บทที่ 15

หรือว่าวันนั้นมันจะไม่มีจริง...

อลิสาชักมือกลับด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว รอยยิ้มที่กำลังปั้นแต่งมีอันต้องหุบลงโดยปริยาย เมื่อคำพูดเขาเสียดสีหัวใจคนฟังจนเจ็บแปลบ พลันหยาดน้ำตาใสๆ ไหลรดผ่านปลายหางตาไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ คราแรกคิดว่าเขาใจอ่อนและเห็นแก่เด็กในท้อง แต่เมื่อล่วงรู้ความในใจเขาแล้ว สิ่งที่ตนเพียรทำลงไปนั้นไม่สามารถแทรกลงในใจเขาได้เลยสักนิด

“ขอโทษนะคะที่ทำให้ลำบากใจ อลิซไม่รู้ว่าต้องฝืนขนาดนี้ ถ้าคนไม่เต็มใจเดี๋ยวอลิซกลับไปนอนคอนโดก็ได้ค่ะ”

พูดจบร่างบางก็เลิกผ้าห่มขึ้นทันที ขาเรียวขาวรีบตวัดลงจากเตียงกว้างโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

“เดี๋ยวอลิซ!”

วายุรีบถลาเข้ามาจับเธอไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ร่างบางจะทันได้ก้าวถึงประตูบานหนา สองแขนแกร่งกอดรัดเธอจากทางด้านหลัง พลางฉุดยื้อให้เธอกลับมายังที่นอนดังเดิม

“อื้อ ปล่อยอลิซนะ ปล่อยสิ! ปล่อยนะ!”

ร่างบางดีดดิ้นเป็นพันวัลเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแรง แต่ยิ่งดิ้นเขากลับยิ่งรัดเธอแน่นขึ้น โดยไม่ยอมคลายอ้อมแขนสักนิด

“อย่าดื้อนะอลิซ! วันนี้ฉันเหนื่อยกับเธอเต็มทนแล้ว!”

“งั้นก็ปล่อยสิ! ปะ...”

เปรี้ยง!

“กรี๊ด”

สิ้นเสียงฟ้าผ่า ร่างบางก็ผวากอดเขาแน่น มือไม้เย็นเฉียบไปหมด หัวใจดวงน้อยดีดระรัวราวกับว่าภายในนั้นกำลังบรรเลงกลองชุดอย่างสุดแรง

“ฮึก ฮึก”

“ชู่ว...นิ่งซะ นิ่ง ไม่มีอะไร แค่เสียงฟ้าผ่า”

วายุรีบกอดรัดเธอไว้ด้วยความเต็มใจ เมื่อเสียงฟ้าผ่านั้นฉุดดึงสติของอลิสาให้ตื่นเตลิดไปไม่น้อย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเปาะแปะของเม็ดฝนที่ตกกระทบพื้น จากนั้นไม่นานเสียงเทกระหน่ำของมันก็ดังขึ้นกลบความดื้อดึงของอลิสาจนมิด

“ฝนตก ฮึก...อลิซกลัว”

อลิสากระซิบเสียงอู้อี้ พลางกลั้นสะอื้นอย่างน่าสงสาร ดวงกลมโตที่พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตานั้น มองฝ่าความมืดออกไปยังสายฝนที่โหมกระหน่ำด้วยความเลื่อนลอย ก่อนจะค่อยกอดรัดเขาแน่นขึ้น เมื่อความอ้างว้างเริ่มปกคลุมหัวใจดวงน้อยของเธอทีละนิด

“อย่าไล่อลิซเลยนะ อลิซกลัว”

อลิสาพูดวอนขอจากความรู้สึก น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นกลับฉุดรั้งให้วายุพยักหน้ารับแต่โดยดี สองขาแกร่งค่อยๆ พยุงร่างบางให้ขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง ก่อนจะเดินไปรูดม่านให้ปิดสนิทดังเดิม

“นอนเถอะ ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องกลัวนะ”

เสียงทุ้มของเขาเอ่ยปลอบ พร้อมกับมือหนาที่ลูบไล้เรือนผมสวยด้วยความสงสาร ถ้อยคำที่คิดไว้ว่าจะคุยกันให้รู้เรื่องในวันพรุ่งนี้คงต้องถูกเลื่อนออกไปอีก เมื่อเห็นสภาพคนตรงหน้าที่จิตใจยังอ่อนไหวมากนัก

อลิสายอมเอนกายนอนตามที่เขาบอก ร่างบางค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโดยมีมือหนาคอยช่วยอยู่ไม่ห่าง แต่เพียงแค่เขาจะผละหนี เธอก็รีบยื้อแขนเขาไว้

“นั่งอยู่ข้างๆ ตรงนี้ก่อนได้ไหมคะ”

ร่างบางสบตาเขาผ่านความมืดสลัว ก่อนที่ทุกอย่างจะนิ่งงัน จนได้ยินเพียงเสียงฝนที่กำลังสาดซัดราวกับพายุโหม แต่แทนที่น้ำจากฟากฟ้าจะท่วมนองพื้น แต่กลับเป็นน้ำตาของว่าที่คุณแม่ที่กำลังเอ่อล้นจนท่วมใจ

วายุนิ่งคิดสักพัก ก่อนจะบีบมือเธอแน่นเพื่อเป็นสัญญาณตอบรับแต่โดยดี อลิสายิ้มออกมาทั้งน้ำตา พลางดึงมือหนาของเขาขึ้นมากอดแนบอก

“ขออยู่แบบนี้สักพักนะคะ”

เสียงหวานเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด อลิสาพยายามข่มตาหลับทั้งที่หัวใจยังขุ่นมัว สมองยังขบคิดสิ่งที่ค้างคาในหัว อยากเอ่ยถามสิ่งหนึ่งจากปากเขาใจจะขาด แต่กลัวว่าหากถามไปความสัมพันธ์ที่ยังไม่เริ่มต้นนั้นมีอันต้องขาดสะบั้นลง

“มีอะไรจะถามฉันหรือเปล่า”

วายุเอ่ยทำลายความเงียบ เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงเต้นตึกตักของหัวใจดวงน้อยที่ดีดแรงจนแทบทะลุอก แต่อลิสากลับส่ายหน้าดิก แล้วพยายามข่มตาหลับอีกครั้ง

ร่างสูงเบือนหน้าหนีด้วยความเหนื่อยใจ เพียงสองเดือนกว่าที่ผ่านมานั้นมันกลับเปลี่ยนชีวิตเขาจนยุ่งเหยิงไปหมด ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่กลับมาเมืองไทยอีกเลยตลอดชีวิต

“คุณ...จะกลับมาอยู่เมืองไทยเลยหรือเปล่าคะ”

สุดท้ายอลิสากลับทนไม่ไหวจึงได้ตัดสินใจถามออกไป โดยคำถามที่ใช้นั้นเธอพยายามหลีกเลี่ยงถึงบุคคลที่สามให้มากที่สุด

“ไม่ล่ะ...” เสียงเขาเข้มขึ้นเล็กน้อยๆ พร้อมกับรีบชักมือออกจากการเกาะกุมโดยที่ทันที “แค่จัดการทุกอย่างเสร็จ ฉันก็คงรีบกลับนิวยอร์กเลย”

“หรือคะ...”

