บทนำ/2

ในขณะที่ทุกคนกำลังรอหมออยู่ด้านนอกด้วยความกระวนกระวายใจ ส่วนด้านในก็ยังคงมีเสียงร้องไห้ของฮูหยินใหญ่ ดังออกมาปริ่มจะขาดใจ โดยมีนายท่านของจวนคอยปลอบประโลมอยู่ข้าง ๆ

“ลูกสาวของข้าเป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ” หลัวจื่อโจวร้องถามท่านหมอด้วยความร้อนใจ เพราะเป็นห่วงบุตรสาวที่ตอนนี้ก็ยังคงไม่ได้สติ

“อาการของคุณหนูหลัว ปลอดภัยดีแล้วขอรับ เพียงแต่ว่า...” เว้นวรรคไปครู่หนึ่ง “เพียงแต่ยังมิรู้ว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อใดขอรับ” ท่านหมอหวังที่ถูกเรียกตัวให้มารักษาคุณหนูของจวนเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ เพราะอาการของนางนั้น แม้ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง แต่เหตุใดถึงยังมิรู้สึกตัวเขาเองก็ยังหาสาเหตุไม่ได้

“เหตุใดถึงไม่รู้ว่าจะฟื้นเมื่อไหร่” หลัวจื่อโจวเอ่ยเสียงเข้ม

“ร่างกายของคุณหนูหลัวนั้น ในเวลานี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าสาเหตุใดนางจึงยังไม่ฟื้น” เขาตอบออกไปอย่างจนใจ

“เช่นนั้นเราควรจะทำอย่างไร” หลัวจื่อโจวเอ่ยถาม ก่อนจะมองไปที่ร่างของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง

“คงต้องรอให้คุณหนูฟื้นเองขอรับ หากท่านราชครูไม่สบายใจจะเชิญหมอหลวงมาตรวจดูอีกทีก็ได้นะขอรับ” เขาเอ่ยขึ้น แต่เขามั่นใจว่าอย่างไรเขาก็ไม่ได้ตรวจคุณหนูผู้นี้ผิดแน่

“จะอย่างไรข้าก็ต้องขอขอบคุณท่านหมอหวังเป็นอย่างมาก” หลัวจื่อโจวเอ่ยขอบคุณหมอที่มาทำการรักษาบุตรสาวของตน หมอหวังผู้นี้ถือเป็นหมอที่เก่งกาจ หากจะให้หาหมอที่มีความสามารถมากกว่านี้เขาว่าคงจะยากอยู่ไม่น้อย

“ไม่เป็นไรขอรับ ถ้าเช่นนั้นข้าคงจะต้องขอตัวก่อน พรุ่งนี้ข้าจะเข้ามาดูอาการของคุณหนูอีกที” เมื่อเห็นว่าถึงเวลาอันสมควรแล้วเขาจึงได้ขอตัวกลับ

“ขอบคุณ ขอบคุณ” ผู้เป็นเจ้าของจวนเอ่ยขอบคุณออกไปอย่างจริงใจ ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้พ่อบ้านมอบเงินเพื่อเป็นการตอบแทน

“ขอบคุณท่านราชครู ข้าขอตัวก่อน” เขาเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรับเงินจากพ่อบ้าน ก่อนจะเดินจากไป

เมื่อท่านหมอกลับไปแล้ว หานเจียหนิง ก็รีบเข้าไปดูอาการของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง เหตุใดบุตรสาวของนางถึงยังไม่ฟื้นขึ้นมาเสียที หัวอกของคนเป็นแม่หัวใจแทบจะแตกสลายอยู่แล้ว

“โถ่!! ลูกแม่ เหตุใดเจ้าถึงได้โชคร้ายถึงเพียงนี้” หญิงสาวร่ำไห้ออกมาปริ่มจะขาดใจ พร้อมกับกุมมือของบุตรสาวเอาไว้แนบอก พลันน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้งด้วยความสงสารบุตรสาวของตน

 “น้องหญิงอย่าได้เป็นกังวล ท่านหมอก็บอกแล้วว่าบุตรสาวของเรานั้นมิได้เป็นอันใด” ผู้เป็นสามีเอ่ยปลอบภรรยารักพร้อมกับเข้าไปประคองนางให้ลุกขึ้น ก่อนจะพานางเดินออกไปจากเรือนเพื่อให้บุตรสาวได้พักผ่อน

“หากนางไม่เป็นอันใด เหตุใดถึงยังไม่ฟื้นล่ะเจ้าคะ” เมื่อเดินพ้นห้องของบุตรสาวแล้ว นางจึงได้เอ่ยถามขึ้น หากนางมิเป็นอันใดจริงคงจะต้องฟื้นแล้ว

“หากเจ้าไม่วางใจ อีกสองวัน หากนางยังมิฟื้น ข้าจะไปเชิญหมอหลวงมาตรวจอีกครา” เขาเอ่ยขึ้น ใช่ว่าเขาจะวางใจ แต่หมอหลวงหาใช่ผู้ที่เขาจะเชิญมาได้ง่าย พูดจบแล้วเขาก็ประคองภรรยารักไปยังเรือนของตนเพื่อพักผ่อน

ตลอดสองวันที่ผ่านมาฮูหยินของจวนมาเฝ้าบุตรสาวแทบจะไม่ได้กลับไปพักที่เรือนของตน แต่นางก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาสักนิด น้ำตาของผู้เป็นมารดาค่อย ๆ ไหลออกมาอีกครั้ง นี่บุตรสาวของนางจะไม่ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ หรือ หากเป็นเช่นนั้นจริง นางคงจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

ในขณะที่หานเจียหนิงกำลังเช็ดมือให้บุตรสาว มือเรียวบางที่นิ่งไม่ได้ขยับมาหลายวันกับมีการขยับ ทำให้ผู้เป็นแม่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

“อิ่งเอ๋อร์เจ้าฟื้นแล้วหรือ ลูกแม่เจ้าฟื้นแล้ว” นางเอ่ยออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นบุตรสาวที่หลับใหลไปหลายวันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“ท่านแม่?” หญิงสาวที่นอนอยู่เอ่ยขึ้นด้วยความมึนงง ก่อนที่ภาพความทรงจำต่าง ๆ จะหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างมิขาดสาย นางรีบยกมือขึ้นมากุมศีรษะเพื่อให้บรรเทาอาการปวดหัว ไม่นานนางก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่สติของนางจะดับวูบลงอีกครั้ง

“อิ่งเอ๋อร์! อิ่งเอ๋อร์!! เจ้าเป็นอันใดไป” เมื่อเห็นอาการของบุตรสาวก็ร้องออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับสาวใช้ข้างกาย “เจ้าไปเรียนนายท่าน แล้วไปตามท่านหมอหวังมาให้เร็วที่สุด”เมื่อเอ่ยจบแล้วก็หันไปดูอาการขอบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง