บทที่ 16

ร่างสูงถอนหายใจเฮือก เมื่อย้อนนึกถึงอดีตที่แสนทรมาน กว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ช่างสาหัสนักในความคิด หากจะให้คนอย่างเขาเดินย้อนกลับมาที่เดิม โดยมีหัวใจเป็นเดิมพัน วายุตอบได้โดยไม่ลังเลสักนิด...ว่าไม่!

แต่ถ้าจะให้เขากลับมาเพียงเพราะ...

วายุทอดสายตามองไปยังตำแหน่งกลางลำตัวของหญิงสาวแล้วต้องถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อพันธะภาระที่เขาไม่ต้องการสักนิดได้ก่อกำเนิดเป็นบ่วงที่คล้องเขากับอลิสาไว้ด้วยกัน ทั้งที่เขาพยายามหลีกหนีที่จะเกี่ยวพันกับเธอทุกทาง แต่เหมือนยิ่งหนียิ่งใกล้ ยิ่งพยายามเกลียดมากเท่าไหร่...ก็ยิ่งตัดใจไม่ลง

“ทำไมพูดแบบนั้น...”

“ก็มันจริงไม่ใช่หรือคะ...แต่คุณไม่ต้องกังวลไปหรอก แค่นี้สบายมาก เพราะที่ผ่านมา ความเหงา ความอ้างว้าง ความโหยหา อลิสาคนนี้ผ่านมันมาหมดแล้ว แค่เพิ่มคำว่าแม่เลี้ยงเดี่ยวเข้าไปอีก มันคงไม่แย่นักหรอก”

อลิสากัดฟันพูดกับสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจทั้งหมด แม้จะรักเขามากเพียงใดแต่เธอกลับไม่ปรารถนาจะเป็นส่วนเกินในชีวิตใครทั้งนั้นหรือถ้าเขาไม่รักจริงๆ แค่เศษเสี้ยวความสงสาร เธอและลูกไม่ต้องการมันสักนิดเพราะแค่นั้น...มันไม่พอ!

“อลิซ...”

วายุครางเรียกเธอเสียงหวิว มือหนาลูบลงเรือนผมที่เปียกชื้นด้วยความรู้สึกปวดหน่วงอย่างบอกไม่ถูก อลิสากดหน้ากับผ้าห่มแรงขึ้น เมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนจากอ้อมแขนเขา

“อื้อ...”

และแล้ววายุก็ทำให้เธอเขวอีกครั้งด้วยกอดอุ่นๆ ที่เธอโหยหามาแสนนาน ก่อนที่ร่างสูงจะตะกรองกอดเธอจากทางด้านหลัง แล้วซบหน้าลงบ่ามนอย่างออเซาะ แรงออดอ้อนนั้นกลับทำให้อลิสาร่ำไห้ขึ้นไปอีก เมื่อไม่รักกัน...จะมากอดทำไม!

“อย่าร้องสิ...”

วายุพยายามปลุกปลอบคนในอ้อมกอดด้วยความอบอุ่นที่เขามี แต่อลิสา

กลับตีความหวังดีนั้นไปอีกทาง ร่างเล็กขืนตัวออกจากอ้อมกอดเขา ในขณะที่วายุกอดรัดเธอแน่นขึ้นไปอีก

“ปล่อยนะ...ปล่อยอลิซสิ ปล่อย!”

“อย่าดิ้นสิ!”

“ไม่! ปล่อยนะ ปล่อย!”

อลิสาดีดดิ้นจนผ้าห่มหลุดลุ่ย มือบางทั้งสองพยายามแกะอ้อมแขนเขาออก ทั้งหยิก ทั้งจิก ทุบตีหรือสารพัด แต่กระนั้นคนหน้ามึนยังไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนข้อให้เธอแม้แต่นิด

“เอ้า! ดิ้นเข้าไป ดิ้นแรงๆ เลยนะ กระทบกระเทือนถึงลูกฉันไม่รู้ด้วยนะ”

เสียงเข้มกระซิบขู่ แต่อลิสากลับไม่สน ร่างบางดีดดิ้นแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัว จนวายุต้องกระชับอ้อมแขนรัดหน้าท้องแบนราบแน่นขึ้น เพื่อกระตุ้นจิตใต้สำนึกของความเป็นแม่ให้ทำงานเสียที

“เป็นแม่ประสาอะไร ดีดแรงขนาดนี้ไม่ห่วงลูกหรือไง!”

“แล้วคุณล่ะ! เป็นพ่อประสาอะไรทำไมถึงรังเกียจเขา ตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ!”

