ตอนที่ 1

ตอนที่1

...จวนสกุลหลิวยังแคว้นตงอี๋...

กายสูงใหญ่ที่ทอดกายอยู่บนเตียงภายในห้องที่บัดนี้มีแต่กลิ่นยาอบอวลฉุนจัดจนขึ้นจมูก สตรีวัยปลาย 60 หนาวกำลังใช้ผ้าซับหยาดเหงื่อไปตามใบหน้าหล่อเหลาทว่ายามนี้กลับซีดขาวแทบมองไม่เห็นสีแห่งชีวิตอีกทั้งโดยรอบดวงตายังมีเส้นสีดำพาดผ่านทั้งสองข้างแลดูชวนเสียขวัญผนวกกับรอยคมกระบี่ที่ฉีดเข้าตรงข้างแก้มใต้ดวงตาจึงส่งเสริมให้บุรุษผู้เคยรูปงามหล่อเหล่านับเป็นหนึ่งในตงเหลียงยามนี้อัปลักษณ์ลงไปอย่างสิ้นเชิง

"ท่านหมอเกานี่ก็ผ่านไปร่วมสิบวันแล้วไยหลานชายของข้ายังไม่คืนสติสักคราเล่า"

นางขยับปากเอ่ยคำทั้งที่สายตามิได้ละจากหลานชายเพียงหนึ่งเดียวที่ยังไร้สติจนนางใจเสียไปแล้วหกส่วน

"เรียนฮูหยินผู้เฒ่าหลิวยามที่ท่านอ๋องเก้ามาถึงมือของข้าน้อยพระองค์ก็ทรงอาการก็ย่ำแย่เต็มทีบัดนี้กลับยังรักษาชีวิตเอาไว้ได้นับว่าท่านอ๋องเก้าช่างมากวาสนายิ่งนักขอรับ"

ชายชราในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายซึ่งหากมิทราบฐานะแท้จริงอาจคิดว่าเขาเป็นเพียงชายแก่บ้านไร่บ้านนาแสนธรรมดาทว่าแท้จริงเขาเคยเป็นถึงอดีตหมอหลวงข้างกายของอดีตฮ่องเต้พระองค์ก่อนเลยทีเดียวแต่เพราะอายุมากขึ้นแถมภายในวังแห่งต้าเหลียงยามนี้แสนจะวุ่นวายต่างแบ่งพรรคแบ่งฝ่ายต่อสู้ดุดัน เขาถึงขอลากลับมาใช้ชีวิตเรียบง่ายยังบ้านเกิด และยามนี้เขาก็คือท่านหมอเกาผู้มากฝีมือแห่งตงอี๋เพียงเท่านั้น

"หึ...มากวาสนาเช่นนั้นหรือ...เกรงว่าหลานชายของข้านับแต่มีบิดานามหานหย่งสือวาสนาก็หมดเสียแล้ว"

หญิงชรากดรอยยิ้มเจ็บปวดหัวในเหลือแสน เพราะภาพเมื่อกว่าสิบกว่าวันก่อนยามหลายชายของนางถูกส่งมาถึงหน้าจวนสกุลหลิวนางคล้ายรับเอาร่างที่สิ้นใจไปแล้วเข้าเรือนก็มิปาน นอกจากองครักษ์ข้างกายเพียงสองคน กับคนขับรถม้า คน"ทางนั้น"ก็มิเคยส่งผู้ติดตามผู้เป็นลูกชายมาแม้แต่น้อย ช่างเป็นบิดาผู้สมควรตายอย่างยิ่ง

"แล้วพิษที่อาไท่ได้รับยามนี้นับได้ว่าท่านรักษาหายได้แล้วหรือไม่เล่า"

เพราะพิษงูจากเผ่านอกด่านใช่จะรักษาได้โดยง่าย ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเองถึงจะกลับมาใช้ชีวิตเรียบง่ายยังบ้านเกิดทว่าในอดีตนางก็วนเวียนอยู่กับการแก่งแย่งชิงอำนาจภายในวังหลวงมานับค่อนชีวิตดังนั้นเหล่าพิษร้ายของเจ็ดดินแดนหญิงชรามีหรือจะมิแจ้งใจ

