บทที่ 9

ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนในวันแรกที่ตี้ตี้ลืมตาตื่นขึ้นในร่างใหม่แล้วเจอกับบุรุษที่น่ากลัว นางรีบตั้งหลักทันที ตี้ตี้เริ่มประมวลปรับตัวกับชีวิตใหม่ในร่างของหลินตานชิงฮองเฮาผู้เลอโฉม น่าแปลกที่ความทรงจำของนางนั้นไม่ปะติดปะต่อ เธอจึงต้องสอบถามหลี่หยู นางกำนันคนสนิทเกี่ยวกับตัวตนของนางเพิ่มเติม

เมื่อได้รับข้อมูลว่าเธอเป็นฮองเฮาผู้ทรงอำนาจ แต่เบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ตี้ตี้ให้หลี่หยูออกไปนางอยากพักผ่อนขออยู่เงียบ ๆ คนเดียว และเมื่อนึกขึ้นได้จึงรีบลุกไปส่องกระจกดูตัวเองทันที

“โอ้แม่เจ้า! สวยมากกก!”

 เธอแทบกรี๊ดออกมาเมื่อเห็นใบหน้าในกระจก

“นี่มันตี้เล่อปาตัวเป็นเป็นชัดชัด ฮ่า ๆ ๆ!”

นางหัวเราะลั่นพร้อมขอบคุณสวรรค์ ก่อนจะรวบรวมสติ

“เอาล่ะ จากนี้ข้าคือหลินตานชิง”

 หลังจากนั้นผ่านไปสี่วันนางใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบเพื่อปรับตัว  ความทรงจำที่เหลือของร่างนี้เริ่มกลับมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้นางรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ

 เมื่อได้รู้ว่าครอบครัวของตานชิงถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมเพื่อเปิดทางให้จักรพรรดิหยางเฟยหยางขึ้นครองบัลลังก์ โดยมีข้อแลกเปลี่ยนให้นางได้เป็นฮองเฮา ทั้งที่ความผิดนั้นครอบครัวนางไม่ได้ก่อเลยแม้แต่น้อย!

“ข้าขอโทษ… พวกท่านคงต้องผิดหวังแล้ว เพราะข้าไม่ใช่ตานชิง! และข้าไม่อยากอยู่ในกรงทองนี่อีกต่อไป!”

 ตี้ตี้เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น จากความทรงจำฮ่องเต้รังเกียจนางมากเพราะนางนั้นร้ายกาจ แต่นั่นก็ดีแล้วนางจะได้ออกจากวังง่ายขึ้น

‘หากพูดกับฝ่าบาทตามตรงเขาจะอนุญาตไหม? น่าจะอนุญาตนะ เพราะเขาก็รังเกียจร่างนี้อยู่แล้ว’

 ‘อืมมม...แต่อยู่ดี ๆ จะไปขอหย่า มันจะได้ใช่ไหม? คงต้องลองดู แต่คงต้องบอกว่าเราความจำเสื่อม เพราะไม่แน่ใจว่าความทรงจำที่ได้มานั้นครบถ้วนหรือไม่’

วันรุ่งขึ้น ตี้ตี้ในร่างของตานชิงตัดสินใจขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้หยางเฟยหยางทันที นางเดินเข้าไปด้วยท่าทีที่สงบนิ่งดุจนางพญาที่ตี้ตี้เคยเห็นในซีรี่ส์จีน นางย่อตัวคารวะอย่างงดงามก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องจะกราบทูลเพคะ”

“ว่ามา อย่าให้เราต้องเสียเวลา”

ตานชิงเงยหน้าสบตา สายตาของนางแน่วแน่ในหัวคิดถึงบทละครในชาติก่อนที่พอจะเข้ากับสถาณการณ์ในตอนนี้

 “ขอกราบทูลฝ่าบาทตามตรง หม่อมฉันความจำเสื่อมบางส่วนเพคะ ตอนนี้ไร้ความสามารถจะดำรงตำแหน่งฮองเฮา จึงอยากมาขอความเมตตาจากฝ่าบาทได้โปรดปลดหม่อมฉันจากฮองเฮาเป็นเพียงสามัญชน หม่อมฉันจะไปใช้ชีวิตเงียบ ๆ จากนี้จะไม่สร้างความวุ่นวายให้พระองค์อีก และ… หากเป็นไปได้หม่อมฉันขอเวลาเก็บของสามวันเพคะ”

คำพูดของนางทำให้หยางเฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้ามองนางด้วยสายตาเย็นเยียบที่ยากจะคาดเดา ตี้ตี้เองก็จ้องหน้าเขาเพื่อรอคำตอบ

“เราจะคิดเรื่องนี้อีกที ระหว่างนี้เจ้าคงไม่กระโดดน้ำตายอีกรอบกระมัง?”

