บทที่ 8/2

ในขณะที่ซือซือกำลังรินชาอยู่นั้น หลัวลู่ชิงก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปชมวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ก็พลันมองไปเห็นศาลาริมน้ำ ที่พี่สาวของนางได้ตกลงไป ก็พลันนึกแผนการดี ๆ ขึ้นได้ จึงเอ่ยขึ้น

“ข้าว่าเราออกไปนั่งที่ศาลาริมน้ำตรงนั้นดีหรือไม่เจ้าคะพี่รอง”

“ไปนั่งรับลมตรงนั้นก็ดี” นางพูดขึ้นพร้อมกับยิ้ม ๆ จากนั้นก็หันหน้าไปสั่งซือซือที่ยืนอยู่ “ซือซือ... ไปเตรียมสถานที่ให้พวกข้า”

“เจ้าค่ะคุณหนู” ซือซือจำต้องก้มหน้ารับคำสั่ง อย่าให้ข้าได้มีอำนาจบ้างก็แล้วกัน

“เจ้าคิดที่จะทำอันใด” นางถามน้องสาว แม้จะรู้ว่าในใจของน้องสาวต้องมีแผนการอะไรซ่อนอยู่ แต่นางก็ยอมที่จะเดินตามแผนการนั้น

“พี่รองรอดูเถิด นางทำให้ท่านต้องตกน้ำเกือบตาย ข้าก็จะทำให้นางต้องตกลงไปในน้ำนั้นบ้าง” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างมีโทสะ หากไม่เพราะสองคนนั้น พี่สาวของนางคงไม่ต้องประสบเคราะห์เช่นนั้น

หลัวอี๋อิ่งไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ส่งยิ้มไปให้น้องสาวเท่านั้น

ทางด้านซือซือที่ถูกใช้ให้มาจัดสถานที่ ก็จัดด้วยความเกรี้ยวกราด ให้นางมาจัดสถานที่คนเดียวก็แล้วไปเถิด แต่นี่ต้องให้นางมาจัดสถานที่ให้ถูกใจคุณหนูสามผู้นั้นอีก แล้วเช่นนี้นางจะไม่ถูกลงโทษอีกได้อย่างไร เพียงแค่น้ำชากานั้นนางก็แทบจะรับมิได้แล้ว

เมื่อจัดสถานที่เสร็จแล้วก็ได้เดินไปตามคุณหนูทั้งสองมายังศาลาริมน้ำ

“คุณหนู จัดเตรียมสถานที่เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“น้องสาม เราไปที่ศาลาริมน้ำกันเถิด” พูดจบก็เดินนำน้องสาวและสาวใช้ไปยังศาลาริมน้ำ

เมื่อหลัวลู่ชิงเดินเข้ามาในศาลา สายตาก็มองไปรอบ ๆ ศาลาโดยที่ไม่ได้เอ่ยหรือพูดอะไรออกมา ก่อนจะเดินตรงไปนั่งในที่ซือซือได้จัดเตรียมไว้ให้ หญิงสาวไม่ได้ติอะไร ยอมนั่งลงง่าย ๆ จึงทำให้สาวใช้อย่างซือซือนึกแปลกใจ แต่ก็หาได้ใส่ใจไม่ ตรงกันข้ามมันกับดีเสียอีก นางจะได้ไม่ต้องเหนื่อย

หลัวลู่ชิงนั่งจิบน้ำชาได้เพียงครู่เดียว นางก็ลุกเดินออกไปยืนอยู่ริมน้ำ จากนั้นก็โยนกำไลที่อยู่ในมือลงไปในน้ำ เสียงดังจ๋อม... พลางร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ

“แย่แล้วเจ้าค่ะพี่รอง! กำไลที่พี่อีเฟยมอบให้ ข้าทำตกลงน้ำเสียแล้ว ทำอย่างไรดีเจ้าคะ” นางแสร้งร้องเสียงดัง พร้อมกับหันไปมองพี่สาวด้วยท่าทีตกใจ

กำไลที่นางโยนไปนั้นเป็นเพียงกำไลธรรมดา นางเคยได้รับของแบบนั้นจากพี่อีเฟยเสียเมื่อไหร่ นางเพียงแค่อยากให้ซือซือรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของพี่สาวของนางก็เท่านั้น

“เจ้าลงไปเอามาให้ข้า” จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปลากตัวสาวใช้ไปยืนในจุดที่กำลังตกลงไป

 “บ่าวว่ายน้ำไม่เป็นเจ้าค่ะ” นางพูดขึ้นพลางหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากเจ้านาย แต่ก็เห็นเพียงนางยืนมองด้วยความตกใจเท่านั้น ไม่ได้คิดที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยนางเลยสักนิด

“ลงไปเดี๋ยวนี้” หลัวอี๋อิ่งพูดจบก็ผลักหญิงสาวลงไปในน้ำทันที

“คุณหนู ช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ” นางร้องขอความช่วยเหลือและพยายามตะเกียกตะกายช่วยเหลือตนเอง แต่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจแม้แต่น้อย ไม่คิดที่จะเรียกคนมาช่วยนางเลยแม้แต่น้อย มีเพียงสายตาสะใจเท่านั้นที่ส่งมา

ซือซือได้แต่คิดอย่างเคียดแค้น เรื่องนี้นางจะเอาคืนให้ถึงที่สุด คอยดูเถิดว่าสาวใช้เช่นนางจะทำอันใดได้บ้าง 

และก่อนที่ร่างกายของซือซือจะจมลงไปใต้น้ำ หลัวอี๋อิ่งจึงเรียกบ่าวรับใช้ที่อยู่บริเวณนั้นให้เข้ามาในศาลา

“พวกเจ้าลงไปช่วยนาง” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำให้บ่าวรับใช้เห็นก็เกิดความแปลกใจอยู่บ้าง คุณหนูไม่เคยให้ซือซือต้องถูกรังแกเช่นนี้มาก่อน แล้วนี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น

หลัวอี๋อิ่งเห็นว่านางไม่เป็นอันใดแล้วจึงได้เอ่ยขึ้น

“เจ้ากลับไปพักที่เรือนเถิด ส่วนพวกเจ้าก็ไปแจ้งพ่อบ้าน แล้วนำยามาให้นาง” เมื่อกล่าวกับซือซือจบ ก็หันไปเอ่ยกับบ่าวรับใช้ที่ลงไปช่วย

ทั้งหมดตอบรับออกมา จากนั้นจึงแยกย้ายกันไป

“หึ!... แผนเจ้าช่างร้ายกาจนัก” หลัวอี๋อิ่งพูดขึ้นพลางโบกพักที่อยู่ในมือไปมาอย่างรื่นเริง

“แล้วเป็นอย่างไรบ้างเล่า พี่รองถูกใจหรือไม่” หญิงสาวถามขึ้นอย่างสนุกสนาน แต่เพียงเท่านี้มันยังมิพอ ทำพี่สาวนางเสียใจและยังทำนางเกือบตายอีกด้วย เพียงแค่นี้มันจะไปพออะไร

“เจ้าเห็นพี่เป็นคนเช่นไร จึงได้ถามออกมาเช่นนั้น” คำพูดแม้จะดูเป็นการติเตียน แต่ท่าทางและสีหน้านั้นไม่ใช้แม้แต่น้อย

ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้สนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย