ตอนที่ 4 นวด (1)

เสี่ยเล้งส่งคนมาตามแววถึงเลาจน์ เสียงตะโกนเรียก แวว แวว แวว ตามด้วย อีแวว! ดังมาถึงหน้าประตู แวววิ่งเข้ามาหาเสี่ยเล้ง เธอตกใจที่เสี่ยบีบปากไอญารินทร์บังคับจับกรอกเหล้า

“ว้าย! เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะเสี่ย”

“มันไม่ยอมเป็นเมียกู ดื้อด้านบอกขอยืมเงินแลกกับไปนั่งดริ้งเอนเตอร์เทนลูกค้า ร้านกูไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่ใครอยากมาของานทำตอนไหนก็มาได้ อยากมาขอยืมเงินกูตอนไหนก็มาได้ กูจะไม่ใจดีกับมึง กับพ่อมึงอีกแล้ว มึงอยากทำงานแลกนักใช่ไหม งั้นอีแวว มึงมาเอาตัวมันไป แต่กูไม่ให้มันนั่งดริ้งอีกแล้ว กูจะให้มันไปรับแขก! ถ้าทำได้ หลังร้านปิดมึงค่อยมาเอาเงินแล้วทำสัญญาเงินกู้กับกู!”

“เสี่ย เมตตาไอเถอะนะคะ อย่าบังคับไอไปรับแขกเลย...”

ดวงตาใสบนใบหน้าสวยหวานเรียกความเห็นใจจากเสี่ยเล้งไม่ได้อีกแล้ว เขาถนอมไอญารินทร์มาเป็นปี ในเมื่อเธอไม่ยอมเป็นเมียก็ไปเป็นโสเภณีเถอะไป!

“มึงอยากลองดีกับกูอีกคนเหรออีแวว! มาเอามันไป!”

“ค่ะๆๆ จะพาไปเดี๋ยวนี้ ยายไอ ลุกขึ้น มากับฉัน เร็ว!” มัวแต่บีบน้ำตาขอร้องเสี่ย เสี่ยคงจะเห็นใจอยู่หรอกในเมื่อเขาพูดถึงขนาดนี้แล้ว ฉุดลากเรือนร่างอ่อนแรงออกมาพ้นหน้าเสี่ยแล้วแววผลักแผ่นหลังไอญารินทร์ติดผนัง

“ทำบ้าอะไรของแกฮะ! ฉันอุตส่าห์พาแกมาเจอเสี่ยแบบสองต่อสอง แกไม่จับเสี่ยล่ะ! ไหนว่าอยากได้เงินไปจ่ายค่าหมอให้ลูก เป็นเมียเสี่ยคนเดียวมันไม่แย่เท่ากับไปรับแขกเป็นฝูงหรอกนะ แล้วทำไมแกไม่ทำ โอ๊ย ฉันปวดหัว ฉันไม่น่ามารู้จักเด็กเรื่องมากอย่างแกเลย นังคุณหนู นัง... นังผู้ดีตกอับ แต่ยังยกตัวว่าตัวเองเป็นผู้ดี!”

“ถูกไล่ไปรับแขกอย่างนี้รู้ไหมมันหมายความว่ายังไง มันหมายความว่าเสี่ยไม่เอาแกแล้ว เขาไม่คิดจะถนอมแกไว้เป็นของเขาคนเดียว ต่อไป แกจะกลายเป็นกะหรี่ในตู้กระจก ใช้ชีวิตกลางคืนเหมือนแม่พวกนั้นจนกว่าแกจะจ่ายหนี้เสี่ยหมด มันกี่แสนกันไอ ที่แกกับพ่อของแกมายืมจากเสี่ยไปหมุนใช้ในบ้าน ชาติไหนล่ะ จะจ่ายหนี้หมด!”

“พี่แววช่วยไอด้วย ฮึก... ไออยากได้เงิน แต่ไอไม่อยากทำงานแบบนั้น พี่แววให้ไอไปนั่งดริ้งเหมือนเดิมได้ไหม ไอไม่ขึ้นห้องกับแขกนะ ไอไม่อยากทำ ถ้าพ่อรู้ พ่อต้องโกรธแน่ พ่ออาจจะน้อยใจพี่แวว ที่พี่แววปล่อยให้ไอไปทำเรื่องแบบนั้น ช่วยไอเถอะนะคะพี่แวว ไอขอร้อง...”

ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนน้ำตาเข้ามากอดรอบเอวผู้หญิงที่เป็นที่พึ่งเดียวในยามยากลำบาก แววถึงกับส่ายหน้าเบื่อหน่าย ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อก่อนได้รับการช่วยเหลือด้านการเงินจากชวพลจนติดหนี้บุญคุณ แววไม่อยากจะแยแสสองพ่อลูกตกอับคู่นี้อย่างเด็ดขาด แต่ได้ช่วยแล้ว ก็คงจะต้องช่วยให้ถึงที่สุดเท่าที่แววจะสามารถทำได้

“เออ ช่วยได้แค่คืนนี้นะ คืนต่อไป แกต้องหาทางรับมือแขกด้วยตัวเอง หรือถ้ามันสุดทางจริงๆ” รู้ว่าแนะนำไปความซวยจะย้อนกลับมาหาตัวเองแววก็ยังกลั้นใจพูด “แกก็เก็บข้าวของพาลูกหนีไปอยู่ที่อื่น พาลูกไปรักษาตัวไกลสุดขอบประเทศได้ยิ่งดี”

“แล้วพี่แววล่ะ ถ้าเสี่ยรู้ว่าไอเชิดเงินหนี พี่แววจะเดือดร้อน ฮึก...”

