บทที่ 8

รุ่งเช้า แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านยอดไม้ในป่าลึก เมิ่งเหยาค่อย ๆ   ออกจากมิติด้วยสีหน้าสงบก่อนมองไปรอบ ๆ จุดที่นางเข้ามิติเมื่อวันก่อน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

นางหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะเรียกเข็มทิศออกมาจากมิติ เป็นเข็มทิศโลหะสีดำที่ดูเรียบง่าย แต่ให้ความรู้สึกหนักแน่นในมือ เมิ่งเหยาจ้องมองเข็มที่ชี้ไปทางทิศเหนือพลางสูดหายใจลึก ใช้สัญชาตญาณและความรู้สึกของร่างนี้นำทางออกจากป่า

“ข้าต้องไปให้ถึงแดนเหนือ ชีวิตของข้าจะได้เริ่มต้นที่นั่น!”

 นางพึมพำเบา ๆ ในใจ แม้จะไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

การเดินทางผ่านป่าไม่ได้ง่ายดาย นางเดินผ่านเส้นทางที่เต็มไปด้วยหญ้าสูงและต้นไม้ใหญ่ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเมื่อเวลาล่วงเลยเกือบถึงเย็น ในที่สุดนางก็พ้นชายป่า

สิ่งแรกที่เมิ่งเหยาเห็นคือ ถนนเส้นทางเดินรถม้าที่ทอดยาวออกไป นางยิ้มออกมาอย่างโล่งใจขณะที่เดินไปตามเส้นทางนั้น ไม่ไกลนักเสียงฝีเท้าม้าก็ดังกึกก้องขึ้น เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากทำให้นางต้องหยุดเดิน รีบหลบเข้าข้างทางหลังต้นไม้ใหญ่

หากเป็นกลุ่มของแม่ทัพจ้าว...ข้าคงต้องเข้ามิติหนีอีกครั้ง นางคิดพลางถอนลมหายใจเพื่อสงบสติ

หลังต้นไม้ใหญ่ เมิ่งเหยามองไปยังขบวนรถม้าขนาดใหญ่ที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ นางยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่ากลุ่มคนตรงหน้าไม่ใช่กลุ่มของแม่ทัพจ้าว แต่เป็นคาราวานพ่อค้า

ก่อนที่ขบวนจะมาถึงตัว นางเดินออกไปยืนริมถนนเพื่อขอความช่วยเหลือ ผู้คุ้มกันในขบวนสั่งให้หยุดขบวนทันทีเมื่อเห็นนาง พวกเขาระวังตัวอย่างมาก ระยะห่างระหว่างตัวนางกับขบวนยังพอสมควร

เมิ่งเหยาโค้งคำนับอย่างจอมยุทธ์ พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ไม่ทราบว่าพวกท่านกำลังเดินทางขึ้นเหนือใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

ชายหนุ่มผู้คุ้มกันที่ยืนอยู่ข้างหน้าพยักหน้าเล็กน้อย แต่ยังคงระมัดระวัง

“ใช่ แม่นางมีสิ่งใด?”

แม้ทุกคนจะตกตะลึงในความงดงามของสตรีตรงหน้า แต่ก็ยังระแวงว่านางอาจเป็นโจรที่มาใช้เล่ห์เหลี่ยม เมิ่งเหยามองพวกเขาด้วยแววตาสงบ ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม

“ข้าขอติดขบวนไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ ท่านจะคิดค่าเดินทางก็ได้ ม้าของข้าหนีเตลิดไป จึงได้แต่รอความช่วยเหลือจากผู้ผ่านทาง”

ผู้คุ้มกันหันไปมองหน้ากัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะปลีกตัวไปหานายท่านของพวกเขา นายท่านเจียง คหบดีผู้เป็นผู้นำขบวนคาราวานเดินเข้ามาพร้อมกับบุตรสาวของเขา เมิ่งเหยาโค้งคำนับอีกครั้งด้วยท่าทางนอบน้อม

“นายท่าน ข้าชื่อเมิ่งเหยาเจ้าค่ะ ข้ากำลังเดินทางไปแดนเหนือ แต่หลงกลุ่มและม้าก็หนีเตลิดไป จึงอยากขอติดตามขบวนของท่านไปด้วย”

นายท่านเจียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใจเขาเต็มไปด้วยความสงสาร หากบุตรสาวของเขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็หวังจะได้รับความช่วยเหลือเช่นกัน

“คุณหนูเมิ่งเหยาไม่ต้องเกรงใจ ท่านจะไปเมืองใดในแดนเหนือหรือ?”

“ข้าจะไปเมืองหนิงอานเจ้าค่ะ”

เมิ่งเหยาตอบ

“ช่างบังเอิญ เราก็จะไปที่นั่นเช่นกัน”

 นายท่านเจียงยิ้มเล็กน้อย

“เชิญคุณหนูร่วมขบวนเราได้ รถม้าคันหลังอาจมีสัมภาระเล็กน้อย แต่ไม่น่าจะทำให้คุณหนูลำบาก”

เมิ่งเหยายิ้มอย่างขอบคุณ

 “ไม่เลยเจ้าค่ะ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ขอบคุณนายท่าน ขอบคุณคุณหนู และขอบคุณทุกท่านเจ้าค่ะ”

คำขอบคุณของนางทำให้ผู้คุ้มกันต่างชะงัก ปกติไม่ค่อยมีใครใส่ใจที่จะกล่าวขอบคุณพวกเขา แต่คำพูดที่สุภาพของเมิ่งเหยาทำให้หลายคนมองนางด้วยความประทับใจ

เมิ่งเหยาถูกพาไปยังรถม้าคันเล็กที่อยู่ท้ายขบวน ภายในมีหีบและผ้าจำนวนหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นสัมภาระที่ล้นมาจากรถม้าคันอื่น นางนั่งลงอย่างเรียบร้อย ก่อนที่ขบวนจะเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง

การเดินทางผ่านไปสามชั่วยามรถม้าก็หยุดพักอีกครั้ง เมิ่งเหยาลงจากรถม้าเพื่อยืดเส้นยืดสาย นางเดินไปนั่งรวมกลุ่มกับผู้คนในขบวน

เจียงลี่ลี่แอบมองเมิ่งเหยาด้วยความประทับใจ ใบหน้าของนางแดงระเรื่อก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเขินอาย

“เอ่อ...ข้าชื่อเจียงลี่ลี่เจ้าค่ะ”

เมิ่งเหยาหันมามองและยิ้มบาง

“ข้าชื่อเมิ่งเหยาเจ้าค่ะ”

เจียงลี่ลี่ดูมีความสุขมาก ที่ได้เพื่อนร่วมทางใหม่

“ข้าเรียกว่าพี่เหยานะเจ้าคะ”

เมิ่งเหยาพยักหน้า ยิ้มตอบเบา ๆ 

 “ได้เจ้าค่ะ”

“พี่เหยาไม่ต้องสุภาพกับข้าก็ได้เจ้าค่ะ ท่านน่าจะอายุมากกว่าข้า”

“รบกวนลี่ลี่แล้ว”

เมิ่งเหยาตอบด้วยรอยยิ้ม แต่กลับทำให้ใจของเจียงลี่ลี่เต้นแรง ระหว่างการเดินทางขบวนหยุดพักตามเมืองต่าง ๆ เมิ่งเหยามักเดินไปพร้อมกับเจียงลี่ลี่เพื่อสำรวจตลาด ทุกสิ่งในตลาดดูน่าสนใจสำหรับนาง ขนมและของกินที่แปลกตาทำให้นางอยากลองชิมไปซะทุกอย่าง

“พี่เหยา นี่คือขนมเปี๊ยะ ลองสิ!”

เจียงลี่ลี่ส่งขนมให้ เมิ่งเหยาหยิบขึ้นมาลองชิม แล้วดวงตาของนางต้องเบิกกว้าง

“อร่อยมาก! ลี่ลี่เจ้าก็ลองชิมดู”

ทั้งสองหัวเราะและเดินชมตลาดไปด้วยกัน ความสนิทสนมระหว่างสองสาวเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ 

กลางดึกคืนที่สาม ความเงียบแปลกประหลาดปกคลุมคาราวานที่กำลังหยุดพักกลางป่า เมิ่งเหยานอนอยู่ในรถม้าที่กว้างขวางของลี่ลี่ หลังจากที่ถูกชักชวนให้มาร่วมพักด้วยเพราะความสะดวกสบาย แต่ค่ำคืนนี้ความสงบกลับแฝงด้วยความตึงเครียดล่องลอยในอากาศ

ทันใดนั้น เสียงดาบปะทะกันดังลั่นท่ามกลางความมืด เสียงฝีเท้าหนักเดินวนรอบรถม้าของลี่ลี่อย่างน่าขนลุก บรรยากาศตึงเครียดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ในตอนนั้นประตูรถม้าถูกกระชากอย่างแรง!

