้าน”มะลินนั่งนิ่ง นึกในใจ ‘ไม่เป็นไร ยังเหลืออยู่’แต่เขายังพูดต่อ“หักที่คุณยกลูกให้ผมแค่คนเดียว”“ถ้าผมไม่รู้ความจริง...พวกเขา พี่น้อง รีวานกับไมร่า คงต้องแยกจากกัน!”“หัก 100 ล้าน”มะลินคำนวณในใจทันที‘เหลือ 50 ล้าน...’‘ไม่เป็นไร เอาเงินตัวเองเพิ่มอีกสิบล้านก็ยังดี’ขณะนั้น ภาและติกำลังเลือกแบบคอนโด อิคชานซื้อให้ขอบคุณช่วยเลี้ยงลูก และเพราะพวกเขาอิคชานถึงได้ครอบครัวคืนมาสิงนาทวางแบบตัวอย่างคอนโดไว้ตรงหน้า ทั้งสองเลือกแบบอย่างเกรงใจ ถึงอย่างไรนั้นก็หลานเลี้ยงด้วยความรักและต่อไปนี้หลานทั้งสองไม่ขาดพ่ออีกแล้วอิคชานรับเช็คจากสิงนาทเพื่อจะเซ็นชื่อแต่เขาชะงัก เมื่อเห็นตัวเลขบนเช็ค เขามองสิงนาท“ฉันบอกว่า ‘หัก’ นายก็หักจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ?”
หวนคืนสยบรักสามีผู้ใจร้าย ตอนที่46.หัวใจที่ว่างเปล่า
เช้าวันถัดมาแสงแดดสีอ่อนลอดผ่านกระจกใสของล็อบบี้รีสอร์ตอย่างสงบ มะลินก้าวเข้ามาในฐานะผู้จัดงาน ตรวจสอบความเรียบร้อยรอบสุดท้ายแต่สิ่งที่เธอไม่คิดว่าจะเจอคือ...เขา อิคชานยืนรออยู่ตรงทางเดินหลักยังคงใส่ชุดเรียบ สุขุม แววตานิ่ง...แต่ไม่เหมือนเมื่อวาน"มะลิน" เสียงเรียกที่ดังขึ้นชัดเจนพร้อมกับการคว้าแขนเธอเบา ๆ มะลินสะบัดหลุดก่อนจะหันมาเงียบ ๆ"กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันเถอะนะ"น้ำเสียงของเขาไม่ได้ออกคำสั่ง...แต่เต็มไปด้วยการอ้อนวอน มะลินสบตาเขา นิ่งเฉียบ"ไม่ค่ะ""คุณจะหาแม่ใหม่ให้ลูกฉันไม่ใช่เหรอ?" คำพูดนั้นเหมือนดึงเขากลับไปเจ็บซ้ำในเวลาถัดมา...“พี่มะลินคะ...บริษัทเงินทุนยกเลิกค่ะ” เสียงเลขาสาวทำให้มะลินชะงักไปชั่วขณะปลายนิ้วที่กำลังเปิดสคริปต์งานสั่นเล็กน้อย “ยกเลิก?” เธอถามเสียงเบา “เขาไม่อยากมีปัญหากับ...คุณอิคชานค่ะ”โครงการอนิเมะของเธอ ที่เพิ่งเริ่มลงมือทำได้ไม่ถึงครึ่ง ถูกถอนเงินทุนกลางทางมะลินนิ่งไป ไม่พูด ดวงตาจับจ้องตัวเลขในแผนงบประมาณหกสิบล้าน ไม่ใช่จำนวนที่เธอจ่ายไม่ไหว แต่เป็นเงินที่ควรถูก “ลงทุน” ไม่ใช่ “เดิมพัน” เงินติดตัวจากวันเดินออกจากมันดาลิน...สองร้อยล้าน แต่
หวนคืนสยบรักสามีผู้ใจร้าย ตอนที่45.ลูกอยู่กับผม
เสียงลมหายใจของทั้งสองคนหนักแน่นเกินกว่าคำพูดใดจะกลบได้ อิคชานนั่งมองลูก ราวกับเด็กได้ของเล่นที่โปรดปราน...“ลูกอยู่กับผม..." เขาเอ่ยเสียงต่ำมะลินเม้มปากแน่น หัวใจเธอบีบตัวเหมือนกำลังถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น“คุณทำแบบนี้ได้ยังไง...?” เขาหันมาสบตาเธอดวงตาแดงก่ำ ความผิดหวังแล่นวาบไปทั่ว“ที่ท้องโดยไม่บอก ที่เลี้ยงเขามาตลอดโดยไม่ให้ผมรู้...”“ผมเป็นพ่อนะ...” น้ำเสียงเขาแตกพร่า “ผมควรมีสิทธิ์ดูแลเขาเหมือนคุณ...”เธอนิ่งไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูดแต่เพราะพูดออกไป...จะเจ็บยิ่งกว่ากลั้นไว้อิคชานกัดฟัน สบตาเธอแน่น “คุณใจร้ายมาก มะลิน…”เพียงประโยคนั้น เธอก็หลุดขำเบา ๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นไม่ได้หัวเราะ แต่มันคือความปวดร้าวที่พรั่งพรู“ฉันใจร้ายเหรอคะ?”เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่หลบ“แล้วตอนที่คุณทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนในบ้านหลังนั้นล่ะ?”“ฉันออกมาก็เพราะคุณผลักไส” “คุณทำให้ฉันกลายเป็นอากาศธาตุ ทั้งที่ฉัน...เป็นภรรยา เป็นแม่ของลูกคุณ”ทั้งที่หลาย ๆ ครั้งฉันอยากบอกคุณ... มือกำแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามกักอารมณ์ไม่ให้สั่น“ช่างเถอะ...คุณเป็นคนสุขุม รอบคอบ ละเอียดถี่ถ้วน” “ลูกอยู่กับคุณ เข
