บทที่ 7/1

บทที่ 7

หานเฟยเจี้ยออกจากจวนสกุลหลัว หลังจากนั้นเขาก็รีบก้าวขึ้นรถม้า หมอที่ทุกคนเข้าใจว่ากลับไปแล้ว ตอนนี้กับนั่งรอเขาอยู่บนรถม้า

“หลานสาวของข้า อาการเป็นเช่นไรบ้าง” เขาถามขึ้นด้วยความอยากรู้ว่าแท้จริงแล้วหลานสาวเขาเป็นอะไรกันแน่

“ร่างกายของคุณหนูปกติดีทุกอย่างขอรับ ด้านจิตใจก็ไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วง”

เมื่อได้ยินหมอพูดออกมาเช่นนั้นเขาก็เบาใจลงมาได้บ้าง แล้วเพราะอะไรนางถึงได้เปลี่ยนไป หรือเพราะเหตุการณ์นั้นจึงทำให้นางเข้มแข็งขึ้น หากเป็นเช่นนั้นจริงก็ดี เขาจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลเพราะนางอีก

หลัวอี๋อิ่งพักผ่อนอยู่ในจวนอีกหลายวัน เมื่อเห็นว่าในจวนนี้ไม่มีอะไรให้ทำนอกจาก ฝึกศาสตร์ต่าง ๆ จึงคิดหาวิธีที่จะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกอีก

“อิงอิง ไปตามน้องสามมาพบข้าหน่อย บอกว่าข้าจะพานางออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก และพาไปพบพี่อีเฟยด้วย” หญิงสาวพูดขึ้นในขณะที่ตายังคงหลับอยู่

“เจ้าค่ะ” นางตอบรับแล้วเดินออกไปทำตามคำสั่งทันที

“ลั่วลั่ว เจ้ามาช่วยข้าแต่งตัว” ตอนนี้นางได้ให้ลั่วลั่วมาดูแลนางอีกคน ส่วนสาวใช้สามคนที่ได้มาใหม่นางก็ให้ดูแลเรือน และจับตาดูซือซือ เห็นว่าหลายวันนี้นางพยายามจะออกจากเรือนไปหลายครั้ง แต่สาวใช้เหล่านั้นก็ห้ามเอาไว้ได้ ช่างสุขใจยิ่งนัก

นางเปลี่ยนใจแล้ว ที่ว่าจะให้ทั้งสองได้คู่กัน แต่หากพวกเขามีวาสนาต่อกันจริง นางก็จะเป็นคนตัดด้ายแดงนั้นด้วยมือของนางเอง

ชุดที่นางไปสั่งตัดวันนั้นได้ส่งมาที่จวนแล้ว นางจึงเลือดใส่ชุดสีชมพูหวานหยาดเยิ้ม ยิ่งทำให้ความงามของนางเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน จากนั้นก็แต่งหน้าบาง ๆ เพื่อให้เหมาะสมกับวัย

รอได้ไม่นานหลัวลู่ชิงก็มาถึง

“คารวะท่านพี่รอง” หลัวลู่ชิงที่พึ่งมาถึง นางได้เอ่ยทำความเคารพผู้เป็นพี่สาวด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป หญิงสาวมองสำรวจพี่สาว ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านพี่รองรู้จักแต่งตัวแบบนี้แล้วหรือ มิใช่ว่าชอบใส่แต่ชุดสีขาวที่ดูเหมือนกับคนป่วยอยู่ตลอดเวลาหรอกหรือ”

“หึ เป็นเจ้าที่ชอบว่าพี่เช่นนี้เสมอ” นางหัวเราะออกมาเบา ๆ น้องสาวผู้นี้ชอบว่านางเรื่องแต่งตัวตลอดเวลา แต่นางก็ไม่เคยฟัง

“ข้าบอกแล้วว่าอย่าไปอยู่กับสาวใช้ผู้นั้นให้มาก นางชอบสอนเรื่องไม่เป็นเรื่องให้ท่าน” สาวใช้ผู้นั้นชอบพูดให้พี่สาวนางทำแต่เรื่องไร้สาระ ชุดสีขาวนี่ก็เช่นกัน ไม่รู้ว่านางทำเช่นไร พี่สาวผู้นี้ของนางจึงได้เชื่อมากมายเช่นนั้น

“เอาเถิด เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว วันนี้เราออกไปข้างนอกกันดีหรือไม่ เจ้าก็ช่วยเลือกชุดให้พี่หลายชุดหน่อย” นางพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ น้องสาวผู้นี้ดูแล้วก็หาใช่คนที่เลวร้ายอย่างที่หลัวอี๋อิ่งคนก่อนคิดไม่ ออกจะจริงใจกับนาง

“เจ้าค่ะ” นางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับมองพี่สาวด้วยสายตาแปลกใจ นางเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เลยหรือ แต่ก่อนเคยพูดเช่นนี้กับนางเสียเมื่อไหร่

“เช่นนั้นเราไปกันเถิด”

สองพี่น้องพากันเดินทางไปตลาดเพื่อซื้อของ

“ข้าว่าชุดนี้เหมาะกับพี่รอง” หลัวลู่ชิงพูดขึ้นขณะกำลังเลือกชุดให้พี่สาว

“เจ้าช่างเลือกได้ดียิ่งนัก” นางคงจะมองน้องสาวผู้นี้ผิดไปจริง ๆ นางก็หวังดีอยู่ไม่ใช่น้อย

“ข้ารอเวลาที่จะช่วยท่านแต่งตัวเช่นนี้นานแล้ว” แม้จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ แต่ความหมายกับมีแต่ความหวังดี

“เจ้าก็เลือกให้ข้าอีกหลาย ๆ ชุดหน่อยสิ” นางพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมาน้อย ๆ พร้อมกับมองน้องสาวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

ดูแล้วนางก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เพียงแค่บังเอิญชอบบุรุษที่เป็นคู่หมั้นของพี่สาว จึงไม่ชอบใจที่พี่สาวได้ครองบุรุษที่ตนเองรัก

เป็นเช่นนี้นางคงไม่อาจปล่อยให้น้องสาวไปเผชิญเรื่องที่ร้ายแรงได้ แต่ถ้านางอยากจะครอบครองบุรุษผู้นั้น นางก็จะหาทางให้น้องสาวได้ครอบครองเอง

เมื่อเลือกซื้อชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็พากันไปทานอาหารที่โรงเตี๊ยมชื่อดังของเมืองหลวง

เมื่อสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลัวอี๋อิ่ง จึงตัดสินใจที่จะบอกเรื่องซือซือกับถางอีเฟยให้น้องสาวได้รู้

“พี่มีเรื่องจะบอกเจ้า” นางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” หญิงสาวถามขึ้นด้วยความสงสัย เหตุใดจึงต้องพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเพียงนี้

“พี่อีเฟยลอบคบหากับซือซือ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่มีวี่แววของความเสียใจอยู่แม้แต่น้อย

“พี่รองพูดจริงหรือ” หญิงสาวถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นางว่าแล้วเชียว ซือซือผู้นี้ต้องไม่ใช่คนดีอย่างที่แสดงออก

“จริงสิ พี่เห็นด้วยตาของพี่เองในวันงานปักปิ่น” นางไม่อยากให้น้องสาวต้องมาเจ็บช้ำเพราะบุรุษมากรักเช่นนั้น

“แล้วพี่รองจะทำเช่นไรต่อ”

“พี่จะตัดทางรักของพวกเขาเอง” นางยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดิม

“พี่รองไม่คิดเสียใจบ้างหรือ” นางถามด้วยน้ำเสียงสงสัยปนโมโห คู่หมั้นกับสาวใช้ทำเช่นนี้ ยังพูดราวกับไม่มีอะไรเกิด

“โกรธแล้วพี่จะทำอันใดได้ หลักฐานก็ไม่มี คงทำได้เพียงอย่างเดียวคือร้องไห้” นางพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เมื่อเห็นท่าทีของน้องสาวที่มีต่อเรื่องนี้จึงคิดแผนการขึ้นมาได้

“เดี๋ยวข้าจัดการให้พี่รองเอง” นางพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว