บทที่ 9/1

บทที่ 9

ทางด้านซือซือหลังจากที่หายจากอาการป่วย นางก็ได้แต่เก็บงำความแค้นไว้ในใจ นางจะต้องเอาคืนพวกมันอย่างสาสม หาไม่แล้วนางคงไม่อาจอยู่อย่างเป็นสุขได้ พวกมันสองคนพี่น้องจะต้องเสียใจที่หาเรื่องกลั่นแกล้งนาง

หลังจากนั้นนางก็เขียนจดหมายเพื่อส่งไปให้ใครบางคนนางจะไม่ทนให้พวกมันรังแกนางอีกแล้ว พวกมันจะต้องได้รับความทรมานยิ่งกว่าที่นางเจออย่างแน่นอน

ตกดึกหญิงสาวที่เห็นว่าทุกคนหลับกันหมดแล้ว นางจึงแอบลอบออกจากเรือนไปพบกับคนที่ตัวเองได้นัดหมายไว้ เมื่อพบหน้ากันหญิงสาวก็เอ่ยขึ้นด้วยความเคียดแค้นทันที

“ข้าจะต้องจัดการพวกมันให้สาสมกับความแค้น”

“เจ้าอยากให้ข้าทำอันใดก็บอกมาเถิด ข้าอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ” เขาพูดอย่างสื่อความหมาย

 “ข้าต้องการให้เจ้าไปตามหาสมุนไพรที่อยู่ในนี้มาให้ข้า เดิมที่ข้าคิดจะจัดการมันหลังจากที่ข้ามีตำแหน่งสูงสุดในจวนสกุลถางแล้ว แต่มันทำเช่นนี้กับข้า ข้ามิอาจปล่อยพวกมันไปได้” น้ำเสียงของนางมีความแค้นแฝงอยู่อย่างเห็นได้ชัด จากนั้นจึงยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้เขา

สมุนไพรที่นางให้เขาไปซื้อนั้น เป็นสมุนไพรที่ห้ามใช้ร่วมกัน มิเช่นนั้นจะทำให้เกิดพิษ หากคนมิได้ศึกษาเรื่องนี้อย่างจริงจังก็ไม่อาจจะรู้ได้

“ได้ ข้าจะไปหามาให้เจ้า อีกสามวัน เจอกันที่นี่เวลาเดิม”

“ได้ แล้วข้าจะรอ” นางตอบรับแล้วเดินออกมาทันที ตอนนี้นางไม่วางใจจะอยู่นานคงไม่ได้

เมื่อกลับมาถึงเรือนก็เข้าที่นอนของตนทันที พร้อมกับหวนคิดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น

นางถูกหลังอี๋อิ่งช่วยเหลือมาตอนเด็ก และคอยช่วยเหลือนางมาตลอด แต่เพียงเท่านั้นสำหรับนางมันยังไม่พอ เหตุใดนางต้องมารับใช้คนพวกนี้ด้วยเล่า เหตุใดนางจึงไม่ได้ใช้ชีวิตแบบคุณหนู เช่นคนที่ไม่ได้เรื่องพวกนั้น ทั้งที่นางดีกว่าพวกมันทุกอย่าง

เดิมทีนางว่าจะให้มันใช้ชีวิตที่มีความสุขเช่นนี้ไปก่อน หลังแต่งงานนางถึงจะค่อย ๆ จัดการมันที่หลัง แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ เห็นทีจะอยู่ด้วยกันดี ๆ มิได้ แผนที่นางได้คิดเอาไว้ว่าจะใช้หลังจากที่นางได้เป็นอนุ คงต้องได้ใช้ในวันนี้เสียแล้ว

หลังจากคิดว่าแผนการที่ตนคิดไว้จะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน ก็ได้นอนหลับไปอย่างเป็นสุข โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้มีผู้รู้เห็นทั้งหมด

หลัวอี๋อิ่งนอนหลับตาฟังที่สาวใช้รายงาน โดยมีอิงอิงทำการนวดขา และลั่วลั่วทำการพัดให้อย่างสบาย ไม่ได้กังวลถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นเลย

“อาจิง เจ้าเห็นหรือไม่ว่านางพูดกับผู้ใด” นางแค่อยากรู้ว่าผู้ที่คอยช่วยเหลือซือซือคือผู้ใดกันแน่ ใช่คนในจวนนี้หรือไม่ หรือเป็นคนที่ถางอีเฟยส่งมาคอยช่วยเหลือหญิงสาวที่เขารัก

