ตอนที่ 2

ตอนที่2

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวขยับเข้าช่วยประคองให้คนบนเตียงได้ลุกขึ้นนั่งหากแต่มือแกร่งกลับยกขึ้นไปจับยังดวงตาทั้งสองข้างของตนเสียแทน

"ท่านยาย...ตาของข้า...ตาของข้าไยจึงมองเห็นเพียงความมืด...หรือว่ายามนี้ดึกแล้ว...เช่นนั้นทำไมท่านยายยังไม่กลับหอนนอนกันเล่า?..."

ความปวดแสบปวดร้อนยังดวงตาทั้งคู่ต่อให้เขาฝืนขยี้แล้วลืมขึ้นมาใหม่ที่เขาสัมผัสได้ก็ยังเป็นความมืดภายในใจหานหย่งไท่จึงทบทวนว่าก่อนจะหลับไปเขาทำอันใดหรืออยู่ที่ใดกันแน่

ส่วนฮูหยินผู้เฒ่านางก็ถึงกับใบหน้าเปลี่ยนสีด้วยยามนี้หาใช่ค่ำคืนดึกดื่นหากแต่เป็นยามอู่ที่แดดภายนอกเรือนนี้ร้อนแรงสว่างเจิดจ้าเป็นยิ่งนัก นางหันไปมองท่านหมอเกาคล้ายอยากเอ่ยคำบางอย่าง

"ท่านอ๋องเก้าขอกระหม่อมตรวจอาการของพระองค์อีกสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"

กล่าวแล้วก็ขยับกายเข้าไปนั่งแทนที่หญิงชราที่บัดนี้ใบหน้าทุกข์ใจเป็นอย่างยิ่ง ส่วนหานหย่งไท่นั้นสติของเขายังไม่นับว่าตื่นตัวเต็มที่จึงมิได้เอ่ยตอบ ท่านหมอเกาตรวจดูดวงตาทั้งคู่ก็ให้ใจหายจากสีภายในเป็นสีดำแวววาวบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวชวนขวัญเสียอย่างยิ่ง

...พิษนี้แทรกอยู่สู่ดวงตาเสียแล้ว...

ท่านหมอเกาถึงกับเผลอยกหลังมือขึ้นซับหยาดเหงื่อยังหน้าผากกว้าง เพียงเท่านั้นคนที่ผ่านมาทั้งร้อนและหนาวเช่นฮูหยินผู้เฒ่าหลิวก็รับรู้ได้หลานของนางลำบากแล้วในยามนี้

"ทำไมเงียบไปเล่าท่านหมอ...ดวงตาของข้าเป็นเช่นไรกันแน่"

หานหย่งไท่ที่พบว่ามือซึ่งสัมผัสยังใบหน้าตนเองเงียบหายไปครู่หนึ่งแล้ว

"เอ่อ..."

ถึงท่านหมอเกานั้นจะอยู่ใกล้ชิดรับใช้เหล่าเชื้อพระวงศ์มานานแต่เหตุการณ์ลำบากใจเช่นนี้ท่านหมอชรามิเคยพบเลย หากตอบว่าท่านอ๋องเก้านั้นตาบอดไปแล้วใครเลยจะรับรองต่อเขาว่าท่านอ๋องเก้าจะมิลุกขึ้นคว้าดาบใกล้มือมาสับเขาให้ร่างกายแหลกยับเสียเป็นหมื่นชิ้นในยามนี้ แต่หากเขาไม่พูดออกไปก็อาจยิ่งเพิ่มโทสะ ท่านหมอเกาจึงคิดแล้วคิดอีกกว่าตนเองเอ่ยปากอย่างไรมิให้ตนเองถึงแก่ความตายไปได้

ซึ่งอาจจะนับเป็นโชคยังเข้าข้างท่านหมอผู้เฒ่าเมื่อยามนี้สติของหานหย่งไท่กลับคืนมาเกือบทั้งหมดแล้วดังนั้นภาพก่อนที่เขาจะหลับไปจึงพุ่งเข้าถาโถม จากที่เขาเข้าวัง จากนั้นก็ไปพบคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัว หลัวหรั่นเหยียนคู่หมั้นของตนเองและภาพสุดท้าย...

...สตรีชั่วช้า...อสรพิษในร่างกายโฉมงาม...

