7

บทรักของของข้างๆดำเนินไปอย่างช้าๆเสียงก็ยังไม่ได้ดังมาก เมื่อไม่ได้ใช้หลอดดักฟังแล้วซูเสวี่ยเพียงแค่ได้ยินเสียงของสตรีครางเล็กน้อย เขาเริ่มดื่มน้ำชาไปด้วยเหงื่อที่รินไหล ถึงเขาจะเป็นบุรุษหนุ่มแต่เขาก็ไม่เคยมีเรื่องอย่างว่าแบบนี้มาก่อนืทำให้เขานั้นจินตนาการไปตามหนังสือภาพที่เคยเห็น แล้วทำให้เหงื่อเขาไหล สักพักเหมือนห้องข้างๆได้ยินเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเสียงครางของทั้งสองประสงค์ปนเปกันไปทั้งเสียงกระแทกที่เป็นจังหวะเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ ของอะไรสักอย่างซูเสวี่ยอดทนไม่ได้เปิดหน้าต่างแง้มๆและห้องข้างๆไม่มีวี่แววที่จะสงบลงเลยเขาจึงเปิดสุดและกระโดดออกจากหน้าต่างไปทันที เมื่อเขาออกไปไกลแล้วมองไปด้านบนก็ไม่เห็นว่ามีผู้ใดจะเปิดหน้าต่างมาดูเขา แสดงว่าห้องข้างๆนั้นน่าจะเมามันจนไม่รู้ว่าเขาอยู่เป็นแน่ เขาจึงรีบกลับตำหนักขององค์ชายรัชทายาททันที ด้วยความที่หนักอึ้งและคับแน่น เมื่อไปถึงตำหนักเขาก็ไม่ได้เข้าไปหาผู้เป็นเจ้านายทันที เขาไปนั่งสงบสติอารมณ์อยู่สักพัก จนในที่สุดองค์ชายรัชทายาทก็รู้ว่าเขากลับมาแล้วจึงเรียกตัวเข้าพบ

"เจ้าได้ความว่าอย่างไรบ้าง ที่เจ้าออกไปติดตามองค์ชายสาม และฮองเฮานั้น"

องค์ชายรัชชาทายาทหนามกงฟู่ถามขึ้นทันที

"ข้ายังไม่ได้ไปสืบเรื่องของฮองเฮาเลยขอรับ ข้าเพียงแค่ไปสืบเรื่องขององค์ชายสาม แล้วข้าก็รู้สึกเพลียๆเหนื่อยๆจึงรีบกลับมาขอรับ"

ซูเสวี่ยพูดขึ้น

"หากว่าเจ้าไม่สบายก็ไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวครั้งหลังค่อยตามสืบก็ได้ตอนนี้ก็ยังไม่รีบร้อนหรอกเพราะอีกสักหน่อยเราก็จะกลับค่ายทางทิศเหนือกันแล้ว"

หนามกงฟู่กล่าวขึ้น

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะขอรับเจ้านายน้อย ข้าไม่ได้ไม่สบายแต่ท่านต้องเข้าใจข้า ที่ข้าไปแอบฟังนั้นเป็นเสียงบุรุษกับสตรีร่วมรักกัน ซึ่งตอนนี้เสียงเหล่านั้นยังดังอื้อๆอยู่ในหูข้าอยู่เลย"

ซูเสวี่ยกล่าวขึ้นองค์ชายรัชทายาทที่รอฟังอยู่จึงรินน้ำชาให้เขา

"อย่างนั้นเจ้าก็ดื่มน้ำชาเสียก่อน แล้วก็บอกว่าร่วมรักกันคือเจ้าสามกับสตรีบุตรของท่านแม่ทัพหลิวหรือ"

องค์ชายรัชทายาทนามกงฟู่ถามขึ้น

"ไม่ใช่ขอรับไม่ใช่ขอรับนายน้อย เป็นองค์ชายสามกับสตรีผู้หนึ่ง ที่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใครแต่เหมือนเขาทั้งสองจะวางแผนเรื่องที่ท่านได้หลับนอนกับบุตรของแม่ทัพหลิว ข้าเองก็รู้สึกสมน้ำหน้าแม่นางผู้นั้นอยู่ไม่น้อย ที่ร่วมลงมือกับเขาทำลายท่านแต่แล้วสตรีผู้นั้นก็ถูกหักหลังขอรับ"

ซูเสวี่ยกล่าวขึ้นก่อนที่จะเล่าเรื่องที่เขาได้ยินมาให้องค์ชายรัชทายาทหนามกงฟู่ฟัง องค์ชายรัชทายาทนั้นไม่ได้มีท่าทีว่าอะไรแต่เขาก็รู้สึกว่าบุตรของแม่ทัพหลิวนั้นเหมือนถูกหลอกใช้ แต่เขารู้ได้อย่างไรว่าคนกลุ่มนั้นต้องการทหารของแม่ทัพหลิว และตำแหน่งของตน ถึงขนาดรู้ยังร่วมลงมือ แต่ในจดหมายดังกล่าวว่านางรู้ตัวแต่มันก็สายเกินไป จึงไม่รู้จะแก้ไขสถานการณ์อย่างไรจึงอยากให้เรื่องนี้จบลงแบบนี้นั่นหรือ ถ้าเขาไม่แต่งกับบุตรของตระกูลหลิวเขาก็ต้องมีปัญหากับแม่ทัพหลิว ท่านพ่อก็ต้องปลดเขาออกจากองค์ชายรัชทายาท เขากำลังคิดว่าเขาทำถูกหรือไม่ที่เขารับสตรีผู้นี้เป็นภรรยาเหมือนสตรีผู้นี้จะเก่งกาจในเรื่องวางแผนที่เขายังไม่ต้องการแต่งภรรยา เพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถที่จะออกไปรบได้ เรื่องนี้เขาต้องชี้แจงกับแม่นางหลิวโดยตรง