เมิ่งเหยาลุกพรวดขึ้นมาทันที ความระแวดระวังปรากฏในดวงตา ก่อนที่ดาบยาวแหลมคมจะพุ่งเข้ามาในพริบตา เธอขยับตัวอย่างรวดเร็ว คว้าตัวลี่ลี่เข้ามากอดไว้แนบแน่น ใช้ร่างของตัวเองปกป้องหญิงสาวอย่างไม่ลังเล

ดาบวูบวาบเฉียดเข้าใกล้ เมิ่งเหยาหมุนตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยความชำนาญที่ดูราวกับได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แม้สถานการณ์จะคับขันแต่ท่าทางของเธอกลับสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

‘อะไรกัน! ทำไมร่างกายฉันถึงขยับไปเอง!’

เมิ่งเหยารู้สึกได้ถึงเลือดในกายที่ร้อนระอุ มือเท้าขยับอย่างคล่องแคล่วราวกับเคยฝึกมานับร้อยครั้ง เธอนึกไปถึงดาบซามูไรที่แขวนอยู่บนผนังบ้าน  ดาบที่เธอเคยซื้อมาแค่ประดับตกแต่งซึ่งไม่รู้ว่ามันจะคมไหม?

“เอาวะ! จะคมหรือไม่ก็ต้องลอง!”

 เธอเรียกดาบออกมาจากมิติ ปลดปลอกฝักอย่างรวดเร็ว และถีบตัวพุ่งออกจากในรถม้าทันที

เสียงดาบปะทะกันดังกังวานในยามค่ำคืน เมิ่งเหยาสะบัดดาบปัดการโจมตีอย่างคล่องแคล่ว ร่างกายเธอขยับราวกับเป็นยอดยุทธที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มข้น แม้จะยังตกตะลึงในความสามารถของร่างนี้ แต่เธอไม่มีเวลาคิด เมื่อโจรหลายคนกรูเข้ามาพร้อมกัน

เมิ่งเหยาต่อสู้ในเชิงตั้งรับ เพราะในใจหนึ่งก็ค้านว่าจะฆ่าคนจริง ๆ เหรอ? จนกระทั่งดาบของโจรคนหนึ่งเฉือนเข้าที่แขนของเธอจนเลือดไหลอาบเสื้อผ้า แต่แทนที่ความเจ็บปวดจะทำให้เธอถอยหลัง ดวงตาของเมิ่งเหยากลับลุกวาว

 “หากเจ้าไม่สังหารมัน มันก็จะสังหารเจ้า!”

 เสียงตะโกนจากหนึ่งในผู้คุ้มกันดังก้องอยู่ใกล้ ๆ คำพูดนั้นกระแทกเข้าไปในใจของเมิ่งเหยา มันทำให้เธอรู้สึกได้ว่าโลกนี้แตกต่างจากโลกเดิมที่เธอเคยอยู่ ในที่แห่งนี้คนอ่อนแอต้องตายไม่มีข้อยกเว้น

“ไอ้บ้า...คิดจะฆ่าสาวงามอย่างฉัน! ฝันไปเถอะ!!ฉันไม่ยอมตายง่าย ๆ หรอกโว้ย”

 เสียงโวยวายดังลั่น แต่คำพูดกลับกลายเป็นภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ…เพราะเธอเผลอพูดภาษาไทย!

เสียงตะโกนนั้นไม่ได้ทำให้โจรหยุด แต่กลับกระตุ้นจิตวิญญาณนักสู้ในตัวเมิ่งเหยา เธอพุ่งเข้าปะทะด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

“มาเลย! แม่จะสอนให้รู้ว่าอย่าล้อเล่นกับเจ๊!”

เธอกำดาบในมือแน่น ตัดสินใจรวบรวมความกล้าก่อนจะฟันดาบลงไปอย่างเฉียบขาด ร่างของโจรล้มลงเลือดกระเซ็นบนพื้นดิน เมิ่งเหยามองร่างที่ไร้ชีวิตนั้นด้วยสายตานิ่งสงบ ตอนแรกเธอคิดว่าเธอจะรู้สึกหวาดกลัวหรือใจสั่นแต่กลับไม่ใช่ ความแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวของร่างนี้เหมือนจะกลืนกินทุกความกลัวไปจนหมดสิ้น

เมื่อมีคนแรก... ก็ต้องมีคนที่สอง! เจ๊ปูเริ่มผสานเข้ากับร่างนี้อย่างสมบูรณ์ เธอพุ่งตัวเข้าสู้กับโจรที่กรูกันเข้ามา ดาบในมือฟาดฟันออกไปด้วยความแม่นยำและทรงพลัง แต่ละคนที่เข้ามาล้วนถูกจัดการด้วยดาบคมกริบอย่างไม่ทันตั้งตัว

ทันใดนั้น เธอก็เหลือบเห็นโจรคนหนึ่งพุ่งตรงไปยังรถม้าที่ลี่ลี่หลบอยู่ เมิ่งเหยาพุ่งตัวไปขวางในทันที ความเร็วของเธอเหนือชั้นจนดูเหมือนสายลม ดาบในมือปัดการโจมตีของโจรอย่างง่ายดาย ก่อนที่เธอจะหมุนตัวและแทงดาบตรงไปยังหัวใจของมัน

“อย่าได้คิดจะแตะต้องเพื่อนข้าเชียว!”

