บทที่ 6/2

หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความอิ่มเอม โดยไม่รู้เรื่องเลยว่าปัญหากำลังเดินทางมาหาตนเอง

เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จก็มานอนเล่นอย่างสบายอารมณ์ ในยุคนี้ไม่มีอะไรทำมากนัก นอกจากฝึกศาสตร์ต่าง ๆ แล้ว ก็ไม่มีอะไรทำอีก ซึ่งนางจึงเลือกที่จะนอน มากกว่าจะฝึกฝนศาสตร์เหล่านั้น

ในขณะที่นางกำลังนอนพักผ่อนอยู่นั้น อิงอิงก็เดินเข้ามาแจ้งถึงการมาของคนที่นางคาดไม่ถึง

“คุณหนูเจ้าคะ นายท่านผู้เฒ่าหานมาหาเจ้าค่ะ”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!! ท่านตามาหาข้าหรือ” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างตกใจ พร้อมกับดีดตัวขึ้นจากที่นอนทันที ท่านตาไม่เคยมาหานางที่จวน มีแต่นางที่เดินทางไปหา หรือว่าสองคนนี้จะไปเล่าอะไรให้ท่านฟัง เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็หันไปถามอิงอิงที่นั่งก้มหน้าอยู่ ด้วยสายตาจับผิด “เจ้าไปเล่าอันใดให้ท่านตาของข้าฟังหรือไม่”

“บ่าวไม่ได้เล่าอันใดเลยเจ้าค่ะ บางที่นายท่านผู้เฒ่าอาจจะเป็นห่วงสุขภาพคุณหนูก็ได้นะเจ้าค่ะ” นางเลือกที่จะโกหกออกไป เพราะหากคุณหนูรู้อาจจะไม่ยอมให้นางคอยอยู่รับใช้ข้างกายต่อ เช่นนั้นจะยิ่งไม่แย่ไปกันใหญ่หรือ

“เช่นนั้นก็แล้วไป อย่าให้ข้ารู้เชียวว่าเจ้าไปพูดเรื่องนี้ให้ท่านตาฟัง” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างคาดโทษ จากนั้นก็ลุกขึ้นเพื่อเตรียมออกไปพบท่านตาที่รออยู่

“อิ่งเอ๋อร์คารวะท่านตาเจ้าค่ะ” เดิมทีจะต้องเป็นนางที่ออกไปหาท่านตา แต่ตอนนี้นางกำลังรับบทเป็นคนป่วยอยู่ จึงต้องเป็นท่านตาที่เข้ามาหานางในห้อง

“อิ่งเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง” หานเฟยเจี้ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง จากนั้นก็มองสำรวจหลานสาวอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร จึงได้เอ่ยต่อ “ตาเห็นว่าเจ้าเกิดไม่สบายอีก จึงได้พาท่านหมอมาตรวจเจ้าอย่างละเอียด”

“ข้าไม่เป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะ ท่านตาอย่าได้ห่วง” นางบอกอย่างรีบร้อน หากให้หมอตรวจต้องรู้แน่เลยว่านางโกหก

“ให้หมอตรวจดูหน่อยเถิด เพื่อความสบายใจของตา” เขายังคงหว่านล้อมให้นางยอมตรวจร่างกายอย่างละเอียด แล้วเขาก็ยังสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของนาง นางเป็นหลานที่เขารักที่สุด นางแปลกไปเพียงนิดเดียว เขาก็สามารถรู้ได้

“เจ้าค่ะ” นางตอบอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

“ดี ดี เช่นนั้นท่านหมอเชิญตรวจเถิด” เขาพูดขึ้นอย่างดีใจ หมอที่เขาเชิญมานั้นเป็นหมอที่เก่งกาจที่สุด รักษาคนที่เป็นเช่นหลานสาวของเขาหายมาหลายคนแล้ว เขาถึงขั้นไปขอร้องด้วยตนเอง ท่านหมอจึงยอมมาตรวจอาการให้

หมอตรวจดูอาการของหลัวอี๋อิ่งอยู่นานพอสมควร แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ สภาพจิตใจและร่างกายของนางก็ปกติดี

“ไม่มีอะไรต้องน่าเป็นห่วง พักผ่อนสองสามวันก็หายแล้วขอรับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะได้วางใจ” เขาตอบพร้อมกับมองหน้าหมออย่างสื่อความหมาย ก่อนเข้ามาที่นี่เขาได้เล่าถึงอาการของหลานสาวให้หมอได้ฟังแล้ว หลานสาวของเขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ เขาก็จะแสร้งทำเป็นไม่รู้ แล้วเดี๋ยวพวกเขาค่อยออกคุยกันที่ด้านนอกอีกที

ก่อนที่จะได้พูดอะไรกันไปมากกว่านี้ ฮูหยินใหญ่ของจวนราชครูก็เดินนำคนผู้หนึ่งเข้ามา

“ท่านพ่อ องค์รัชทายาทรู้ข่าวว่าอาการของอิ่งเอ๋อร์ไม่ใคร่จะดีจึงได้ส่งหมอหลวงมาตรวจดูอาการให้เจ้าค่ะ” นางพูดขึ้นอย่างดีใจ หมอหลวงไม่ใช่ว่าใครก็จะสามารถเชิญมาได้

“เป็นโชคของอิ่งเอ๋อร์ยิ่งนัก”

“โชคดีที่ท่านพี่มีความสัมพันธ์อันดีกับองค์รัชทายาท เมื่อพระองค์เห็นว่าบุตรสาวของเขาป่วย จึงได้ส่งหมอหลวงมารักษา” นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปลื้มปีติ

สองพ่อลูกพูดคุยกันด้วยความยินดี ระหว่างรอหมอหลวงทำการตรวจร่างกายของหลัวอี๋อิ่ง

ต่างจากหญิงสาวที่นอนให้หมอตรวจคนแล้วคนเล่า นี่มันเรื่องอันใดกัน เหตุใดจึงมีแต่คนพาหมอมาตรวจมากมายเช่นนี้ แล้วเรื่องที่นางจะแกล้งป่วยต่ออีกสักพักก็ไม่สามารถทำได้แล้วใช่หรือไม่ นางได้แต่คิดอย่างขุ่นเคือง

เมื่อเห็นว่าหมอหลวงตรวจอาการของบุตรสาวเสร็จเรียบร้อยแล้ว หานเจียหนิงก็รีบถามขึ้น นางอยากรู้ว่าบุตรสาวเป็นอะไรกันแน่ เหตุใดอาการป่วยถึงได้กลับมาอีก ทั้ง ๆ ที่ในตอนแรกก็ดีขึ้นแล้วแท้ ๆ

“อาการของบุตรสาวข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

 “ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง พักผ่อนอีกสองสามวันก็ดีขึ้นแล้วขอรับ”

สรุปผลการตรวจร่างกายของหลัวอี๋อิ่งไม่มีอะไรผิดปกติ เหมือนกันทั้งสองคน ซึ่งทำให้คนในจวนต่างแปลกใจเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าหมอทั้งสองพูดเหมือนกันว่าไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง พวกเขาก็เริ่มเบาใจอยู่หลายส่วน ก่อนจะรีบเอ่ยขอบคุณ หลังจากนั้นก็หันไปสั่งให้พ่อบ้านไปส่งหมอทั้งสองที่หน้าจวน

หานเฟยเจี้ยเดินเข้าไปหาหลานสาว กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว วันนี้ตาได้พาสาวใช้มาให้เจ้าอีกสามคน”

หญิงสาวเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เพราะนางจะได้มีคนคอยสอดส่องดูแลเพิ่ม นางรีบเอ่ยขอบคุณท่านตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้น จนลืมรักษาท่าทีของหลัวอี๋อิ่งคนเก่า

หานเจียหนิงเมื่อเห็นว่าบุตรสาวร่าเริงขึ้นก็ได้เบาใจอยู่หลายส่วน แตกต่างจากผู้เป็นตาที่ได้แต่มองดูด้วยความหนักใจ แต่ก่อนเขาพยายามมอบสาวใช้เหล่านี้ให้กับหลานสาวหลายต่อหลายครั้ง แต่นางก็เอาแต่ปฏิเสธและไม่ยอมรับเลยสักครั้ง แต่มาวันนี้นางกับดีใจที่ได้สาวใช้เพิ่ม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สามารถเบาใจได้อยู่หลายส่วนเช่นกัน ก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีธุระที่ต้องไปทำ จึงได้เอ่ยขอตัวออกไปทำธุระต่อ เขามองหลานสาวด้วยความเป็นห่วงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินออกไป