ตอนที่ 11 รอยยิ้มของผู้ชนะ

“... คนที่หน้าเลือดไร้ยางอายถึงขั้นขโมยทรัพย์สินและเบียดบังของๆ ผู้อื่นมาเป็นของตนอย่างหน้าตาเฉยเช่นเจ้า มีหน้ามีสิทธิ์อันใดมาชี้นิ้วด่าผู้อื่นว่าหิวเงินกันเล่า!”

ลู่หมิงจูได้ยินคำด่ากระทบกระแทกของคนตรงหน้าก็ยิ่งเดือดดาลจนแทบสติขาด ทว่าเวลานี้ลู่หมิงเซียนไม่ใช่สตรีโง่เขลาขี้โวยวายเช่นเมื่อก่อนอีกต่อไป หากนางยังดันทุรังอาละวาดต่อมีหวังคงเป็นฝ่ายถูกสตรีผู้นี้ปั่นหัว จนทำให้ท่านอ๋องเห็นถึงความชั่วร้ายของนางแทนเป็นแน่

เมื่อไม่อาจเอาคืนลู่หมิงเซียนได้แม้เพียงครึ่งคำ หญิงสาวจึงได้แต่เม้มปากแน่นถลึงตาจ้องมองอีกฝ่ายราวกับอยากจะเชือดเนื้อให้ตายตกไปตามกัน ทว่าสุดท้ายกลับทำได้เพียงกระทืบเท้าด้วยความแค้นเคือง แล้วเร่งฝีเท้าจากเรือนท้ายจวนไปอย่างหมดท่า

ตามหลังมาด้วยเสียงของเสี่ยวชุ่ยที่ร้องตะโกนเตือนผู้เป็นนายด้วยความหวาดเสียว กลัวว่าครรภ์แก่ใกล้คลอดจะทำให้สะดุดล้มหัวคะมำไปเสียก่อน

“ระวังด้วยเจ้าคะคุณหนู... ค่อยๆ เดินเจ้าค่ะ”

ลู่หมิงเซียนนั่งกอดอกมองตามแผ่นหลังที่กำลังเดินจ้ำอ้าวหนีไปด้วยความโกรธขึ้งอย่างทุลักทุเล ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างอย่างสะใจแล้วตะโกนไล่หลังดัดเสียงหวานเย้าแหย่ส่งท้าย

“เดินทางกลับเรือนดีๆ นะเพคะ... พระชายารอง”

“คุณหนู... ท่านทำแบบนี้ นางจะไม่หาข้ออ้างไปทูลฟ้องท่านอ๋องว่าท่านแกล้งรังแกนางอีกหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเฉียวเอ่ยถามขึ้นด้วยความกังวล ขณะมองตามเงาร่างที่เดินจากไปด้วยความหัวเสีย

“เวลานี้ตัวนางเองก็มีความผิดเรื่องยักยอกเงินแถมยังใกล้คลอดเต็มที ลำพังแค่เอาตัวให้รอดจากความผิดพวกนี้ก็หัวหมุนจะแย่แล้ว นางไม่กล้าเอาเรื่องอัปยศของตัวเองไปกราบทูลท่านอ๋องให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตหรอกน่า”

ลู่หมิงเซียนเอ่ยตอบอย่างไม่ยี่หระ ดวงตาคู่สวยยังคงทอดมองออกไปบริเวณหน้าประตูของเรือนเก่าแก่ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

“เด็กหนอเด็ก... ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง คิดจะมาหาเรื่องข้าแต่กลับโดนตอกหน้าหงายกลับไปจนไม่เหลือชิ้นดี”

นางส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเอือมระอาในความอวดดีแต่ไร้สมองของน้องสาวต่างมารดา ก่อนจะหันกลับมาหยิบจอกน้ำชาขึ้นละเมียดละไมจิบช้าๆ ดื่มด่ำกับความสงบและความสุนทรีย์ยามเช้าอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้ศัตรูพกพาความคับแค้นใจกลับเรือนใหญ่ไปตามระเบียบ

ตกเย็นของวันนั้นเอง ตั๋วเงินมูลค่ารวมสามพันตำลึงก็ถูกส่งตรงมาถึงมือของลู่หมิงเซียนอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ โดยไม่มีการตกหล่นหรือขาดหายไปแม้แต่แดงเดียว

ลู่หมิงเซียนกวาดสายตาตรวจดูตั๋วเงินในมืออย่างละเอียดถี่ถ้วน ตรวจสอบตราประทับและลายน้ำของร้านค้าใหญ่ด้วยท่าทีคล่องแคล่วว่องไวราวกับผู้ตรวจบัญชีมือหนึ่ง ซึ่งกิริยาอาการที่คล่องแคล่วและแปลกตานี้ ทำให้เสี่ยวเฉียวที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับอดรู้สึกชื่นชมระคนสงสัยไม่ได้

หากจะให้พูดตามตรง ตั้งแต่คุณหนูฟื้นคืนสติจากอาการป่วย ท่าทีและนิสัยใจคอของนางก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทั้งความเฉียบขาด ท่วงท่าที่มั่นใจ ไปจนถึงความรู้แปลกประหลาดที่นางนำมาใช้จัดการคนในจวน ทุกอย่างล้วนผิดแปลกจากคุณหนูคนเดิมผู้เคยอ่อนแอและจมอยู่กับความเศร้าโศกราวกับเป็นคนละคน

ในใจของเด็กสาวเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้จนแทบอยากจะเอ่ยปากถามออกมาหลายต่อหลายครั้ง ทว่าเมื่อหวนนึกถึงความจริงที่ว่า ไม่ว่าคุณหนูของนางจะเป็นใครหรือเป็นวิญญาณมาจากที่ไหน สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในเวลานี้ก็คือคุณหนูผู้นี้คือคนเดียวที่คอยปกป้องและมอบความอบอุ่นให้แก่นาง

‘ช่างเถอะ... ต่อให้คุณหนูจะเปลี่ยนไปอย่างไร หรือเบื้องหลังจะมีเรื่องเหลือเชื่อซ่อนอยู่แค่ไหน ก็ไม่ใช่เรื่องที่บ่าวอย่างข้าต้องไปค้นหาคำตอบเสียหน่อย’

เมื่อคิดได้ดังนั้น เสี่ยวเฉียวก็พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางปัดความสงสัยทั้งหมดทิ้งไปจนหมดสิ้น ขอเพียงแค่เวลานี้คุณหนูของนางมีความสุข เข้มแข็ง และไม่ต้องถูกใครมารังแกอีกต่อไป นางก็พร้อมที่จะสนับสนุน เชื่อฟังและยืนอยู่เคียงข้างทุกการตัดสินใจของคุณหนูอย่างสุดกำลังอย่างแน่นอน

ลู่หมิงเซียนที่ไม่ทันได้สังเกตท่าทีของบ่าวคนสนิท เพราะเอาแต่ตรวจนับตั๋วเงินอยู่ เมื่อนางแน่ใจว่าถูกต้องครบถ้วนดีแล้ว หญิงสาวก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันไปเลิกคิ้วส่งยิ้มให้สาวใช้คนสนิท

“เสี่ยวเฉียว... เจ้าเห็นหรือยัง การที่มีคนขยันเดินมาหาเรื่องถึงหน้าประตูเรือนเนี่ย บางทีมันก็ไม่ได้แย่เสมอไปหรอกนะ” นางเอ่ยกลั้วหัวเราะ

“จริงแท้ที่สุดเลยเจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวเฉียวยิ้มหน้าบานจนตาหยี มองผู้เป็นนายด้วยแววตานับถือและเลื่อมใสระคนทึ่งในความสามารถ ใครเล่าจะไปคิดว่าคุณหนูที่เคยอ่อนแอและถูกรังแกจนชินชา วันนี้จะสามารถรีดไถเงินสามพันตำลึงกลับคืนมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

‘หึ... แค่นี้ก็เริ่มต้นได้สวยแล้ว’ ลู่หมิงเซียนลอบยิ้มกริ่มในใจ นัยน์ตาเป็นประกายระยับด้วยความสุขใจ

‘แบบนี้เป้าหมายกองทุนเกษียณสุขสบายหมื่นตำลึงของข้า ก็ขยับเข้าใกล้ความเป็นจริงไปอีกขั้นใหญ่แล้วสิ’

ทว่าในขณะที่กำลังคำนวณตัวเลขในใจ จู่ๆ นางก็ชะงักไปเล็กน้อย

‘ว่าแต่เงินหมื่นตำลึงในยุคนี้ หากนำไปต่อยอดทำการค้าใหญ่โต จะสามารถประคับประคองให้รอดปลอดภัยไปได้ตลอดรอดฝั่ง หรือจะต้องเจอพวกขุนนางเจ้าเล่ห์หน้าเลือดมาคอยสูบเลือดสูบเนื้อซ้ำสองกันแน่เล่า’

ลู่หมิงเซียนนึกกังวลขึ้นมาในใจ การทำธุรกิจในยุคโบราณที่อำนาจอยู่เหนือทุกสิ่ง หากไม่มีเส้นสายที่แข็งแกร่งพอ เงินหมื่นตำลึงก็คงไม่ต่างอะไรกับชิ้นเนื้อชิ้นโตที่ล่อตาล่อใจสุนัขป่าหิวโซ

นางอดไม่ได้ที่จะทอดถอนลมหายใจออกมาเบาๆ พลางส่ายหัวให้กับความจริงอันโหดร้ายของโลกใบนี้

‘เฮ้อ... บ้าจริง ไม่ว่าจะยุคไหนสมัยไหน การหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองมันก็ยากเย็นแสนเข็ญไม่เปลี่ยนเลยสักนิด สุดท้ายก็หนีไม่พ้นพวกผู้มีอำนาจหน้าเลือดหัวหมอ ที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อคนหาเช้ากินค่ำอยู่ดีสินะ’