 เสียงของเธอดังลั่นในยามค่ำคืน ทุกสายตาของคนคุ้มกันในขบวนต่างจับจ้องมายังเมิ่งเหยา ทุกการเคลื่อนไหวของเธอสร้างความตกตะลึงในความสามารถที่น่าทึ่ง โจรที่เหลือเริ่มตื่นตระหนกและแตกกระเจิงเมื่อเห็นทักษะการต่อสู้ที่ราวกับนักรบชั้นยอดของหญิงสาวคนนี้

ในที่สุดโจรทั้งหมดก็ล่าถอยไป ขบวนคาราวานรอดพ้นจากอันตรายในค่ำคืนนี้ ทิ้งไว้เพียงความเงียบและกลิ่นคาวเลือดที่ยังลอยอยู่ในอากาศ

คนคุ้มกันในขบวนต่างมองหน้ากันด้วยความโล่งอกและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน เมิ่งเหยาเช็ดดาบของเธอด้วยผ้าผืนเล็กอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับมามองลี่ลี่ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างรถม้า

“เจ้าปลอดภัยแล้ว”

เธอกล่าวเสียงเรียบ ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องธรรมดาแต่ในใจลึก ๆ เธอกลับคิด... เมิ่งเหยาคนเดิมเก่งกาจมากจริง ๆ แล้วเหตุใดจึงตกผาตายง่าย ๆ?

ค่ำคืนนี้ทำให้ทุกคนรู้ว่า เมิ่งเหยาไม่ใช่หญิงสาวธรรมดา นางมีทักษะการต่อสู้ที่หาได้ยาก

หลังจากเหตุการณ์สงบลงเมิ่งเหยาไม่รีรอ เธอหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาก่อนอมยิ้มเมื่อกล่องพลาสติกถูกเปลี่ยนเป็นกล่องไม้ ขวดพลาสติกกลายเป็นขวดหยก นางนั่งลงข้างบรรดาคนคุ้มกันที่ได้รับบาดเจ็บ

“เจ็บหน่อยนะ แต่แผลจะหายไว”

 เธอพูดพลางหยิบขวดน้ำสีฟ้าแปลกตาออกมา แล้วเทลงบนแผลของยอดบุรุษคนหนึ่ง เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังลั่นจนเมิ่งเหยาถึงกับหลุดหัวเราะ

“แสบ แต่หายเร็วแน่นอน!”

เมื่อล้างแผลเสร็จ จึงแจกยาแก้อักเสบให้ทุกคนพร้อมคำแนะนำสั้น ๆ ก่อนที่จะกลับมาทำแผลให้ตัวเอง

แม้จะไม่ได้รับคำขอบคุณที่ชัดเจนจากใคร เพราะพวกเขาคงไม่แน่ใจว่านางมาช่วยทำแผลหรือซ้ำเติมแผลพวกเขากันแน่ แต่เมิ่งเหยาไม่ได้สนใจ นางเพียงลุกขึ้นยืนหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ

“ขบวนรีบเดินทางต่อเถอะเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่ามันจะไปตามพักพวกมาหรือไม่?”

 น้ำเสียงเย็น ๆ ของเธอกลับเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว คนในขบวนต่างมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีใครพูดอะไร แต่ต่างคนต่างคิดเหมือนกันในใจว่า…

‘คุณหนูเมิ่งเหยาคนนี้ ไม่ธรรมดาจริง ๆ!’

ใช้เวลาถึงเจ็ดวันเต็มกว่าขบวนจะเข้าสู่แดนเหนือ ต้องเดินทางต่ออีกสามวันกว่าจะถึงเมืองหนิงอาน นี่เพียงแค่เมืองแรกอากาศก็หนาวจนสะท้านไปถึงกระดูก เมิ่งเหยาดึงเสื้อคลุมมาห่อตัวแน่น นางหายใจออกมาเป็นไอพลางสงสัยในใจ

‘เหตุใดบิดาข้าจึงเลือกมาตั้งรกรากที่นี่กัน?’