“ถ้าเป็นห่วงฉันมากนัก งั้นพรุ่งนี้ก็มารับแขก เอาไหมล่ะ”

“ไม่เอา” เด็กดื้อกัดปากล่างส่ายหน้าทั้งน้ำตา มันเรื่องมากแบบนี้ไงแววถึงได้เบื่อหน่าย เห็นแก่หลานหรอกนะจะไม่โกรธสักวัน ลูกน้องเสี่ยเล้งออกมาจากห้อง แววกลัวพวกมันจะไปฟ้องเสี่ยจูงข้อมือไอญารินทร์ออกมาหาที่เงียบๆ คุยกัน

“เพิ่งมีลูกค้าหนุ่มกระเป๋าหนักมาเหมาเด็กวีไอพี ฉันส่งไปเกือบสิบคนแล้ว ฉันจะส่งแกไปรวมในกลุ่มนั้น มอมเหล้าถ่วงเวลาให้ถึงเที่ยงคืนก็รอดแล้ว หมดเวลาฉันจะรีบไปรับ แต่แกห้ามตีหัวลูกค้า หรือทำตัวมีปัญหาในร้านเด็ดขาด ฉันมั่นใจว่าเสี่ยจะส่งคนมาจับตาดูแกทำงาน ถ้าแกทำไม่ได้แกก็จะไม่ได้เงิน”

“หลังเลิกงาน ฮึก... ไอไปเอาเงิน แล้วกลับไปหาลูกใช่ไหมพี่แวว”

“ก็เออสิ ฉันช่วยได้แค่นี้ ถ้ามีเงิน ฉันคงให้ยืมไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็ดีมาก ไอรู้ พี่แววก็ติดหนี้เสี่ยหลายล้าน”

“ถึงได้ไม่อยากให้แกเข้ามาอยู่ในวังวนนี้ไง กลัวจะต้องกลายมาเป็นกะหรี่ พอแก่ตัวมาก็ต้องมาเป็นแม่เล้าแบบฉัน เฮ้อ ไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนชุดเถอะ มอมแมมมาก” แววช่วยซับน้ำตาออกจากใบหน้าหวาน รู้จักบิดาไอญารินทร์มาหลายปีในฐานะผู้สนับสนุนทางการเงิน แต่ไม่เคยแสดงตัวให้ลูกสาวทั้งสองรู้ว่าพ่อแอบเลี้ยงผู้หญิง เพิ่งจะมีช่วงสี่ห้าปีมานี้ที่แววเริ่มสนิทกับลูกสาวคนเล็กของชวพล

ไอญารินทร์น่าสงสาร จากลูกคุณหนูไฮโซพลิกผันมาเป็นคุณหนูตกยาก ต้องหนีเจ้าหนี้ทั้งยังถูกแฟนทิ้งให้คลอดและเลี้ยงลูกคนเดียว เพราะเห็นใจในความน่าสงสาร แววจึงปรารถนาดีไม่อยากให้ไอญารินทร์มีชีวิตแบบตนเอง การตกเป็นลูกหนี้เสี่ยเล้งไม่ใช่เรื่องสนุก ทำงานชดใช้ทั้งปีทั้งชาติไม่พอแม้แต่ดอกเบี้ย จะหนีก็ถูกตามฆ่า แววรักไอญารินทร์เหมือนลูก ยอมไม่ได้ ถ้าไอญารินทร์จะต้องตกนรก

“ต้องไหวนะ แค่คืนนี้คืนเดียว อดทน ได้เงินจากเสี่ยมาเมื่อไหร่ รีบพาลูกหนีไปอยู่ที่อื่น ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ถ้าฉันไม่ตาย ยังไงเราก็ได้เจอกัน”

มีพี่แววเป็นที่พึ่งมาหลายปี ไอญารินทร์รักและผูกพันในตัวหญิงวัยกลางคนมากไม่แพ้กัน ซุกกายเข้ากอดทั้งที่ยังร้องไห้ ได้ไออุ่นจากฝ่ามือบางลูบบนเส้นผม พลอยทำให้ไอญารินทร์คิดถึงแม่ที่ตายจากไปตั้งแต่เธอกับพี่สาวยังเล็กๆ ไอญารินทร์ถูกคนของพี่แววพามาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมพร้อมรับแขก พ่อโทรมาหลายสายไม่ได้รับ ไอญารินทร์ไม่กล้ารับสาย เธอส่งข้อความกลับไปบอกพ่อว่าติดงานอยู่กับพี่ตุ้ม จากนั้นกดปิดเครื่องด้วยมืออันสั่นเทา