ประโยคสั้นๆ กระแทกใจคนฟังเป็นอย่างดี ร่างสูงชาดิก อ้อมแขนนั้นผละออกอย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน อลิสาเริ่มใจเสีย เมื่อเขาแสดงท่าทีรังเกียจออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

สายฝนซัดสาดราวกับพายุโหม ตามติดด้วยแสงสว่างปลาบก่อนที่สายฟ้าฟาดตามลงมาจนกระหึ่มไปทั่วคุ้งฟ้า คราแรกมือน้อยทั้งสองยกขึ้นปิดหูด้วยความกลัว แต่ต่อมาจิตใจที่แสนอ่อนไหวกลับแข็งแกร่งขึ้นเมื่อสิ้นเสียงคำรามดังก้อง มือน้อยผลักใสเขาออกจากตัวทันทีที่วายุจะถลาเข้าหา พลางผละหนีเขาอีกครั้งจนชิดขอบเตียงอีกด้าน

“คุณมันคนไม่มีหัวใจ!”

อลิสาตัดพ้อเขาด้วยความน้อยใจสุดคณา มือทั้งสองยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร แต่กระนั้นใบหน้างามยังเชิดหยิ่งด้วยความถือดี

“หมามันยังรักลูกมัน แต่คุณมัน...ยิ่งกว่าหมา!”

อลิสาเค้นเสียงออกมาด้วยความเจ็บใจ เธอจ้องเขาเขม็งทั้งสองตา วายุจ้องกลับอย่างไม่ยอมกัน ตอนแรกเขาคิดว่าเธอน้อยใจจึงพูดออกมาแบบนั้น แต่เปรียบเขายิ่งกว่าหมา มันเกินไป!

“เกินไปหรือเปล่าอลิซ! อย่าลืมนะ...ว่านางฟ้าอย่างเธอ ครั้งหนึ่งก็หลงรักหมาอย่างฉันจนหัวปักหัวปรำ แถมยังเคยสมสู่กันอีกต่างหาก”

วายุย้อนคืนด้วยวาจาเจ็บแสบไม่แพ้กัน แววตาคมแข็งกร้าวจนเธอชักหวั่นใจ อลิสาถอยหนีจนแทบตกเตียง เมื่อร่างสูงค่อยๆ ย่างเข้าหาอย่างสาขุม แต่สักพักหญิงสาวต้องร้องลั่น เมื่อข้อเท้าน้อยๆ ถูกมือหนากระชากเข้าหาอย่างรวดเร็ว

“กรี๊ด! ทำบ้าอะไร อลิซท้องอยู่นะ”

“อ้าว! เพิ่งรู้ตัวหรอกเหรอ ทีเมื่อกี๊ยังดิ้นจนลูกจะหลุดอยู่แล้ว”

“ยุ่ง!”

อลิสาแหวใส่เขาเสียงสั่น น้ำตาบนใบหน้าหวานแห้งเหือด เมื่อมุมปากเขายกขึ้นคล้ายจะยิ้มเยาะให้เธอ แต่แค่เพียงแวบเดียวเท่านั้น

“ไม่ยุ่งได้ไง ยุ่งกันจนได้มาคนหนึ่งแล้ว”

“หึ...”

อลิสาย่นจมูกใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ เมื่อร่างสูงพูดราวกับว่าเธอและเขาไม่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังพูดจาตัดรอนเธอจนแทบขาดใจ

“คงเสียใจมากสินะคะ ที่คนท้องเป็นอลิซ...ไม่ใช่คนที่คุณต้องการ”

อลิสากล่าวอ้างถึงบุคคลที่สามอย่างห้ามใจไม่ได้ ทั้งที่ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าเรื่องนี้เธอจะไม่ดึงใครเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่พอนึกถึงทีไรก็อดประชดเขาไม่ได้ทุกที

ส่วนวายุนั้นหน้าตึงขึ้นทันควัน อารมณ์เดือดแล่นพล่านขึ้นมาเป็นริ้วๆ แขนแกร่งคลายออกจากเธอทันที ก่อนจะนอนพลิกกายหันหลังให้ แล้วเงียบไปโดยไม่กล่าวอะไรอีก

“นอนเถอะ”

วายุว่าเสียงเย็นเฉียบ พลางข่มตาให้หลับลงขณะที่มือบางเอื้อมมาแตะแขนแกร่งเบาๆ อย่างรู้สึกผิดที่ก่อนนั้นได้พาดพิงถึงคนอื่นที่เขาแสนหวง

“ขอโทษ...”

อลิสาเอ่ยขอโทษเขาเสียงอ่อย ขณะที่นอนมองแผ่นหลังกว้างท่ามกลางความมืดสลัวที่สลับกับแสงสว่างปลาบของสายฟ้าเป็นระยะๆ ร่างบางเม้มปากแน่นพลางขยับกายเข้าไปใกล้เขาอีก จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดต้นคอหนาอย่างห้ามไม่ได้

“คุณยุอย่าโกรธอลิซนะคะ...”

เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่ค่อยๆ สอดเรียวแขนเล็กรอบเอวหนาอย่างช้าๆ แล้วซบหน้าลงกับแผ่นหลังอุ่นๆ อย่างรู้สึกผิด

“อลิซไม่รู้เป็นอะไร...ฮึกๆ บางทีมันก็น้อยใจ บางทีมันเข้มแข็ง แต่บางทีมันก็....”

“ช่างมันเถอะ ฉันไม่โกรธหรอก”

วายุตัดบท พลางขยับหนีเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ร่างบางกับกอดรัดเขาแน่นขึ้น ก่อนจะถูไถใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำลงบนแผ่นหลังกว้างอย่างออดอ้อน

“อลิซไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองท้อง...อลิซก็ห้ามตัวเองไม่ได้ อลิซไม่ได้อยากประชด ไม่ได้อยากพาดพิงถึงเขาคนนั้น เพราะแค่คิด...อลิซก็เจ็บ เจ็บที่รู้ว่าคุณรักกัน แต่อลิซกลับห้ามใจไม่ให้รักคุณไม่ได้...”

“แล้วตอนที่ฉันรักเธอ ทำไมเธอถึงทิ้งขว้างความรักของฉัน เธอเองไม่ใช่เหรอ...ที่เป็นคนปฏิเสธมัน แล้วตอนนี้จะมาคร่ำครวญหาอะไรอีกหรือจะเอาเรื่องที่ฉันทำเธอท้องมาเป็นข้ออ้างให้ฉันกลับมาหาเธอ”

เสียงเข้มดังขึ้นราบเรียบ แต่ทว่ากลับแฝงไปด้วยความห่างเหินที่คนฟังแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ อลิสาน้ำตาร่วงเผาะทั้งที่ซบหน้าอยู่กับแผ่นหลังแกร่ง เมื่อมือน้อยๆ ถูกเขาปลดออกอย่างไม่ใยดี

“ขอโทษนะ...ฉันมันคนเจ็บแล้วจำ อะไรที่เคยให้ใจไปแล้วมันไม่ได้ใจคืนมา ฉันก็จะไม่ไปยุ่งกับมันอีก...ส่วนเธอก็เหมือนกัน เดี๋ยวต่อไปเธอก็จะเจอกับคนที่เหมาะสม คนที่คู่ควรเองแหละ...”

“แต่เขาไม่ใช่คุณ”

อลิสาแทรกคำเขาขึ้นทันควัน ก่อนจะพลิกกายหันหลังให้ด้วยความละลาย ทั้งที่ห้ามใจอยู่แล้วว่าจะไม่พูดคำนี้ แต่เธอกลับทำไม่ได้ดั่งใจคิด ปากอิ่มถูกขบเม้มแน่นเพื่อกลั้นสียงสะอื้น แต่ทว่า...กลับไม่อาจบังคับกายบางให้หยุดสั่นระริกได้เลย

ท่ามกลางความเงียบของคนทั้งสอง อลิสาและวายุต่างนอนหันหลังให้กัน ห่างกันแค่เพียงฝ่ามือกั้น แต่ทว่าระยะใจกลับห่างกันราวกับคนละขั้วโลก โดยที่ต่างคนต่างนอนนิ่งแล้วค่อยๆ ปล่อยอารมณ์ให้ลื่นไหลไปกับสายฝนและความมืดสลัวที่ยังปกคลุมทั่วบริเวณ

“พรุ่งนี้อลิซจะไปหาหมอ...”

จู่ๆ เสียงหวานก็เอ่ยทำลายความเงียบ เมื่อควบคุมอารมณ์ให้เป็นปกติได้แล้ว แต่กระนั้นยังไม่กล้าคาดหวังคำตอบที่ใจต้องการได้เท่าไหร่นัก

“ว่าจะไปฝากท้อง...”

“...”

“คุณ...ไปด้วยกัน ได้ไหมคะ?”