6

"นายน้อยขอรับสตรีผู้นี้เป็นคนรักขององค์ชายสามนะขอรับ แล้วทำไมเขาต้องแต่งงานกับนายน้อยด้วยหรือขอรับ "

ซูเสวี่ยถามผู้เป็นนายขึ้น

"ก็เรื่องเมื่อคืนนั่นแหละ มันเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยที่ข้าต้องแต่งกับสตรีผู้นี้ หรือเจ้าอยากให้ข้าผิดใจกันกับแม่ทัพหลิวซึ่งเขาเป็นหัวหน้าของหองกำลังทหารองครักษ์ที่อยู่ในวังหลวง ถึงแม้ว่าเราจะมีกองทัพในมือหลายกองแต่ข้าว่าเราก็ไม่ควรที่จะผิดใจกับกองกำลังรักษาวังหลวงหรอกเอาเป็นว่าเจ้าไปสืบเรื่องของฮองเฮาและองค์ชายสามมาก็แล้วกัน"

หนามกงฟู่กล่าวขึ้น เขาไม่เคยให้ลูกน้องคนสนิทของเขาเรียกเขาว่าองค์ชายรัชทายาทให้เรียกนายน้อยแทนเพราะว่าเวลาที่เขาออกไป ณ สถานที่ต่างๆกับลูกน้องคนที่สนิทเขาจำเป็นที่จะต้องปิดบังตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทไว้ แม้นกับวังหลวงในครั้งนี้ซูเสวี่ยต้องออกไปสืบสถานการณ์ต่างๆอยู่บ่อยๆ เขาก็ไม่ค้านที่จะทำเพื่อเจ้านายของตัวเองเขาเต็มใจไปสืบด้วยตัวเองเนื่องจากว่าข้อมูลจะได้ไม่ผิดพลาด และไม่ไว้ใจคนอื่นอีกด้วย ที่เขาไปสืบเรื่องขององค์ชายสามอาจเป็นเพราะว่าสตรีผู้นั้นชอบพอกับองค์ชายสามอยู่ เขาแอบตามองค์ชายสามก็พบว่าองค์ชายสามได้จองโรงเตี๊ยมเพื่อไปดื่มน้ำชากับใครสักคน ซูเสวี่ยจึงเข้าห้องข้างๆที่พวกเขาจองไว้ และสั่งน้ำชาและขนมมาสักเล็กน้อย และสั่งให้คนอย่ารบกวนเพราะเขานัดสหายไว้

"คุณชายขอรับข้ายังไม่อาจเชิญสหายของท่านมาได้เพราะตอนนี้องค์ชายสามเสด็จมา และได้จองห้องข้างๆไว้ ถ้าหากท่านยังไม่เข้ามาข้าเกรงว่าคงไม่ได้รับอณุญาติให้เข้าแล้ว วันนี้ข้าถือว่าข้าเสียมารยาทแต่ท่านเห็นแก่หน้าข้าสักหน่อยเถอะนะ ท่านช่วยอยู่ในนี้ด้วยท่าทีที่สงบเสงี่ยมด้วยเถอะขอรับ แล้อาหารมื้อนี้จะให้ท่านทานไม่คิดเบี้ย"

เฒ่าแก่โรงเตี๊ยมพูดขึ้น ซูเสวี่ยพยักหน้าทำท่าราวกับจนใจ

"แล้วเจ้าไม่ต้องไล่ข้าออกหรอกหรือ"

ซูเสวี่ยถามขึ้น

"ไล่ได้ที่ไหนล่ะขอรับ องค์ชายสามกำลังขึ้นมาแล้วหากเขาเห็นทางก็คงสั่งคนจับท่านไปประหารสิ ท่านอยู่ที่นี้อย่าส่งเสียงนะขอรับ"

