บทที่ 6

“ใบหน้าของพวกเจ้าจะงดงามหรือไม่นั้น ก็อยู่ที่ความตั้งมั่นของพวกเจ้าเอง จงตั้งจิตให้แน่วแน่คิดถึงรูปโฉมที่ต้องการให้ชัดเจน แล้วขณะอัญเชิญพลังแห่งการข้ามภพ รูปลักษณ์ของพวกเจ้าจะถูกกำหนดตามนั้น!”

สิ้นเสียงขององค์มหาเทพ บรรยากาศรอบข้างเหมือนถูกเติมเต็มด้วยพลังงานมหาศาล พื้นที่ลานพิพากษาเริ่มส่องแสงวิบวับราวกับดาวนับหมื่นดวงมาเรียงราย เจ๊ปูกับตี้ตี้ยืนตัวตรงใจเต้นไม่เป็นส่ำ

“ตี้ ตั้งสมาธิเร็ว! นึกถึงหน้าที่เราชอบ!”

 เจ๊ปูรีบบอก

“ค่ะเจ๊…!”

ตี้ตี้หลับตาแน่น ในหัวเธอปรากฏใบหน้าของนางเอกซีรีส์จีนอันดับหนึ่งที่แสนงดงาม ผมยาวสลวย ผิวขาวผ่อง ตาคม ปากนิดจมูกหน่อย ส่วนเจ๊ปูเองกลับนึกถึง…นางร้ายสุดเซ็กซี่ในนิยายแฟนตาซีที่เธอเคยอ่าน เธอชอบคาแรกเตอร์ร้าย ๆ ที่โดดเด่นทุกครั้งที่ปรากฏตัว

ดวงจิตของเจ๊ปูมุ่งมั่นยิ่งกว่าครั้งใด ความปรารถนาอันแรงกล้าในการมีรูปลักษณ์โฉบเฉี่ยวสวยดุจเทพเซียนผู้เลอโฉม ฉับพลันนั้นพลังงานรอบข้างก็โคจรรอบตัวเจ๊ปูและตี้ตี้ เป็นเกลียวแสงหลากสีสันส่องประกายระยิบระยับ

พรึ่บ!

ลำแสงใหญ่สายหนึ่งพุ่งลงมาจากเบื้องบน ใจกลางเป็นแสงสีทองเจิดจ้า จนสองสาวรู้สึกเหมือนมีพายุหมุนอยู่รอบตัว จิตวิญญาณทั้งสองบังเกิดความปั่นป่วน ความรู้สึกเหมือนถูกฉุดให้หมุนคว้างไปทั่วห้วงอวกาศ

ในจังหวะสุดท้ายก่อนสติเลือนเจ๊ปูลืมตาโพลง พบว่าแสงสว่างนั้นกำลังพุ่งเข้ามาหาเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมเสียงวูบวาบในโสตประสาท ขนกายลุกซู่ไปทั้งตัว

ก่อนจะรู้สึกเหมือนคนจมน้ำแล้วถูกดึงขึ้นสู่ผิวน้ำ เสี้ยววินาทีนั้นเองทุกสิ่งคล้ายหยุดนิ่ง ร่างของสองสาวหายวับไปจากลานพิพากษาสีขาว ทิ้งไว้แต่ความเงียบและร่องรอยแห่งพลังงานที่ยังสั่นไหวจาง ๆ

เหล่าเทพเซียนมองสบตากันเล็กน้อย บ้างก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน บ้างก็มองอย่างครุ่นคิดว่า

‘พวกมนุษย์ที่ได้ข้อยกเว้นพิเศษเช่นนี้ จะไปก่อเรื่องอะไรในดินแดนนั้นหรือไม่?…’

แต่ในขณะนั้นเอง...หลุมอากาศกลับทับซ้อนกัน

“นั่น....พวกนางถูกส่งไปยังอีกที่!”

“เฮือก!”

เสียงสูดอากาศเฮือกใหญ่ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณสายน้ำกว้าง ร่างบางของหญิงสาวผู้หนึ่งดีดตัวขึ้นเหนือน้ำอย่างแรง เธอกอบโกยอากาศเข้าปอดราวกับอดหายใจมานาน ผมดำยาวพลิ้วสะบัดน้ำกระเซ็นจนเกิดเป็นวงเล็ก ๆ รอบตัว

“แค่ก ๆ ๆ …”

หญิงสาวสำลักน้ำจนเจ็บคอ ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะทรงตัวพาตัวเองมายืนบนฝั่งริมแม่น้ำได้ ในตอนนี้ผิวกายและชุดของเธอเปียกชุ่มไปหมด แต่เมื่อกวาดสายตามองชุดของตัวเอง กลับต้องตื่นตะลึงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