"เรียนฮูหยินผู้เฒ่าเกรงว่า...เกรงว่าบัดนี้ชีวิตของท่านอ๋องเก้าข้าน้อยนั้นรักษาเอาไว้ได้หากแต่...ดวงตาของท่านอ๋องนั้นคง...ดวงตานั้นข้าน้อยเองก็คงมิอาจแน่ใจไปได้ว่า...จะยังทรงปกติเช่นเดิมหรือไม่ จนกว่าท่านอ๋องเก้าจะคืนสติขอรับ"

มือที่เช็ดไปตามใบหน้าของหลานรักถึงกับนิ่งค้างสุดท้ายก็สั่นเทา ทั้งชีวิตของหานหย่งไท่นับแต่เขาเกิดมามารดาก็ถูกลงทัณฑ์กักขังไว้ยังท้ายตำหนักตงกง แม้แต่ตำแหน่งชายารองขององค์ไท่จื่อนางก็มิอาจรักษาเอาไว้ได้ ยังมีโชคอยู่บ้างที่อดีตฮ่องเต้ทรงเมตตา เขาจึงเติบโตมายังจวนแม่ทัพของผู้เป็นตาทว่าสุดท้ายเขาเพียง12 หนาว ก็ต้องสูญเสียทั้งมารดาและท่านตาที่คอยปกป้องสุดท้ายจึงถูกส่งไปอยู่ไกลถึงค่ายพยัคฆ์ดำยังนอกด่านแห่งหุบเขาตงซานอันไกลโพ้น ต่อให้ในที่สุดเขาก็ถูกอดีตฮ่องเต้คอยช่วยเหลือจวบจนได้ขึ้นเป็นฉีหวางปกครองแคว้นตงอี๋บ้านเกิดของสามีนางก็ตามหากแต่...

สุดท้ายยามนี้แม้แต่ชีวิตเขาก็แทบจะรักษาเอาไว้ไม่ได้เมื่อสิ้นอดีตฮ่องเต้ไป พยัคฆ์ยังมิกินลูกตัวเองหรือจะเป็นสุนัขก็ยังรักลูกตนเองแต่เจ้าคนแซ่หานนามว่าหย่งสือกลับคิดแต่จะสังหารลูกชายคนรองของตนเองอยู่มิยอมรามือ คนเช่นนี้ค งเลวทรามว่าสัตว์เสียเป็นแน่

"พ่อบ้านเจียง แล้วที่ข้าให้ท่านส่งหนังสือไปถึงคนจวนไค่กั๋วกงแห่งอันเล่อเพื่อให้ว่าที่ฉีหวางเฟยเร่งเดินทางมาดูแลหลานข้าผลเป็นเช่นไรบ้าง ป่านนี้แล้วคนทางนั้นมิตอบความอีกหรือ?"

หญิงชรามิได้กล่าวอันใดกับท่านหมอเกาอีกหากแต่นางหันไปถามถึงสิ่งที่นางออกคำสั่งไป ต่อให้ยามนี้นางจะเป็นเพียงหญิงแก่ไร้ค่าทำสวนทำนาปลูกผักแต่เช่นไรอดีตนางก็เป็นถึงอดีตฮูหยินของต้าเจียงจวินแห่งต้าเหลียงหากทางนั้นมิคิดส่งคนมาเห็นทีนางคงต้อง"บีบ"เจ้าเขยชั่วหานหย่งสือเสียบ้างแล้ว เช่นไรนางก็แก่มากแล้ว ย่อมดูแลหลานรักได้มิเต็มที่คงมีเพียงแต่งเอาภรรยามาดูแลเขานั่นจึงถือว่านางพอเบาใจไปได้อยู่เจ็ดส่วน การทวงสัญญาหมั้นหมายจึงต้องบังเกิดเอาในคราวนี้เสียแล้วทั้งที่หญิงชราเองหากหลีกได้ก็คงหลีกหลบได้นางก็คงจะหลบมิติดตกแต่งคนสกุลหลัวผู้เกี่ยวพันกับฝ่ายของไท่จื่อนางมิเคยวางใจคนเหล่านั้นหากแต่หญิงชราย่อมรู้หลานชายของนางเป็นผู้จริงจังกับผู้จะมาเป็นภรรยา หานหย่งไท่นั้นตั้งใจมุ่งมั่นจะร่วมเรียงเคียงหมอนก็แต่เพียงสตรีเดียวไปตราบสิ้นชีพ