เฒ่าแก่โรงเตี้ยมกล่าว และเร่งที่จะออกไป ซูเสวี่ยจึงใช้หลอดดักฟังพวกเขาคุยกัน พอเฒ่าแก่เดินออกไปเขาก็ติดตั้งมันไว้แล้วมานั่งดื่มอย่างเงียบฉี่ เขาไม่ต้องการให้ใครมารบกวนอยู่แล้ว เมื่อนั่งจิบน้ำชาอยู่ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงห้องข้างๆมีความเคลื่อนไหว

"หวังว่าเจ้าคงไม่ต้อนรับแขกผู้อื่นหรอกนะ เจ้าคงรู้ว่าข้าไม่ชอบมานั่งจิบน้ำชาร่วมกับแขกผู้อื่น แล้วผู้ที่จข้านัดมาหรือยังหากนางขึ้นมาด้านบนแล้วห้ามผู้ใดขึ้นมาด้านบนเป็นเด็ดขาด"

เสียงองค์ชายสามดังขึ้น

"ขอรับองค์ชายสามไม่มีใครอยู่ณโรงเตรี๊ยมแห่งนี้เลยขอรับ"

เสียงผู้ให้บริการกล่าวขึ้น เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่ามีคนที่อยู่ข้างๆห้อง ที่องค์ชายสามอยู่หรือไม่เพราะเฒ่าแก่ได้กันไม่ให้ทุกคนเข้าโรงเตรียมนานแล้วเมื่อองค์ชายสามมาถึง ซูเสวี่ยได้ฟังคนพูดก็หยิบหลอดดักฟังขึ้นมาเอาอีกด้านใส่หูของตัวเอง ไม่นานก็มีเสียงประตูเปิดขึ้น

"คารวะองค์ชายสามเพคะ"

เสียงสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นซึ่งซูเสวี่ยเองไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด เสียงสตรีผู้นั้นก้าวเข้ามาด้านในและนั่งลงที่จุดไหนสักที่หนึ่ง และเสียงรินน้ำชาเสียงทุกอย่างแม้อยู่ห้องข้างๆก็ยังได้ยินชัดเจน

"เรื่องของเสียงเหย่า ไปถึงไหนแล้วเพคะ ครั้นข้าจะไปเยี่ยมนางที่จวนตระกูลหลิว ก็ห้ามมิให้ข้าเข้าไปเยี่ยม ข้าจึงไม่รู้เลยว่านางเป็นเยี่ยงไรบ้างแล้วนางจะทำตามแผนเราหรือไม่เพคะ"

เสียงสตรีผู้นั้นกล่าวขึ้น แผนมันเป็นแผนขององค์ชายสามกับคู่รักคู่นั่นหรือที่ทำให้เจ้านายตัวเองต้องลำบากขนาดนี้

"นางหัวอ่อนจะตายเดี๋ยวข้าจะเข้าไปเยี่ยมเองแล้วบอกกับนางว่านางต้องทำอย่างไรให้บิดาของนางเอาเรื่องเจ้าองค์ชายรัชทายาทจนมันต้องสละตำแหน่งนี้ถึงมันไม่สละพวกเราก็ต้องบีบมันบีบให้เสด็จพ่อสละให้มันเอง และอีกอย่างแม่ทัพหลิวนั้น รักบุตรีมากไม่ยอมให้บุตรีตัวเองเสียเปรียบบุรุษผู้ใดหรอก ขั้นนี้เจ้าองค์ชายรัชทายาทนั้นจบเห่เลยทีเดียว"

เสียงองค์ชายสาม ดังขึ้น ทำให้ซูเสวี่ยคิดเดือดดาลอยู่ในใจแต่เขาเป็นชายชาตินักรบย่อมที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เขาถือจอกน้ำชาโดยไม่วางเพราะเขารู้ดีว่าหากวางตอนนี้มันจะทำให้ผู้ที่อยู่ห้องข้างต้องรู้ว่าเขามีตัวตน แอบฟังขนาดนี้ต้องโดนตัดหัวเป็นแน่เรื่องสำคัญอยู่ไม่น้อย

"แล้วท่านก็คงจะแต่งกับเสียงเหย่าแทนองค์ชายรัชทายาทถึงเพคะ"

เสียงสตรีผู้นั้นเก่าขึ้น

"เจ้าก็รู้แล้วนี่ว่าสตรีผู้นั้นก็เป็นดังบุปผาที่ต้องมือชายแล้วเสด็จแม่ข้าเป็นถึงฮองเฮาจะให้เขามาเป็นชายาอีกได้อย่างไร ถ้าแต่งเข้ามานางก็ได้เป็นแค่อนุเท่านั้น เจ้าต่างหากที่สำคัญกับข้ามาก ข้าแค่ต้องการกองกำลังสนับสนุนของทหารรักษาการณ์วังหลวงแค่เท่านั้น"

องค์ชายสามกล่าวขึ้นอีก ซูเสวี่ยสมน้ำหน้าหลิวเสียงเหย่าอยู่ในใจ สตรีผู้นี้บังอาจทำร้ายเจ้านายน้องของเขา แต่สุดท้ายนางก็ถูกหลอกใช้หลังจากที่คุยกันได้สักพัก ซูเสวี่ยเอ็งก็ปะติปะต่อแล้วรู้แจ้งทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่อดทนให้ทั้งสองออกจากห้องแล้วเขาจะได้จากไป

"เดี๋ยวท่านจะไม่จัดการนางหรือเพคะ จะให้นางอยู่เป็นหนามตำอกของหม่อมฉันหรือเพคะ"

เสียงสตรีผู้นั้นดังขึ้นอีก

"ข้าต้องจัดการนางอยู่แล้วแต่ตอนนี้นางยังมีประโยชน์ครั้งนี้หากจัดการองค์ชายรัชทายาทได้ให้สละตำแหน่งแล้ว สักวันเขาก็ต้องมาทวงตำแหน่งคืนเพราะฉะนั้นบุตรที่อยู่ในครรภ์ของสตรีผู้นั้นย่อมมีประโยชน์กับพวกเราในภายหลัง เจ้าเองก็ต้องทำดีกับนาง ไว้หากเราได้ตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทเมื่อใดกำจัดนางแน่ ตอนนี้ข้ายังหาวิธีที่จะกำจัดองค์ชายรัชทายาทนั้นให้สิ้นซากไม่ได้ เพราะถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นข้าก็จะเข้าไปรับผิดชอบเสียงเหย่าทำให้องค์ชายรัชทายาทนั้นถูกปลดเพียงแค่ถูกปลดแต่เขาก็ยังไม่ได้ตายเสียหน่อย เพราะคงไม่มีเหตุผลอะไร ความผิดแค่นี้ ไม่ถึงกับประหารชีวิต"

เสียงองค์ชายสามดังขึ้นมาอีก ถึงขนาดต้องฆ่ากันเลยหรือซูเสวี่ยได้แต่คิด

"นางจะมีบุตรได้อย่างไรในเมื่อนั้นท่านให้นางดื่มยาหยุดตั้งครรภ์แล้วนี่"

เสียงสตรีผู้นั้นดังขึ้น

"ข้าก็บอกเจ้าอยู่ไงว่าสตรีผู้นั้นมันหน้าโง่บอกว่ายาหยุดตั้งครรภ์มันก็คิดว่าเป็นยาหยุดตั้งครรภ์มันจะรู้ได้อย่างไรล่ะว่ายานั้นเป็นยาบำรุงครรภ์ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ตั้งครรภ์ก็จะทำให้มันตั้งครรภ์อยู่ดี"

เสียงองค์ชายสามดังขึ้นอีก หลังจากการสนทนาผ่านไปสักพักเขาก็ได้ยินความเคลื่อนไหวของห้องนั้นเปลี่ยนออกไปเสียงเหมือนมีอะไรเสียดสีกับพื้นและสักพักก็เหมือนได้ยินเสียงหายใจที่หื่นหอบไม่นานนักก็ได้ยินเสียงสตรีคราง ซูเสวี่ยจึงดึงหลอดดักฟังออกจากหูและเก็บมันเข้าในย่านทันที