บทที่ 1/1

บทที่ 1

“หลัวอี๋อิ่ง หลัวอี๋อิ่ง”

“คะ... ใครเรียกข้า” เสียงดังในความมืดดังขึ้น ทำให้หญิงสาวที่ถูกเรียกเกิดความสับสน เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังได้ยินคนเรียกชื่ออยู่ หรือเธอยังไม่ตาย ความงุนงงเกิดขึ้นในหัวของหญิงสาว

“ชีวิตหนึ่งของเจ้าได้ตายไปแล้ว แต่ร่างกายที่เจ้าเข้ามาอาศัยอยู่นั้นยังไม่สิ้นอายุขัย เจ้าคงได้เห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับตอบเรื่องที่นางสงสัย

“ข้าเห็นแล้ว แต่ข้าไม่อยากมาอยู่ในร่างของคนโง่ ๆ แบบนี้หรอกนะ คนอะไรเจอเรื่องแค่นี้ก็ฆ่าตัวตาย” หญิงสาวพูดออกไปอย่างไม่คิด แต่นางโมโหที่ตัวเอง ต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ เธอตายแล้วควรจะต้องได้ไปเกิดใหม่ ทำไมต้องมาใช้ชีวิตต่อจากใครก็ไม่รู้ เธอไม่ยอมหรอกนะ

“หึหึ หากเจ้าว่าเป็นเรื่องเพียงเท่านั้นก็มิผิด แต่สตรีที่เจ้าดูหมิ่นว่าโง่งมนั้นก็คือเจ้าเอง เห็นทีเจ้าเองก็เป็นสตรีที่โง่งมเช่นกัน” เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมกับอธิบายเรื่องราวทั้งหมด

“เธอคนนั้นคือข้า จะเป็นไปได้ยังไง” นางยังเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง

“นางก็คือครึ่งชีวิตของเจ้า เจ้าก็คือครึ่งชีวิตของนาง ทุกการตัดสินใจของนางส่วนหนึ่งล้วนมาจากเจ้า” เขาอธิบายต่อ

“จากข้า อย่างนั้นหรือ?”เธอจะตัดสินใจทำแบบนั้นจริงเหรอ

“เจ้าอาจจะไม่เชื่อ แต่นั่นคือเรื่องจริง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “เจ้าต้องอยู่ในร่างนี้ต่อไป นางมิอาจทำใจได้และมิอยากกลับมา แต่ร่างกายนี้ยังมิสิ้นอายุขัย ข้าจึงได้ดึงเจ้าที่เป็นส่วนหนึ่งของนางมาอยู่ในร่างนี้แทน”

“ไม่ ข้าอยากไปเกิดใหม่ ข้าอยากใช้ชีวิตของข้า” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างโมโห จะให้เธอมาใช้ชีวิตแบบนี้ เธอทำไม่ได้หรอกนะ คู่หมั้นก็แสนชั่วช้า สาวใช้ก็เลว ถ้าเธอมาอยู่ในร่างนี้ เธอจะทำยังไงต่อไป

“เรื่องนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ อย่างไรเจ้าก็ต้องอยู่ในร่างนี้ต่อไป จงใช้ชีวิตต่อไปให้ดี” พูดจบเสียงเหล่านั้นก็หายไป พร้อมกับสติของหญิงสาวค่อย ๆ เลือนหายไป พร้อมกับภาพความทรงจำต่าง ๆ ของร่างนี้ไหลเข้ามาในหัวอย่างไม่ขาดสาย

หลายชั่วยามผ่านไปหญิงสาวที่สติดับไป ลืมตาขึ้นอย่างลำบากเปลือกตาที่ปิดอยู่ขยับขึ้นอย่างช้า ๆ เสียงเอะอะดังขึ้นอยู่รอบ ๆ ตัวหญิงสาว

“อิ่งเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว” หานเจียหนิงเมื่อเห็นบุตรสาวลืมตาขึ้นก็เอ่ยขึ้นอย่างดีใจ