“บ่าวเห็นหน้าไม่ชัดเจ้าค่ะ” นางตอบด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด เมื่อคืนมืดมากเกินไปนางจึงมองได้ไม่ชัดเจนนัก

“มิเป็นไร ครั้งหน้าเรายังคงมีโอกาส” ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นต้องมีเหตุและผลเสมอ ที่นางให้หลัวลู่ชิงหาเรื่องซือซือก็เช่นกัน สาวใช้ที่มาจากจวนสกุลหานอ่านออกและเขียนได้กันทุกคน ซือซือคงจะไม่รู้เรื่องนี้ จึงไม่ได้ระวังเรื่องหนังสือที่นางวางเอาไว้ในห้อง

หนังสือที่ซือซือซื้อมานั้นเป็นหนังสือเกี่ยวกับยาและสมุนไพร เรื่องนี่คงจะไม่แปลกอะไร หากสิ่งที่นางสนใจเป็นพิเศษ ไม่ใช่ของที่มีสรรพคุณเป็นพิษทั้งนั้น และเท่าที่นางสังเกตมา ซือซือก็ไม่ใช่คนดีเช่นท่าทางที่นางแสดงออกมา นางจึงต้องการความแน่ใจมากขึ้น

และมันก็เป็นเช่นที่นางคิดเอาไว้ ซือซือศึกษาเรื่องพวกนี้เอาไว้เพื่อจัดการนางโดยเฉพาะ เพียงแต่ตอนนี้นางไม่รู้ว่าซือซือคิดที่จะใช้ยาตัวใดกับนาง

“เจ้าค่ะ”

“จากนี้พวกเจ้าก็จับตาดูนางเอาไว้ให้ดี ข้าต้องรู้ให้ได้ว่ายาที่นางใช้คือยาตัวใด” นางสั่งอาจิง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกสองสามประโยค “อย่าลืมบอกอาฉาง อาหลงด้วยเล่า”

“เจ้าค่ะ” อาจิงตอบรับแล้วเดินจากไปทันที

เมื่ออาจิงเดินออกไปแล้ว ลั่วลั่วก็พูดขึ้นทันที

“ในที่สุดเราก็ได้รู้แล้วนะเจ้าค่ะว่านางศึกษาตำราพวกนั้นไปทำไม”

“หึ นางเก่งถึงขั้นศึกษาตำราสมุนไพรได้ เห็นทีว่าการจัดการนางคงจะไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด” สตรีผู้นี้ฉลาดยิ่งนัก นางคงจะต้องเค้นความทรงจำของหลัวอี๋อิ่งคนเก่าให้ละเอียดเสียแล้ว ว่าแท้จริงซือซือคนนี้เคยแสดงพิรุธอันใดอีกหรือไม่

“แล้วเราจะทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ” อิงอิงถามขึ้นอย่างสงสัย นางถึงขั้นกล้าใช้ยากับคุณหนู แล้วจากนี้จะมีอันใดที่นางยังมิกล้าทำอีก

“ปล่อยให้นางทำตามแผนที่คิดไว้เถิด แล้วเรามาดูกัน ว่าในครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้” นางพูดขึ้นอย่างไม่หวั่นกลัว จะให้นางมาพ่ายให้กับคนในสมัยโบราณ ที่มีแต่แผนการเดิม ๆ ได้อย่างไร ดูถูกนางเกินไปแล้ว

“บ่าวว่าคุณหนูต้องเป็นผู้ชนะแน่เลยเจ้าค่ะ” อิงอิงพูดขึ้นอย่างขบขัน เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร นางจึงไม่ต้องกังวล

“คุณหนูมีผู้มากฝีมือเช่นพวกเรา จะเป็นผู้แพ้ได้อย่างไร” ลั่วลั่วพูดขึ้นอย่างเยินยอตัวเอง ก่อนจะหัวเราออกมา

“หากไม่มีพวกเจ้า ข้าคงทำเรื่องนี้ไม่ได้” เมื่อเห็นว่าสาวใช้สองคนกล่าวมาเช่นนั้น ผู้เป็นนายก็ไม่รอช้าที่จะเอ่ยเสริม

“คุณหนูช่างกล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก” อิงอิงตอบรับอย่างไม่ถ่อมตัวสักนิด จากนั้นคนทั้งหมดก็หัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างสนุกสนาน