ชุดที่เธอสวมคือชุดฮั่นฝูสีแดงสลับดำ ปักลวดลายร้อยเรียงสวยงามประณีต เนื้อผ้าไหมเนียนลื่นพริ้วตามตัว สิ่งนี้ทำให้เธอใจเต้นโครมครามด้วยความแปลกใจและตื่นเต้นผสมปนเป

“นี่มันชุดที่ฉันเห็นในนิยาย ของคุณนักเขียนหลินหลินนี่? อ๊าย! ฮ่า ๆ ๆ!”

เสียงกรี๊ดดีใจดังลั่น  มือเรียวลูบจับใบหน้าของตัวเองไปมา พยายามจะหากระจกเพื่อส่องดูว่าหน้าตาเธอเปลี่ยนไปหรือไม่ ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงเรื่องที่เทพเซียนบนลานพิพากษาเคยบอกว่า ทุกอย่างจากโลกเก่าสามารถเรียกใช้ได้ในมิติจิตของตน

‘กระจก!’

เธอเปล่งเสียงในใจ เพียงครู่เดียวก็มีกระจกบานหนึ่งปรากฏขึ้นในมือราวกับเสกมาได้เอง คราวนี้เธออ้าปากค้างด้วยความทึ่ง ก่อนจะรีบส่องใบหน้าตัวเอง

            ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจกนั้นงดงามเกินกว่าจะเป็นจริง ดวงตาคมเฉี่ยวที่ดูเหมือนจะสะกดสายตาทุกผู้คนที่สบมอง สะท้อนถึงความมั่นใจและอำนาจที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ แก้มได้รูปเนียนละมุนไร้ที่ติ ราวกับสวรรค์ได้วาดลวดลายความงามด้วยพู่กันที่ปราณีตที่สุด

ผิวขาวกระจ่างไร้ที่ติ เนียนละเอียดจนดูราวกับผ้าซาตินที่ลูบไล้ไม่มีจุดตำหนิแม้เพียงเล็กน้อย ริมฝีปากอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อ ราวกับดอกไม้แรกแย้มชวนให้หลงใหล ทุกเส้นสายทุกส่วนของใบหน้าเหมือนถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายหัวใจของผู้คนที่พบเห็น

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นใบหน้าของนางร้ายในนิยาย ผู้ที่มีทั้งเสน่ห์เย้ายวนและความแข็งแกร่งในคราวเดียวกัน ชวนให้ทั้งหลงใหลและหวาดกลัวไปพร้อมกัน แม้กระทั่งตัวเธอเองเมื่อมองเห็นก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึงในความงามที่ราวกับมีพลังดึงดูดทุกสายตาบนโลกใบนี้

“โอ้ว… สวรรค์ นี่มันสวยกระชากใจเกินไปแล้ว!”

            เธอแทบยกมือขึ้นพนมขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ความทรงจำบางอย่างก็ถาโถมเข้ามาในสมองเหมือนสายน้ำไหลบ่า  ร่างนี้มีชื่อหวังเมิ่งเหยา ลูกสาวท่านแม่ทัพใหญ่ของแคว้น นางมีคู่หมั้นหมายตั้งแต่เด็กคือแม่ทัพจ้าว จื่อฮ่าว

 แต่แท้จริงแล้วแม่ทัพผู้นั้นมีคนรักอยู่แล้ว เรื่องราวที่ได้รับรู้มันไปตรงกับในนิยาย แม่ทัพพ่ายรักที่เธอเคยอ่าน ข้อความอวยพรแปลก ๆจากนักเขียนผุดขึ้นเต็มหัวของเธอ

เจ๊ปูบัดนี้ที่สวมร่าง หวัง เมิ่งเหยา ตัวร้ายในนิยายจีนโบราณที่อ่านยังไม่จบ และในพล็อตดั้งเดิมตัวร้ายคนนี้จะตายไปตั้งแต่ต้นเรื่องเพราะรถม้าตกหน้าผา!

เจ๊ปูรีบนึกย้อนถึงบทในนิยาย ชุดที่นางร้ายสวมวันนี้ตรงกับวันที่รถม้าตกหน้าผา!

“แสดงว่า หลังจากนี้ฉันจะต้องเป็นผู้ตัดสินใจเดินเรื่องเองถูกไหม?!”

แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ เสียงฝีเท้าของม้าจำนวนมากก็ดังใกล้เข้ามาทางหน้าผาเบื้องบน สัญชาตญาณร้องเตือนเธอทันที

‘อย่าให้ใครพบตัวในตอนนี้!’

“เข้ามิติ!”

ร่างบางเลือนหายไปในฉับพลัน ทิ้งเพียงริ้วน้ำที่หยดใกล้ขอบแม่น้ำ

กองทหารม้าหลายสิบนายกระจายกำลังค้นหา หลังจากรถม้า ของคุณหนูหวัง เมิ่งเหยาตกลงไปด้านล่าง เพราะม้าพยศสบัดตัวรถม้าออกตรงหน้าผา พวกเขาพยายามค้นหาร่างของนางมาทั้งคืน แต่กลับไม่พบแม้แต่เงา

บุรุษหนุ่มรูปงามผิวขาวแต่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการเป็นนักรบ กำลังกุมสายบังเหียนม้า ดวงตาคมเฉียบแม้ยามเหนื่อยล้า เขาคือ จ้าว จื่อฮ่าว แม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้น ผู้เป็นคู่หมั้นของคุณหนูหวัง เมิ่งเหยา โดยพันธะสัญญาระหว่างตระกูล

“ท่านแม่ทัพขอรับ พวกเราพบร่องรอยว่ารถม้าแตกหักบริเวณนี้ แต่ว่า…”

ทหารลูกน้องรายงานด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ เพราะค้นหามาทั้งคืนก็ไร้วี่แววคุณหนูเมิ่งเหยา ทว่าแม่ทัพจ้าว จื่อฮ่าว กลับกดเสียงสั่งเฉียบขาด

“ค้นหาต่อไป!เรามีเวลาแค่เย็นนี้ก่อนกลับเข้าเมืองหลวงไปรายงาน ยังไงต้องหานางให้เจอให้ได้!”

เสียงสั่งดังสะท้อนความเดือดดาลในใจ เขายิ่งเคร่งเครียด เพราะถึงจะไม่ได้สนิท ไม่ได้รักนาง แต่ในฐานะคู่หมั้นหากปล่อยให้นางตายไปโดยไม่มีแม้แต่ศพ…มันจะกลายเป็นตราบาปติดตัวและส่งผลถึงความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลด้วย

‘ใครจะไปรู้…นางอาจยังไม่ตายจริง ๆ ก็ได้’

เจ๊ปูในร่างเมิ่งเหยากะพริบตาปริบ ๆ อีกครั้ง เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในบ้านหลังใหญ่ในยุคของนางอย่างน่าอัศจรรย์

‘ไม่ผิดแน่นี่คือ มิติจิตที่เราสามารถพกพาทุกอย่างเข้ามาได้’

เมื่อเธอกวาดสายตาสำรวจ ก็รู้สึกว่าบ้านหลังนี้จะถูกดัดแปลงมาจากบ้านของเธอในโลกปัจจุบัน เพียงแต่เพิ่มการตกแต่งให้เป็นกลิ่นอายจีนโบราณ

มีสวนเล็ก ๆ สระบัวอยู่ตรงกลาง อากาศปลอดโปร่ง นอกจากนี้ยังมีตลาดขนาดย่อม ๆ เรียงรายเป็นเรือนไม้จีนอยู่มุมหนึ่งของบริเวณ ซึ่งคงเป็นการปรับเปลี่ยนมูลค่าและรูปแบบจากตลาดเดิม

“นี่ฉันสามารถ เริ่มต้นกิจการค้าขายได้ไม่ยากเลยนะเนี้ย!”

เธอพึมพำพร้อมรอยยิ้มเมื่อมองไปก็ยิ่งฮึกเหิม เพราะอย่างน้อยก็คงไม่อดตาย แต่คงจะต้องใช้เวลาตั้งหลักสักพัก

“อ๊ะ! โทรศัพท์ฉันล่ะ?”

เจ๊ปูล้วงในแขนเสื้อก็พบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู สภาพยังใหม่เอี่ยม แต่พอเปิดเครื่องดูกลับขึ้นว่าไม่มีสัญญาณ

 แน่นอน เธอมาอยู่ในโลกจีนโบราณ จะมีเสาสัญญาณได้อย่างไร! ทว่าในเครื่องยังปรากฏข้อความล่าสุดจากนักเขียนหลินหลิน ก่อนที่จะโดนดูดข้ามภพ

“ได้… เจ๊จะใช้ชีวิตของหวัง เมิ่งเหยาต่อเอง…แต่ไม่ใช่แบบตัวร้ายโง่ ๆ หลงรักพระเอกแน่นอน!”