ตี้ตี้หลุบตาต่ำ พลางคิดในใจ ทำไมต้องคิด? ไม่ชอบข้าก็หย่าให้เลยสิ โอ้ย…งง!ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง

“ฝ่าบาทไม่ต้องห่วงเพคะ หม่อมฉันจะดูแลตัวเองอย่างดี จะไม่มีเรื่องอย่างที่แล้วมาแน่นอน ตอนนี้หม่อมฉันมีความปรารถนาเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่จริง ๆ ขอฝ่าบาทส่งเสริมด้วยเพคะ”

นางกล่าวจบพร้อมย่อตัวอย่างงดงามและหมุนตัวเดินออกไป หยางเฟยหยางมองตามจนร่างบางลับสายตา ก่อนจะกล่าวเบา ๆ

“ตามดูนางทุกฝีก้าว ว่านางติดต่อกับใคร?”

“พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

หยางเฟยหยางถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

“นางในแบบนี้กลับรับมือยากกว่าเดิม แต่...เจ้าอยากไปจากเราจริง ๆ หรือตานชิง? หรือนี่จะเป็นแผนใหม่ของเจ้าอีก?”

 รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อกลับถึงตำหนัก ตานชิงครุ่นคิดถึงสิ่งที่เจ๊ปูเคยพูดเกี่ยวกับมิติพิเศษ นางลองหลับตาและนึกถึงมัน ทันใดนั้นภาพของห้องนอนในมิติก็ปรากฏขึ้นในหัว  ห้องนอนที่มีเพียงของสะสมบางอย่างที่ไม่ควรให้ใครเห็น

ตี้ตี้ลองเรียกของสะสมขึ้นมาก่อนจะลืมตา เมื่อเห็นแท่งอวัยวะเพศชายจำลองขนาดใหญ่อยู่ในมือ นางก็แทบล้มทั้งยืน

“ฮือ...สมบัติติดตัว...เราไม่มีเงินนี่หน่า เพราะเอาไปเปย์ผู้ชายและซื้อของพวกนี้มาสะสมไว้!”

นางรีบเก็บของสะสมเข้าที่เดิมทันที เพราะกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า โดยไม่รู้เลยว่าไม่ทันแล้ว เงามืดที่แอบสอดส่องอยู่นอกตำหนักก็ถึงกับสะดุ้ง รีบเร้นกายกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อรายงานสิ่งที่เห็น

รุ่งเช้าวันต่อมา ตานชิงรีบสั่งการทันทีหลังจากตื่นจากความคิดที่หนักอึ้งในใจเมื่อคืน นางยืนอย่างสง่างามในตำหนักฮองเฮา น้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้งก็ดังขึ้น

“อาหยู! ไปเอาสมบัติของข้ามาให้หมดทุกชิ้น!”

หลี่หยูมองนางด้วยความลังเล ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง

 “ที่เก็บไว้ในคลังหลวงด้วยหรือเพคะ?”

หลี่หยูถามด้วยน้ำเสียงลังเล ขณะมองตานชิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความกังวล ตานชิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น น้ำเสียงเฉียบขาดดังขึ้นอีกครั้ง

“ใช่ หากเป็นของ ๆ ข้า เอามาให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว!”

หลี่หยูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล้าถามคำถามที่อยู่ในใจมานาน

“ฮองเฮา หลี่หยูขอถามได้ไหมเพคะ ว่าท่านกำลังทรงคิดจะทำสิ่งใด?”

ตานชิงมองหลี่หยูด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ เธอเลือกที่จะตอบ เพราะหลี่หยูคือคนสนิทที่โตมากับเธอและเป็นคนที่เธอไว้ใจที่สุด

“ข้ากำลังจะหย่ากับฝ่าบาท”

คำพูดนี้ทำให้หลี่หยูถึงกับดวงตาเบิกกว้าง นางรีบถามด้วยความตกใจ

“ทรงจะเสด็จไปที่ใดเพคะ?”

ตานชิงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

“ข้ากำลังคิดอยู่ เพราะข้าตามหาคนสำคัญอยู่ผู้หนึ่ง”

หลี่หยูรู้สึกได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงของตานชิง นางจึงรีบพูดด้วยความกระตือรือร้น

“ฮองเฮาได้โปรด พาหลี่หยูไปด้วยนะเพคะ”

ตานชิงเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เจ้าเป็นคนของข้า ..ข้าก็ต้องพาเจ้าไปด้วยอยู่แล้ว”

หลี่หยูยิ้มกว้างด้วยความดีใจ นางโค้งตัวอย่างนอบน้อมก่อนจะรีบขอตัวไปทำตามคำสั่งด้วยความกระตือรือร้น ในใจของนางเต็มไปด้วยความยินดี

‘ในที่สุดคุณหนูของข้าก็กล้าที่จะตัดสินใจเปลี่ยนแปลงเสียที’

คำสั่งนี้ทำให้ตำหนักฮองเฮาเข้าสู่ความวุ่นวายทันที บรรดาข้ารับใช้ต่างเร่งรีบขนสมบัติจากทุกมุมของตำหนักมา รวมถึงสมบัติในคลังหลวง งานนี้ใช้เวลาถึงสองวันเต็มแต่ในที่สุดสมบัติทุกชิ้นที่เป็นของตานชิงก็ถูกนำมารวบรวมไว้เรียบร้อย

ตานชิงเก็บทุกอย่างเข้ามิติของตนด้วยความละเอียดลออ นางพบว่าห้องในมิติของตนสามารถขยายขนาดได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้พื้นที่จะใหญ่ขึ้น แต่รูปแบบของห้องยังคงเดิม

ในขณะที่ตานชิงสำรวจมิติอยู่นั้น นางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ห้องนอนของนางอยู่ในตัวบ้านของเจ๊ปู! นางรีบพยายามเปิดประตู แต่ประตูนั้นกลับเปิดออกไปไม่ได้ นางครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจหยิบกระดาษและปากกามาเขียนข้อความลงไปด้วยลายมือที่มั่นคง

‘สาธุ ขอให้เป็นอย่างที่คิดทีเถอะ!’

