ตอนที่ 12 เข้าวัง

- เช้าวันถัดไป -

หลี่เฟิงหยวนก้าวเท้าลงจากรถม้าเข้าสู่เขตวังหลวงตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยใบหน้าบึ้งตึงเย็นชา รังสีความหงุดหงิดคลุมเครือที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาขันทีและองครักษ์ผู้ติดตามอย่าง หลินโม่ และ หลินเจ๋อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

สาเหตุแห่งความอารมณ์เสียในเช้านี้ ย้อนกลับไปเมื่อวันก่อน หลังจากที่เขากลับจากการปะทะอารมณ์กับลู่หมิงเซียนที่เรือนร้างท้ายจวน เขาก็สั่งให้หลินโม่ องครักษ์คนสนิทคอยเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของเรือนหลังเอาไว้

จนกระทั่งเมื่อเย็นวานนี้ หลินโม่ได้กลับมารายงานเขาที่ห้องหนังสือว่า ลู่หมิงจูบุกไปหาเรื่องลู่หมิงเซียนถึงที่เรือน แต่กลับถูกลู่หมิงเซียนต้อนจนๆ มุมและรีดตั๋วเงินคืนไปถึงสามพันตำลึง

ไม่ว่าชายารองจะกอบโกยเงินของจวนไปมากเท่าใดเขาก็ไม่คิดจะใส่ใจแม้เพียงนิด และอันที่จริง นิสัยใจคอและกิริยาแท้จริงของชายารองอย่างลู่หมิงจูนั้น เขารับรู้อยู่แก่ใจมาโดยตลอด เพราะภาพจำความดีงามและความผูกพันที่นางเคยมีให้เขาเมื่อครั้งวัยเยาว์ กลับบดบังความเป็นจริงข้อนี้จนหมดสิ้น

อีกทั้งตัวเขาเองก็นับเป็นบุรุษที่ฝักใฝ่แต่เรื่องราชการแผ่นดิน มุ่งมั่นทำเพื่อความมั่นคงของราชสำนักเป็นหลัก หาใช่บุรุษที่ลุ่มหลงในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เรื่องจุกจิกในเรือนหลังไม่ เขาจึงตัดรำคาญด้วยการปล่อยให้สองพี่น้องจัดการกันเอง ซ้ำร้ายการที่ลู่หมิงจูถือโอกาสยักยอกยึดสินเดิมของลู่หมิงเซียนมาครอบครอง เขาก็รู้เห็นมาโดยตลอด แต่ด้วยความเกลียดชังที่เขามีต่อลู่หมิงเซียนเป็นทุนเดิม จากการถูกบังคับให้รับราชโองการสมรสพระราชทานที่ตนไม่ปรารถนา เขาจึงเลือกลอยตัวอยู่เหนือปัญหาและไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปจัดการให้ถูกต้องหรือเอ่ยปากตำหนิชายารองเลยสักคำ

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดจนสมาธิกระเจิดกระเจิงในยามนี้ กลับไม่ใช่เรื่องที่ลู่หมิงจูเสียท่า หรือเรื่องที่เงินสามพันตำลึงถูกเปลี่ยนมือ หากแต่เป็นท่าทีของลู่หมิงเซียนต่างหาก!

สายตาเหินห่างประดุจเห็นเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า ไร้ซึ่งแววตาปักใจรักใคร่คร่ำครวญ หรือออดอ้อนออเซาะอย่างที่เคยเป็น มันสร้างความรู้สึกพ่ายแพ้และขัดหูขัดตาเขาอย่างบอกไม่ถูก สตรีที่เคยไล่ตามเขามาตลอด จู่ๆ กลับผลักไสและเมินเฉยใส่เขาได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้ได้อย่างไร

