บทที่ 7

“ได้… เจ๊จะใช้ชีวิตของหวัง เมิ่งเหยาต่อเอง…แต่ไม่ใช่แบบตัวร้ายโง่ ๆ หลงรักพระเอกแน่นอน!”

เจ๊ปูประกาศกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น แล้วนั่งเปิดแอปอ่านนิยาย ซึ่งยังพอเปิดแบบออฟไลน์ได้  ไล่ตั้งแต่บทแรกจนถึงบทล่าสุด เพื่ออยากจะให้แน่ใจว่าไม่พลาดเนื้อหาตรงไหน

พระเอก จ้าว จื่อฮ่าว และนางเอกเจอกันตั้งแต่เด็ก มีใจรักมั่นต่อกันแล้ว แต่ติดปัญหาสัญญาหมั้นหมายกับ หวัง เมิ่งเหยา พวกเขาจึงต้องเก็บความรู้สึกนั้นไว้ …

จนกระทั่งตัวร้ายอย่างเมิ่งเหยาตกหน้าผาตาย ไรท์ตัดจบเรื่องราวไว้เท่านี้ แต่เรื่องราวก็คงจะดำเนินต่อไปแบบนิยายรักทั่วไปแน่ ๆเจ๊ปูคิดในใจ

ในบทที่30ล่าสุด มีการแจ้งเตือนอัพเดทเพิ่มเติมเนื้อหาจากนักเขียน เจ๊ปูรีบกดอ่านทันที  หวัง เมิ่งเหยาตกหน้าผาหายสาบสูญ หนึ่งปีให้หลัง พ่อของนาง ท่านแม่ทัพใหญ่ตัดสินใจย้ายไปอยู่เมืองหนิงอานที่แดนเหนือ และยกเลิกหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ..

‘เนื้อเรื่องหลังจากนี้พอเดาได้ พระนางในเรื่องได้ครองรักกันอย่างเปิดเผยสินะ’

“ดีล่ะ… ถ้าพล็อตเป็นแบบนี้ ฉันควรหายตัวไปสักหนึ่งปี ให้พวกเขาได้สมหวังกัน แต่ท่านพ่อของร่างนี้ก็แสนดีเหลือเกิน ฉันควรจะหาทางติดต่อท่าน แต่หากท่านรู้ก็ต้องตามตัวเรากลับไปแน่ ๆ นั้นต้องบอกว่าฉันเสียความบริสุทธิ์แล้วไม่สามารถกลับไปได้ ให้ยกเลิกการหมั้นหมายดีไหมนะ!”

เจ๊ปูหัวเราะคิกคักอย่างคนที่คิดแผนเหนือชั้น

‘ชีวิตต่อจากนี้ฉันวางเป้าหมายง่าย ๆ ในเมื่อท่านพ่อจะย้ายมาแดนเหนือหลังจากนี้อีกหนึ่งปี สู้ฉันไปตั้งรกรากที่นั่นก่อนเลย ระหว่างนี้ก็รอท่านพ่อส่งข่าวว่า พอยกเลิกการหมั้นแล้ว เราก็เป็นอิสระ จบปิ๊ง! ใช้ชีวิตสวย ๆ แอ่วผู้ ดีจะตาย’

“แต่…เอ๊ะ! แล้วตี้ตี้ล่ะ? นังตี้หายไปไหน?”

ณ วังหลวง

ทันทีที่ลืมตา ตี้ตี้ก็พบตัวเองบนเตียงขนาดใหญ่ในห้องหรูหราใหญ่โต ผ้าห่มปักลายหงส์คู่กับหมอนปักดิ้นทองลายมังกร

“นี่มัน…ที่ไหน?”

ตี้ตี้พึมพำเสียงสั่น ๆ สัมผัสได้ว่าตัวเองใส่ชุดแพรไหมสีอ่อนผ่าข้าง และภายในอาภรณ์ยังมีลายมังกรกับหงส์ที่ไม่เคยเห็นในชีวิตจริง แค่จะลุกขึ้นก็ยังมึนหัวอยู่เล็กน้อย

“ฮองเฮาทรงฟื้นแล้ว”

เสียงหวานของหญิงสาวนางหนึ่งดังขึ้นข้างเตียง เธอแต่งชุดนางกำนัลสีกรมท่าแต่เป็นผ้าอย่างดี ดูจะเป็นผู้ติดตามใกล้ชิดสีหน้าเหมือนทั้งดีใจและเป็นห่วง

“ฮองเฮา? …ข้าหรือ?”

 ตี้ตี้หลุดปากพูดอย่างงงงวย ไม่ทันหายสงสัยบุรุษร่างสูงใหญ่เค้าโครงคมสันสวมอาภรณ์ทองคำปักมังกรเด่นชัด ดวงตาดูดุกร้าวและเย็นชาอย่างน่าประหลาดก็ก้าวเดินเข้ามาในห้อง

“ฟื้นแล้วหรือ? ถ้าเจ้าฟื้นแล้วก็ตอบข้ามา… เจ้าต้องการอะไร ถึงกล้าเรียกร้องความสนใจจากข้าด้วยวิธีนี้อีก!”

เสียงเข้มติดจะเหี้ยมเกรียมเอ่ยใส่เธอทันที ตี้ตี้ทั้งตกใจทั้งงง เพราะไม่รู้ที่มาที่ไป ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้

“ท่าน… หมายถึงข้าหรือ?”

เธอถามอย่างไม่เข้าใจ น้ำเสียงแฝงความกลัว ทำให้เขากลับยิ่งสบตาเธออย่างเหยียด ๆ

“หึ… ฮองเฮา ที่นี่ไม่มีใครจะเสแสร้งไปทำไม?”

จบคำ เขาเดินตรงมาจับคางเธออย่างแรง จนตี้ตี้ร้องลั่นด้วยความเจ็บ

“โอ๊ย! เจ็บนะ…ปล่อยสิ! ไอ้บ้า!!”

ตี้ตี้หลุดคำด่าในโลกปัจจุบันออกมาอย่างเผลอตัว เธอสะบัดมือปัดมือหนา ๆ ของอีกฝ่ายออก แล้วถอยกรูดไปสุดเตียงนอน ร่างทั้งสองผละออกจากกันในทันที

ฮ่องเต้หนุ่ม หยาง เฟยหยาง ขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิมปนแปลกใจปกติฮองเฮาของเขาเป็นหญิงเจ้าเล่ห์สุขุม ใช้มารยาสารพัดเพื่อเอาชนะใจเขา แต่ไม่เคยพูดคำหยาบหรือแสดงความหวาดกลัวอย่างชัดเจนเช่นนี้

“ฝ่าบาทเพคะ… ฮองเฮาเพิ่งฟื้น ขอทรงเมตตาด้วยเพคะ!”

เสียงนางกำนัลพูดอ้อนวอนพลางคุกเข่า นางเป็นคนสนิทของฮองเฮา เมื่อเห็นสีหน้าของนายเหนือหัวทั้งสองฝ่ายแล้วก็หวาดหวั่นไปหมด หยาง เฟยหยาง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น แต่ก็ยั้งใจอยู่บ้าง ก่อนจะสะบัดชายอาภรณ์เดินออกจากไปด้วยความหงุดหงิด

ตี้ตี้หอบหายใจแรงทั้งตกใจและงุนงง มองไปรอบห้องก็ยิ่งเห็นความฟู่ฟ่า ทุกสิ่งสะท้อนถึงระดับสูงสุดของอำนาจ ดูเหมือนเธอจะกลายเป็นฮองเฮาขึ้นมาจริง ๆ แต่ฮ่องเต้กลับไม่เป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย

หลี่หยูรีบเข้ามาประคอง แต่ตี้ตี้ปัดมือออกตามสัญชาตญาณ

“เจ้าเป็นใคร…อย่ามาจับข้านะ! ฮือ… เจ๊ปู… เจ๊ปูอยู่ไหน?!”

ดวงตาคู่สวยเริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เธอรู้สึกกลัวจริง ๆ ไม่มีแม้ผู้ใดรู้จักเธอในที่แห่งนี้ และที่สำคัญเธอไม่ได้อยากเป็นฮองเฮา ผู้หญิงที่ต้องแข่งขันแย่งชิงความรัก หรือต้องเข้าไปพัวพันกับการเมืองในวังหลังอย่างที่เคยอ่านในนิยาย

หยาง เฟยหยาง ยังยืนนิ่งอยู่ด้านนอกตำหนัก มองผ่านรอดช่องของประตู เขาไม่ได้จากไปไหนไกลแต่ยืนหลบมุมแอบมองอาการของนางจากตรงนี้อย่างเงียบ ๆ

“แววตาของนาง…ดูลนลานจริง ๆ ไม่เหมือนการเสแสร้งอย่างที่เคยทำ”

เขาขมวดคิ้วครุ่นคิด ต่อให้ไม่เชื่อว่าฮองเฮาเปลี่ยนไป แต่ก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ กลายเป็นว่าเขายิ่งรู้สึกคาใจในตัวนางมากกว่าเดิม ก่อนจะตัดสินใจผละไปเนื่องจากมีภารกิจมากมายในราชสำนักรออยู่

ตี้ตี้รีบขบคิดหาวิธีหลุดพ้นจากตำแหน่งบ้า ๆ นี่ทันที ในหัวมีแต่ภาพของการหาวิธีออกตามหาเจ๊ปู และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขด้วยกันแทนที่จะต้องทนอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและการแก่งแย่ง เธอมั่นใจว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธออย่างแน่นอน!

“ไม่เอานะ! ฉันไม่อยากแย่งชิงผู้ชายกับใคร!”

เธอบ่นพึมพำเสียงเบาราวกับกำลังปลอบใจตัวเอง แต่ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น

“ใช่ ๆ   ชีวิตพวกเรานั้นเกิดมาเพื่อให้ผู้ชายแย่งชิงต่างหาก!”

คำพูดนั้นหลุดออกมาพร้อมกับแววตาที่เปล่งประกายราวกับได้รับพลังใจใหม่ ตี้ตี้ฮึดขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือ..ตามหาเจ๊ปูให้เจอ!