หวนคืนสยบรักสามีผู้ใจร้าย ตอนที่44.งานนิยาย
แสงไฟบนเวทีหลักสาดส่องทั่วฮอลล์หรูของรีสอร์ตกลางหุบเขา สถานที่จัดงานประกวดนิยายประจำปีของ "ต้นตะวันใหญ่" สำนักพิมพ์อันดับหนึ่งของประเทศมะลินยืนอยู่ริมเวที สวมชุดเดรสสีดำสนิท กระโปรงจีบหน้าเข้ารูปเผยเรียวขาได้รูป การแต่งหน้าเน้นผิวเนียนเปล่งปลั่ง กับริมฝีปากสีแดงไวน์ขับความสง่างามราวกับนางพญาแววตาเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ หนึ่งปีก่อน เธอคือผู้หญิงที่ยืนบนเวทีนี้ในฐานะนักเขียนดาวรุ่ง แต่หลังจากวันนั้น—เธอกลายเป็นนักเขียนเร้นกายไม่มีใครเคยเห็นหน้าเธออีกเลย มีเพียงผลงานที่พูดแทนตัวตน บทนิยายของเธอถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างซีรีส์ดังนับสิบ ทั้งยังได้รับโอกาสกำกับ และร่วมแสดงเองในบทแม่ผู้ทรงพลังระหว่างทำงาน เธอกระเตงลูกแฝดวัยสิบเดือนไปด้วย พร้อมน้องสาวและน้องชายที่ช่วยดูแลเสมอ“พี่มะลินคะ! แย่แล้วค่ะ!” เสียงของทีมงานสาวดังลั่นขณะวิ่งมาหาเธออย่างร้อนรน“กรรมการอีกท่านรถชนค่ะ มาไม่ได้แน่นอนแล้ว…” “ต้องเป็นพี่แล้วล่ะค่ะ”มะลินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้า “ได้ค่ะ”...เสียงพิธีกรบนเวทีประกาศดังกึกก้อง ฮอลล์ทั้งห้องเต็มไปด้วยนักเขียนรุ่นใหม่และแฟนนิยายตัวยง“ขอเชิญพบกับคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิใน
หวนคืนสยบรักสามีผู้ใจร้าย ตอนที่43.กลิ่นที่ไม่เคยลืม
อิคชานยืนนิ่งอยู่กลางเวที เสียงไวโอลินจางหาย กลายเป็นความเงียบที่ดังที่สุดในค่ำคืนนั้นเธอเดินจากไปอีกครั้ง ในจังหวะที่เขาคิดว่า...เขาอาจจะได้ยื้อไว้สักวินาที สายตาของผู้คนค่อย ๆ เปลี่ยนจากชื่นชม...เป็นสงสัยแต่เขาไม่แคร์ ไม่เห็นใคร เขาเห็นแค่เธอ...ในชุดแลงก้าที่ไกลออกไปทุกที “มะลิน...” เขาไม่พูดออกมาแต่ชื่อเธอ...ก้องอยู่ในใจ ชื่อเดิม เสียงเดิม ความรู้สึกเดิม ที่เขาพยายามฝังกลบมันมาตลอดหนึ่งปีและในคืนนี้...มันตื่นขึ้นพร้อมกลิ่นหอมที่เธอทิ้งไว้...หลังเวทีมะลินก้มหน้า เช็ดน้ำตาออกจากหางตา แต่เธอไม่ร้องไห้ เธอแค่เหนื่อย เธอไม่รู้ว่ากลิ่นหอมที่เธอเคยรัก จะกลายเป็นกลิ่นที่กรีดหัวใจเธอขนาดนี้ ไม่รู้ว่าท่ามกลางแขกนับร้อย สายตาของคน ๆ เดียว...ยังมีอำนาจทำให้เธอสั่นได้ขนาดนี้“พี่มะลิน”เสียงจากเลขาสาว "รีวานและไมร่าหลับแล้วค่ะ น้องสาวพี่ กับน้องชายพี่ดูอยู่รีสอร์ตข้างๆ ตามที่พี่สั่งค่ะ” มะลินพยักหน้าเบา ๆ เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อย้อนกลับเธอแค่...ทำหน้าที่...ห้องทำงานส่วนตัวของอิคชาน คืนนั้น ไฟในห้องติดเพียงแค่โคมข้างโต๊ะ อิคชานนั่งอยู่คนเดียว มือยังคงกำแก้วเหล้า
Vous vous intéresseriez aussi à
สตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.3M Vuesรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา46.4K Vuesหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ85.0K Vuesคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่637.4K Vuesในนามแฟนเก่าคนโปรด
อิมฮายอน (poxnnxdda)699 Vuesทวงรัก (คืน) สัญญาใจ
ปีศาจชอนซา267 VuesHot game สิงห์เกมสวาท ( NC 25+ )
ดากานดา อัคนียา ทิวลม กลีบบัว1.1K Vuesหัวใจวิศรุต (วิศรุต&แพรพรรณ)
เดลิล694 Vues