“ท่านแม่” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ตอนนี้หัวของนางมีแต่ความทรงจำของร่างเดิม

“เป็นอย่างไรบ้าง ปวดหัวหรือไม่” มารดาถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง น้ำตาของนางก็ไหลออกมาอย่างช้า ๆ ด้วยความดีใจ หากบุตรสาวนางเป็นอะไรไป นางคงจะทนอยู่ต่อไปไม่ได้

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่อย่าได้กังวล” นางพูดเพื่อให้มารดาคลายกังวล จากนั้นก็ยื่นมือเรียวบางไปเช็ดน้ำตาของมารดาอย่างแผ่วเบา

 “อย่าให้ตัวเองต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้อีก รู้หรือไม่ เมื่อแม่รู้ว่าเจ้าตกน้ำ หัวใจของแม่แทบแหลกสลาย” พูดจบก็ยื่นมือไปลูบผมของบุตรสาวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “หากเจ้าเป็นอะไรไป แม่คงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้”

“ต่อไปลูกจะระวังให้มากกว่านี้”

“เอาเถิด เจ้าพักผ่อนให้หายดีก่อน เรื่องอื่นเราค่อยมาพูดกันทีหลัง” นางพูดขึ้น ก่อนจะยกถ้วยยาที่สาวใช้นำเข้ามาส่งให้กับบุตรสาวดื่ม

หญิงสาวรับถ้วยยาจากมารดาขึ้นมาดื่ม ไม่นานนักนางก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย หานเจียหนิงนั่งมองบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะตัดสินใจเดินออกจากห้องไป

เมื่อเดินออกจากเรือนของบุตรสาว นางก็เห็นผู้เป็นสามีและหมอหวังเดินตรงเข้ามาหา

หลัวจื่อโจวเมื่อเห็นว่าภรรยา เขาก็รีบเข้ามาสอบถามอาการของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง

“น้องหญิง ลูกของเราเป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้าให้ลูกดื่มยาตามที่หมอหวังสั่งแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้หลับไปแล้ว” นางเอ่ยบอกผู้เป็นสามีด้วยน้ำเสียงที่เบาใจอยู่หลายส่วน

“ดีขอรับ ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอเข้าไปตรวจดูคุณหนูอย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อดูให้แน่ชัดว่าไม่ได้เป็นอะไรแล้ว”

“เชิญท่านหมอหวัง” นายท่านของจวนราชครูรีบพูดขึ้น พร้อมกับเดินนำเข้าไปในเรือนของบุตรสาว เพื่อให้ท่านหมอหวังได้ตรวจร่างกายของบุตรสาวอีกครั้ง

สองสามีภรรยายืนรอหมอตรวจดูอาการของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงบุตรสาว

 “เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ”

“ฮูหยินอย่างได้กังวล คุณหนูไม่เป็นอันใดมาก เพียงแค่อ่อนเพลียเท่านั้น อีกไม่นานก็จะดีขึ้น”

“ขอบคุณท่านหมอหวังมาก” หลัวจื่อโจวเอ่ยขอบคุณท่านหมอ จากนั้นก็หันไปสั่งให้พ่อบ้านมอบสินน้ำใจกับหมอหวัง

“ขอบคุณขอรับนายท่าน” เขารับเงินแล้วเดินออกไปทันที

“ท่านพี่จะเข้าไปดูอิ่งเอ๋อร์หรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร ปล่อยให้นางได้พักผ่อนเถิด”ก่อนจะหันไปพูดกับภรรยาของตนด้วยเป็นห่วง “เจ้าเองก็กลับไปพักผ่อนที่เรือนเถิด เดี๋ยวจะล้มป่วยไปด้วยอีกคน ส่วนทางนี้เดี๋ยวให้บ่าวรับใช้คอยดูแลก็แล้วกัน” หลังจากนั้นเขาก็เดินประคองภรรยากลับเรือนไปพักผ่อน