กรามแกร่งบดเบียดกันแน่นจนแลเห็นสันขึ้นนูนเด่น แต่เขายังบาดเจ็บหนักหากเอ่ยความจริงท่านยายของเขาจะยิ่งคิดมากหานหย่งไท่จึงมิปริปากบอกความจริง

"ท่านอ๋องเก้า..."

ท่านหมอเกายังอึกอัก

"กล่าวมาเถิด"

ในน้ำเสียงของท่านหมอชราบอกแก่หานหย่งไท่ให้เขาสะกิดหัวใจว่ายามนี้ที่มืดมนเห็นจะมิใช่บรรยากาศโดยรอบกายของเขาทว่าเห็นทีอาจเป็นดวงตาทั้งสองนี่ต่างหากคิดได้ดังนั้นมือแกร่งก็เผลอยกขึ้นแตะสัมผัสอย่างเผลอไผล

"ยามนี้ดวงตาของท่านอ๋องเก้ามีพิษไปตกค้างโดยรอบจึงทำให้เอ่อ...ท่านอ๋องเก้ามิอาจมองเห็นสิ่งใดได้ไปจวบจนจะพบตัวยาสมุนไพรมาถอนพิษออกไปพ่ะย่ะค่ะ"

ได้ฟังเพียงนั้นมือทั้งสองข้างของหานหย่งไท่ก็กำแน่น

...หึ...

"กล่าวเสียสวยหรูอันที่จริงก็คือดวงตาของข้านี้ได้มืดบอดไปแล้วใช่หรือไม่!? "

เพล้ง! ...

"อาไท่! "

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวกรีดร้องทันใดเมื่อกายสูงใหญ่ขยับปัดปายเอาถ้วยยาถ้วยน้ำตกลงมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น

"ออกไป! ...ออกไปให้หมด!...ข้าต้องการอยู่เพียงลำพัง...ออกไป..."

ถึงยามนี้เขาจะมองไม่เห็นแต่นิ้วเรียวยาวก็หันชี้ไปยังทิศที่เขาคาดเดาเอาว่าเป็นประตู กายใหญ่โตยามนี้สั่นสะท้านหญิงชรามิอาจคาดเดาได้เลยว่าหลานชายนั้นแท้จริงเขาเจ็บแค้นหรือเสียใจมากกันแน่แต่ที่เร่งทำคือสะบัดมือให้ทั้งเหล่าพ่อบ้านและท่านหมอกับเด็กรับใช้ออกไปให้พ้น

"อาไท่..."

หญิงชราค่อยๆ โอบประคองกายของหลานรักแผ่วเบาอย่างสื่อให้เขารับรู้ตรงนี้ยังมียัยแก่ผู้หนึ่งที่ทั้งรักและห่วงใยเขาอยู่

"ท่านยาย...ตาของข้า...ดวงตาของข้า...อ๊าก! "

เพราะเกินจะทนยอมรับได้ในทันทีว่าตนเองต้องพิการดวงตามืดมนบอดสนิทหานหย่งไท่จึงยากจะควบสติให้นิ่งสงบเช่นปกตินิสัยแต่เดิมผ่านมาบัดนี้จึงได้แต่กรีดเสียงโหยหวนนั้นยังดังต่อเนื่องร่วมหนึ่งชั่วยามช่างทำให้ผู้เคยคุ้นต่อท่านอ๋องเก้าที่ถึงเขาจะมิอ่อนโยนด้วยเป็นแม่ทัพกรำศึกแต่ยังเด็กทว่าเขาก็ยังถือได้ว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ที่มีน้ำใจงดงาม ยามนี้เขาต้องสิ้นทุกสิ่งเช่นนี้บ่าวไพร่ล้วนโศกเศร้ากันทั่วหน้า

หลังจากฮูหยินผู้เฒ่าหลิวห่มผ้าให้แก่หลานชายที่หลับลงไปอีกครั้งด้วยฤทธิ์ยาของท่านหมอเกานางก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าอย่างไรที่จะช่วยหลานชายได้คงมีเพียงตกแต่งหญิงคนรักที่หมั้นหมายกันมานานให้มาคอยเคียงข้างนั่นอาจพอช่วยเป็นแรงใจให้คนที่กำลังบาดเจ็บทั้งร่างกายและจิตใจ