นางภาวนาในใจ ก่อนจะสอดกระดาษออกไปใต้ประตูและเฝ้ารอคำตอบด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง และออกมิติไปเพราะเกรงว่าจะมีคนเห็นว่านางหายตัวไป

ทางด้านเมิ่งเหยานั้นอาศัยเข้ามิติตอนอยู่ในรถม้า ช่วงวันหลัง ๆนางบอกลี่ลี่ว่า นางจะพักที่รถม้าคันหลังเพราะเกรงว่าลี่ลี่จะติดไข้จากนางได้ จึงมีเวลาอยู่คนเดียวค่อนข้างนาน

เมื่อเมิ่งเหยาจะเดินไปที่ครัวเพื่อหาอะไรกิน ดวงตาของนางก็สะดุดเข้ากับกระดาษที่ถูกวางไว้หน้าห้อง นางหยิบมันขึ้นมาดวงตาเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความบนกระดาษ

[เจ๊ ตอนนี้เจ๊อยู่ที่ไหน? หนูได้เกิดใหม่ในร่างฮองเฮา กำลังหาทางหย่าขาดกับผัวอยู่ เพราะร่างนี้ไม่เป็นที่รักของผัวเลยแม้แต่น้อย ถ้าเจ๊ได้อ่านแล้ว เจ๊ตอบข้อความแล้วสอดกระดาษเข้ามาในห้องนะคะ หนูเปิดประตูออกไปไม่ได้]

เมิ่งเหยาขมวดคิ้วแน่น ก่อนรีบเปิดประตูห้องนอนของตี้ตี้เข้าไป ภายในห้องนั้นเหมือนเดิมทุกอย่าง เธอลองหยิบของทุกอย่างในนี้กลับหยิบได้ทั้งหมดยกเว้นเพียงของสะสมของตี้ตี้เท่านั้น เมิ่งเหยากวาดตาอ่านข้อความจากตี้ตี้อีกครั้ง

“เปิดประตูออกไปไม่ได้ แต่ฉันเข้ามาได้?”

เมิ่งเหยารีบเดินไปยังโต๊ะหนังสือของตี้ตี้ หยิบกระดาษและปากกาขึ้นมา ก่อนจะเขียนตอบกลับด้วยความเร่งรีบ

[ตี้ตี้! อ่านข้อความนี้ช้า ๆ ชัดชัดและทำความเข้าใจให้ดี ตอนนี้เจ๊อยู่ในร่างของหวังเมิ่งเหยาเป็นบุตรสาวแม่ทัพ เราอยู่ในนิยายเรื่องแม่ทัพพ่ายรัก ตามเนื้อเรื่องตอนนี้เมิ่งเหยาต้องตายเพื่อให้พระเอกและนางเอกได้ลงเอยกัน ดังนั้นเจ๊กลับเมืองหลวงตอนนี้ไม่ได้ เจ๊กำลังเดินทางไปที่แดนเหนือ ต้องรอให้ผ่านบทสำคัญในอีกหนึ่งปีถึงจะกลับเมืองหลวงได้]

[ ในเนื้อเรื่องฮ่องเต้ถูกพูดถึงว่าโหดเหี้ยมมาก เจ้าต้องระวังตัวให้มาก ฝากไปบอกบิดาของร่างเจ๊ด้วยว่าเจ๊ยังไม่ตาย แต่เจ๊ไม่ได้บริสุทธิ์แล้ว ขอให้ท่านแม่ทัพส่งคำขอยกเลิกหมั้นหมายทันที หากบิดาไม่เชื่อให้บอกเขาว่าดอกเหมยผลิบานในหน้าฝน ซึ่งเป็นรหัสลับที่เขาจะเข้าใจและเชื่อแน่นอน   ย้ำ! ว่าแกต้องทำให้สำเร็จนะ! หากบิดาไม่เชื่อ บอกเขาว่า ดอกเหมยผลิบานในหน้าฝน มันเป็นรหัสลับเขาจะเชื่อแน่นอน]

[และพรุ่งนี้ ยามห้าย (22.00 น.) เราลองเข้ามิติพร้อมกัน เผื่อเราจะเจอกันได้]

เมิ่งเหยาเขียนจบก็ทวนข้อความอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เธอวางกระดาษลงพร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ แต่หัวใจก็เต้นแรงด้วยความดีใจที่สวรรค์ยังเมตตาให้เธอสามารถติดต่อกับตี้ตี้ได้ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่พลิกผันเช่นนี้...