"งั้นก็ไม่ต้องไปสืบฮ่องเฮาแล้วล่ะ ข้ารู้แล้วว่าเรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะใคร เอาเป็นว่าเตรียมตัว ข้าจะไปจวนแม่ทัพหลิว"

หนามกงฟู่กล่าวกับซูเสวี่ย

"แล้วมีอีกอย่างขอรับองค์ชายสามบอกว่าสตรีผู้นั้นตั้งครรภ์บุตรขององค์ชายรัชทายาท เนื่องจากเขาได้วางแผนแล้วเขาก็ให้แม่นางผู้นั้นดื่มยาบำรุงครรภ์ ได้ข่าวว่าเขาหลอกแม่นางผู้นั้นว่าเป็นยาห้ามตั้งครรภ์แม่นางจึงรีบดื่ม"

ซูเสวี่ยรีบรายงานต่อ ปกติเขาจะไม่เป็นแบบนี้ แต่ครั้งนี้มันได้ยินเสียงที่กระทบจิตใจของเขา ทำให้จิตใจของเขาปั่นป่วนอยู่มากจึงทำให้เขาหลงๆลืมๆ

"ช่างเถอะยังไงข้ากับนางก็จะแต่งงานกันแล้วหละ เอาเป็นว่าเตรียมตัว แล้วเตรียมของไปจวนแม่ทัพหลิวดีกว่า"

หนามกงฟู่กล่าวขึ้นและลุกขึ้นแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะไปจวนตระกูลหลิว เมื่อพวกเขาไปถึงจวนตระกูลหลิวแล้ว องค์ชายรัชทายาทก็ให้คนขนของที่เอาไปให้ฮูหยินจัดการ ส่วนตัวเองก็ขอพบปะกับเสียงเหย่า เมื่อฮูหยินรู้เรื่องทุกอย่างที่สามีเล่าให้ฟังทีแรกนางก็โกรธเคืองบุตรีของตนที่ทำตัวเหลวไหล ทำตัวราวกับมารดาของเขาไม่ได้สั่งไม่ได้สอน ทำตัวเลวทรามดั่งบิดาของเขา แต่ในที่สุดเขาก็สงบจิตใจลงครั้นเห็นองค์ชายรัชทายาทหอบของฝากเข้ามาก็ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีและให้องค์ชายรัชทายาทรออยู่ที่เรือนรับรอง และให้คนไปตามเสียงเหย่ามา ครั้นมาถึงแล้วฮูหยินหลิวก็จะนั่งอยู่ข้างๆเพื่อที่จะไม่ให้ผู้อื่นมองมาแล้วดูไม่ดีในสายตาผู้อื่น

"ท่านแม่ข้าขอคุยกับองค์ชายรัชทายาทเป็นการส่วนตัวเจ้าค่ะ แล้วอีกอย่างข้าเปิดประตูไว้คงไม่เป็นไรนะเจ้าคะ ท่านออกไปก่อนเถอะเจเาคะ ถึงยังไงข้ากับเขาก็เคยร่วมหลับนอนกันแล้วทคงไม่มีผู้ใดที่จะมากล่าวไม่ดีให้ข้าทั้งสอง และอีกอย่างฮ่องเต้ก็ส่งประทานสมรสให้กับพวกเราแล้ว"

หลิวเสียงเหย่ากล่าวขึ้นทำให้มารดาของเขายังรู้สึกอับอายแทนที่บุตรีของตนเอ่ยออกมาเช่นนี้ เพราะนางรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดกับบุตรดีของตนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เขากับแม่ทัพหลิวมีปัญหากันสักครู่แต่แม่ทัพหลิวนั้นก็ไม่สนใจตน และเดินหนี้ออกไป เขาคิดเสียว่าเขาได้แจ้งให้นางรับรู้แล้ว และนางก็ต้องทำตามบุตรี แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเสียงเหย่าเองก็เป็นดังบิดาของเขา ที่คิดอะไรทำอะไรนางไม่ได้คิดถึงเขาที่เป็นมารดาเอาเสียเลย นางจึงได้กล้ำกลืนแล้วเดินออกไปแล้วเปิดประตูให้กว้างกว่าเดิม องค์ชายรัชทายาทจึงมองหน้าซูเสวี่ย เขาจึงออกไปแล้วให้คนรับใช้ที่อยู่ข้างหน้าถอยออกไปเพราะเจ้านายจะคุยกัน