"พ่อบ้านเจียงส่งม้าเร็วไปแจ้งยังจวนกั๋วกงว่าอีกเจ็ดราตรีข้าจะไปเยี่ยมว่าที่หลานสะใภ้ของข้า" 

ต่อให้นางต้องใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อต่อรองเอาตัวของหลัวหรั่นเหยียนกลับมาตกแต่งให้แก่หลานชายจนได้ นางก็จะทำขอเพียงเอาตัวนางมาอยู่เป็นแรงใจให้หานหย่งไท่ได้ต่อให้นางต้องคืนป้ายทองคำให้เจ้าเขยชั่วผู้นั้นในครานี้ ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวก็บอกตนเองว่าไม่เสียดายสักนิด

จวนสกุลหลัวของ ไค่กั๋วกง

หลัวถงหยินกำลังบังเกิดความตึงเครียดอย่างรุนแรงที่ห้องหนังสือที่ใต้เท้าหลัวใช้เป็นห้องทำงานยามเมื่ออยู่ยังจวนไค่กั๋วกงแห่งนี้

...ปัง!...

ฝ่ามือหนาตบโต๊ะตัวใหญ่อย่างพลั้งเผลอกายใจว่ายามนี้ตนเองกำลังพูดคุยอยู่กับผู้ใดไปชั่วขณะจนบังเกิดเสียงดังสะท้อนก้องไปจนถึงภายนอกซึ่งมีผู้แอบฟังอยู่ถึงสองผู้มีผลให้พวกนางสะดุ้งกันตัวลอย

“ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวท่านต้องการจะกล่าวอันใดกันแน่!...ก็บอกไปจนชัดแจ้งว่าหรั่นเอ๋อร์นางยังป่วยมิอาจตกแต่งให้ผู้ใดได้ในยามนี้ทั้งสิ้นอย่างไรเล่า”

ชายสูงวัยที่เส้นผมทั้งสิ้นกลายเป็นสีขาวไปแล้วเกือบค่อนใบหน้านั้นก็ขึ้นสีแดงเข้มจัดย่อมแจ่มชัดว่าเขานั้นกำลังมากมายไปด้วยไฟโทสะต่อหญิงชราผู้ซึ่งยังคงนั่งกดรอยยิ้มเยือกเย็นยังเก้าอี้ฝั่งซ้ายมือของเขา

“เช่นนั้นข้าก็มิคิดกล่าวอ้อมค้อมแล้ว...บุตรสาวของท่านนั้นข้าต้องการนางไปเป็นภรรยาของหลานชายข้า!...ต่อให้ต้องรับนางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวทั้งที่ไร้สติข้าก็มิเปลี่ยนใจ”

ผู้กล่าวอย่างมิอาทรว่าผู้ฟังนั้นแทบล้มลงไปทั้งยืนยามเมื่ออีกฝ่ายที่เหนือกว่าเอ่ยความต้องการจริงแท้ออกมาเขาหรือจะมิแจ้งใจสัญญาหมั้นหมายมีมาแต่อดีตฮ่องเต้ยังทรงมีชีวิต แต่ตอนนี้ทุกสิ่งเปลี่ยนไปแล้วที่สำคัญหลัวหรั่นเหยียนเป็นตายนางก็จะแต่งให้แก่ไท่จื่อเท่านั้นเขาที่เป็นบิดาเองก็เห็นดีเห็นงามเพราะไหนจะอนาคตของบุตรชายคนโตที่จะต้องก้าวหน้าหากมีน้องสาวภายภาคหน้าได้เป็นฮองเฮาหรือต่อให้ไปไม่ถึงตำแหน่งนั้นอย่างน้อยก็คงไม่ทิ้งตำแหน่งกุ้ยเฟยแล้วหากกลับกันนางแต่งออกไปกับบุรุษที่ยามนี้ข่าวแจ้งชัด นอกจากเป็นอ๋องสิ้นอำนาจแม้แต่ดวงตามืดบอดใบหน้าที่เคยหล่อเหล่าก็กลายเป็นอัปลักษณ์ส่งนางไปก็เท่ากับส่งลูกรักไปลงขุมนรกใครจะตัดใจไปได้ลงกัน