…แต่ที่ฮูหยินผู้เฒ่ายังมิแจ้งใจก็คือนับรู้หานหย่งไท่รับรู้ว่าตนเองถูกหลอกเขาก็มิอาจร่วมหมอนเคียงห้องหอกับนางอสรพิษจิตใจทมิฬเช่นคุณหนู่ใหญ่เช่นหลัวหรั่นเหยียนได้อีกต่อไป…

"เอ่อ...ทางจวนสกุลหลัวแจ้งมาว่าคุณหนูค่ำคืน...หลัวหรั่นเหยียนนั้นบังเกิดป่วยไข้นับจากวันที่ท่านอ๋องทรงถูกลอบสังหารจนบัดนี้นางก็ยังไม่หายหากต้องนั่งรถม้าเดินทางไกลกว่าห้าร้อยลี้จากอันเล่อสู่ตงอี๋คงทำไม่ได้ขอรับ"

...หึ...

"เห็นทีเจ้าคนแซ่หลัวคงคิดบิดเบือนเสียเป็นแน่เมื่อเห็นว่าหลานของข้าสิ้นไร้อำนาจมิอาจช่วยส่งเสริมให้คนตระกูลหลัวได้อีกต่อไป..."

ซึ่งก็มิได้ผิดไปจากที่นางคาดเอาไว้แต่แรก ยามทราบว่าฉีหวางบาดเจ็บสาหัสเป็นตายมิอาจแจ้งองค์ ฮ่องเต้จึงเรียกคืนตราพยัคฆ์แห่งกองทัพต้าเหลียงคืนแล้วส่งมอบมันให้องค์ไท่จื่อเป็นผู้ดูแลครอบครองแทน

"เห็นทีข้าต้องไปเยือนสกุลหลัวเพื่อเยี่ยมไข้ว่าที่หลานสะใภ้สักหน่อยแล้วกระมัง"

นางเองก็อยากจะเห็นสักครั้งว่าเจ้าพวกคนโลภที่บ้าแต่เพียงอำนาจจะหาทางใดบิดเบือนสัญญาหมั้นหมายแต่อดีตไปได้ หากจำเป็นนางคงต้องเจรจากับเจ้าเขยชั่วผู้นั้นสักหน่อยแล้ว

"อืม..."

เสียงแหบแห้งดังขึ้นช่วยฉุดดึงให้สติของฮูหยินผู้เฒ่าหลิวจากแผนการต่างๆ ที่จะช่วยเหลือให้หลานเพียงหนึ่งเดียวของนางได้พ้นภัยแห่งการแก่งแย่งพ้นไปจากวังวนฆ่าแกงกันในหมู่สายเลือดเช่นทุกวันนี้

"อาไท่...เจ้าฟื้นแล้วเป็นเช่นไรบ้างหลานของท่านยาย"

มือเหยี่ยวย่นแตะไปตามท่อนแขนกำยำ ซึ่งบัดนี้เริ่มขยับบอกให้รู้ว่าเขาฟื้นคืนกลับมาหานางแล้วมิทอดทิ้งนางเช่นบุตรชายทั้งสามและสามีรวมถึงบุตรสาวผู้เป็นมารดาของหานหย่งไท่

"ท่าน...ยาย...ข้า..."

หานหย่งไท่ขยับริมฝีปากซึ่งแห้งแตกขึ้นเล็กน้อยยามที่ลืมตาขึ้นมาแล้วพบกับน้ำเสียงอันคุ้นเคยของท่านยายที่รักเขาอาจนับได้ว่าเป็นหนึ่งเดียวในแผ่นดินต้าเหลียงรองลงมาเสียจากน้องชายทั้งสอง

"ดื่มน้ำสักหน่อย...มาท่านยายจะช่วยพยุงเจ้าให้ลุกขึ้น"