บทที่ 7/2

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลัวอี๋อิ่งก็ได้แต่ลอบยิ้มในใจ นางไม่สามารถออกหน้าเรื่องซือซือได้ มีน้องสาวผู้นี้จัดการให้ก็ถือว่าไม่เลว

“แล้วเจ้าเล่า จะเอาเช่นไรต่อไปเรื่องของถางอีเฟย” นางรู้เช่นนี้แล้วยังจะมีใจรักต่อเขาอีกหรือ หญิงสาวได้แต่คิดในใจ

“หากเขามีสตรีที่รักอยู่แล้ว ข้าก็ไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยว” นางคิดมาตลอดว่าตัวเองยังคงมีหวัง เพราะเขาและพี่สาวไม่ได้รักกัน แต่วันนี้เมื่อรู้ว่าเขานั้นมีสตรีที่ชอบพออยู่แล้ว ก็เกิดอาการเสียใจอยู่ไม่น้อย

“เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดี บุรุษที่ทำตัวเช่นนั้น เจ้าก็อย่าไปให้ใจเลย” ยังดีที่น้องสาวของนางไม่ได้งมงายในรักมากเกินไป

“ข้าคิดมาตลอดว่าพวกท่านไม่ได้มีใจให้กัน ข้าอาจจะพอมีหวังที่จะได้หัวใจของเขามาครอบครองอยู่บ้าง แต่เมื่อได้มารู้ว่าเขามีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว จึงคิดว่ายอมตัดใจเสียแต่ตอนนี้ ดีกว่าจะต้องมานั่งเสียใจในภายหลัง” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“เราเปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่า ไว้วันหน้าเราออกมาเที่ยวเช่นนี้ดีอีกดีหรือไม่”

“ดีเจ้าค่ะ”

สองพี่น้องทานอาหารและคุยกันอย่างสนุกสนาน พร้อมกับหวนคิดถึงความหลัง ตอนเป็นเด็กพวกนางก็พูดคุยกันเช่นนี้เสมอ แต่เพราะมีถางอีเฟยเข้ามา ทั้งสองจึงไม่ได้สนิทกันเช่นแต่ก่อน

เมื่อทานอาหารเสร็จแล้วก็พากันเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมเพื่อกลับจวน แต่ก็ต้องหยุดลงเพราะพบกับใครบางคนยืนรออยู่ที่รถม้า

“คารวะพี่อีเฟย”

ทั้งสองเอ่ยทำความเคารพชายหนุ่มอย่าสุภาพ แม้ภายในใจของหลัวลู่ชิงจะมีอาการขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่นางจะสามารถทำอันใดได้เล่า

“พี่ไปหาพวกเจ้าที่จวน แต่พ่อบ้านบอกว่าพวกเจ้าออกมาซื้อของ พี่เลยตามมา เพื่อว่าจะมีโอกาสได้พบกัน” เขาอธิบายถึงสาเหตุที่ต้องมายืนรอที่รถสกุลหลัว

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ พี่อีเฟยมีอันใดหรือเจ้าคะ จึงมาพบพวกข้า” หลัวอี๋อิ่งพูดขึ้น วันหน้าค่อยมาอีกก็ได้ เหตุใดจึงต้องพบให้ได้ในวันนี้

“วันนี้ท่านแม่ทำขนม จึงให้ข้านำขนมมามอบให้ชิงเอ๋อร์ เพื่อเป็นการตอบแทนที่หลายวันนี้ทำขนมไปมอบให้ที่จวน มีของอิ่งเอ๋อร์ด้วย” เขาพูดพร้อมกับยื่นขนมไปให้ทั้งสอง ลู่ชิงจะแวะนำขนมที่ทำเองไปให้ที่จวน และพูดคุยกับมารดาเขาตลอด

“วันหลังฝากพ่อบ้านไว้ก็ได้ พี่อีเฟยจะไม่ต้องลำบากตามหาพวกเราเช่นนี้” หลัวลู่ชิงพูดอย่างเกรงใจ แต่ความจริงแล้วนางไม่อยากจะพบหน้าเขาในตอนนี้

“ไม่ลำบากหรอก ท่านแม่ยังฝากมาถามอีกด้วย ว่าวันนี้เจ้าจะไปที่จวนหรือไม่” มารดาของเขาดูจะชอบหลังลู่ชิงอยู่ไม่น้อย

“ฝากบอกท่านป้าด้วยว่าหลายวันนี้ข้ายุ่งนัก ไม่อาจไปคุยเล่นที่จวนได้” นางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นางจะต้องตัดใจจากเขาให้ได้

“เดี๋ยวพี่จะบอกท่านแม่ให้” เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เกิดอาการวุ่นวายใจ หรือเขาอยากจะให้นางไปที่จวนเช่นหลายวันที่ผ่านมา แต่เหตุใดเขาต้องรู้สึกเช่นนั้นด้วยเล่า

“พี่อีเฟยมีอันใดอีกหรือไม่เจ้าคะ หากไม่มีอะไรแล้วพวกข้าจะได้กลับจวน” นางกล่าวอย่างเย็นชา นี้เป็นครั้งแรกที่นางแข็งใจทำเช่นนี้ เพราะนางอยากจะตัดใจจากเขาอย่างเด็ดขาดเสียที

 “พวกเจ้าไปเถิด เดี๋ยวจะถึงจวนมืดค่ำ”

หลังจากที่กล่าวลากันเรียบร้อย สองพี่น้องก็ก้าวขึ้นรถม้าแล้วจากไปทันที

ถางอีเฟยยืนมองรถม้าแล่นออกไปด้วยความรู้สึกสับสน เหตุใดถึงได้รู้สึกไม่สบายใจนัก เวลาที่นางกล่าวว่าจะไม่ไปที่จวน แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก จึงได้เดินทางกลับจวนของตนเอง

หลัวลู่ชิงตั้งแต่กลับจากตลาด หญิงสาวก็มีอาการเศร้าซึมไม่ร่าเริง จนหลัวอี๋อิ่งรู้สึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย แม้นางจะพยายามทำให้น้องสาวร่าเริง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเท่าที่ควร

ในเช้าวันหนึ่งนางจึงให้อิงอิงสาวใช้ของนางไปตามหลัวลู่ชิงมาพบ

“น้องสามเจ้ามาแล้วหรือ” หลัวอี๋อิ่งที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นว่าน้องสาวมา จึงได้รีบเดินออกมาหาน้องสาวด้วยความดีใจ

“ท่านพี่รอง ท่านเรียกข้ามาพบมีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“เข้ามาก่อนเถิด พี่มีเรื่องอะไรจะให้เจ้าทำ” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจ้าเล่ห์

การกระทำของพี่สาวทำให้หลัวลู่ชิงเกิดความสงสัยเป็นอย่างมาก แต่นางก็ไม่ได้ถามอะไรมากนัก ทำเพียงแค่เดินตามพี่สาวเข้าไปในห้อง