อลิสารับคำด้วยหัวใจเลื่อนลอย มือน้อยคอยเกาะกุมหน้าท้องแบนราบของตนด้วยความใจหาย แค่ก้อนเลือดเล็กๆ ได้ก่อกำเนิดขึ้นเพียงไม่นาน ลูกน้อยของเธอก็ส่อแววกำพร้าตั้งแต่ไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ

“เธอต้องเข้าใจนะ ว่าฉันไม่ใช่คนตัวเปล่า ที่โน่น...ตอนนี้มันคือบ้าน คือครอบครัวของฉัน”

ท้ายประโยคเขาเสียงเบาลง คล้ายจะถนอมความรู้สึกของคนฟัง แต่วายุกลับบิดยิ้มเย้ยหยัน คล้ายกับจะยิ้มเยาะให้กับความโง่งมของตัวเองมากกว่าจะประชดเธอ

แต่อลิสานั้นกลับคิดไปอีกทาง ครอบครัวหรือ...แล้วเธอล่ะ อยู่ส่วนไหนของหัวใจเขา ไม่สิ...แค่สายตาเขามันยังไม่มีเธอสักนิด แค่นั้นก็คงพอแล้วล่ะ...กับสถานะที่เขาหยิบยื่นให้

ก็แค่ไม่ต้องการ แค่กาฝาก แค่ความผิดพลาด...ที่เขานั้นไม่ยินดีอย่างยิ่ง!

คิดแล้วมันเจ็บแปลบในอก น้ำอุ่นๆ เอ่อซึมที่หัวตาอย่างห้ามไม่ได้ อลิสาพลิกกายหนีเขาทันที ก่อนจะกดหน้าลงกับหมอน แล้วค่อยๆ ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างอดใจไม่ไหว

“ฮึก...ฮึก”

มือบางกำจิกผ้าห่มผืนหนาแน่น ราวกับว่ามันจะช่วยลดความปวดหน่วงในใจลงได้บ้าง แต่ยิ่งกำแน่นมากเท่าไหร่ ความรู้สึกเหินห่างของหัวใจมันกลับเพิ่มมากเป็นเท่าตัว

“อลิซ...”

วายุหันขวับมามองด้วยความตกใจ เมื่อเสียงสะอื้นนั้นดังแข่งกับเสียงของเม็ดฝนที่ซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง หัวไหล่มนสะท้านแรงท่ามกลางความมืดสลัว มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปหมายจะปลุกปลอบให้เธอคลายสะอื้น

“อย่าค่ะ...ฮึก อย่าแตะอลิซ อลิซ มะ ไม่เป็นไร”

มือหนามีอันต้องชะงักนิ่ง เมื่อเสียงสั่นเครือของเธอดังขึ้น อลิสากำมือจนเจ็บ ปากอิ่มขบเข้าหากันจนห้อเลือด น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินจนหมอนใบโตเปียกชื้น แต่กระนั้น...ความเจ็บปวดยังไม่อาจเบาบางลงได้แม้สักนิด

“แค่ความสงสารอลิซไม่ต้องการหรอก ฮึกฮึก...แต่ก่อนไม่มีคุณอลิซยังอยู่ได้เลย ตอนนี้ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่”

อลิสาตัดพ้อพลางขยับหนีเขาเล็กน้อย ขณะที่ใบหน้างามยังคงกดแนบกับหมอนใบโตที่ตอนนี้เปียกฉ่ำจนเย็นชื้น

วายุนิ่งเงียบกับคำตัดพ้อนั่น จะให้เขาเอ่ยต่อได้อย่างไร ในเมื่อที่เธอพูดมันคือความจริงทุกอย่าง วายุพยายามนิ่งเฉยกับความสัมพันธ์ในหลายปีที่ผ่านมา แต่โชคชะตากลับพาหัวใจเขากลับมาเจ็บอีกครั้ง...

เกือบห้าปีที่เขาพยายามหนีหน้าอลิสา วายุหลบเร้นไปรักษาแผลใจที่ต่างประเทศอยู่นาน เขาไปโดยไม่บอกเธอสักนิด ไม่มาหา ไม่ติดต่อ ไม่รับรู้ข่าวสาร ราวกับหนีตายไปจากหัวใจของกันและกัน แค่เพียงเพราะความคิดชั่ววูบ...