บรรยากาศยามเช้าหน้าท้องพระโรงอบอวลไปด้วยลมหนาวปลายฤดู ลมเย็นเยือกพัดผ่านจนบรรยากาศโดยรอบรู้สึกหนักอึ้ง ดุจมีเมฆหมอกทึบทับอยู่เหนือศีรษะ

เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ คณะเสนาบดีคลัง และใต้เท้าฝ่ายตรวจการ ต่างยืนก้มหน้า มือประสานอยู่ใต้แขนเสื้อยาว ท่าทางระมัดระวังถ้อยคำและลมหายใจเป็นพิเศษ สาเหตุของความหวาดเกรงในวันนี้ไม่ใช่เพราะฮ่องเต้ทรงพิโรธ หากแต่เป็นเพราะบุรุษผู้ยืนสง่าด้วยใบหน้าบูดบึ้งอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ผู้นี้ต่างหาก

จิ้งชินอ๋อง หรือ หลี่เฟิงหยวน ยืนตระหง่านในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มปักลายมังกรสี่เล็บ ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักจากหยกเย็นไม่ปรากฏแววแห่งความรู้สึกใดๆ รังสีความกดดันรอบกายของเขาทั้งดุดันและทรงอำนาจ ราวกับน้ำแข็งพันปีที่ไม่เคยละลาย ในมือถือม้วนฎีกาสีชาดฉบับหนึ่งไว้หลวมๆ ท่าทางสงบนิ่งทว่าน่าสะพรึงกลัว

แววตาคมกริบที่ควรจะตั้งมั่นจ้องมองพระพักตร์ของฮ่องเต้ ยามนี้กลับแฝงความเลื่อนลอยอยู่วูบหนึ่ง จนฮ่องเต้ผู้เป็นพระเชษฐาซึ่งกำลังทรงวิเคราะห์ฎีกาจากเหล่าขุนนาง ประทับนั่งสังเกตเห็นและนึกสงสัยในใจไม่น้อย

ทว่าจิ้งชินอ๋องกลับไม่ได้ใส่ใจบรรยากาศกดดันรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ในหัวของเขายามนี้เอาแต่ฉายภาพเหตุการณ์เมื่อยามเย็นวันก่อน หลังจากเสร็จสิ้นการสืบเบาะแสราชการลับ วันนั้นเขาก็รีบตรงไปยังเรือนร้างท้ายจวน หมายจะไปเอ่ยปากเตือนสติลู่หมิงเซียนเรื่องที่นางกล้าเหยียบย่ำเข้าไปในเรือนหน้า และบังคับทวงสินเดิมคืนจากลู่หมิงจู ชายารองยอดดวงใจที่เขารักใคร่ถนอมยิ่ง

ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ สตรีผู้เคยปักใจรักเขาอย่างลึกซึ้ง และมักจะคร่ำครวญตัดพ้อน้ำตาคลอเบ้าทุกครั้งที่ถูกเขาดุดันตวาดใส่ ยามนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

นัยน์ตาของนางไร้ซึ่งเยื่อใยและร่องรอยความรักใคร่โดยสิ้นเชิง ท่าทีเยือกเย็นไร้ความเกรงกลัว ทั้งยังเอ่ยคำสั่งเด็ดขาดอย่างไม่แยแส

วาจาที่พ่นออกมาแต่ละคำมีแต่เรื่องเงินทองและตรรกะบัญชีอันฉาบฉวย ไร้ซึ่งวาจาหวานหูหรือถ้อยคำออดอ้อนที่เคยเอ่ยกับเขาในอดีตโดยสิ้นเชิง กิริยาเหินห่างเหล่านั้นทำเอาบุรุษผู้ทระนงตนเช่นเขาปรับตัวตามแทบไม่ทันจนจิตใจฟุ้งซ่านถึงเพียงนี้

“ทูลฝ่าบาท... ช่วงนี้ท่านอ๋องมัวแต่พำนักอยู่ในจวนเพื่อดูแลพระชายารองที่ใกล้คลอด อาจจะสับสนในข้อมูล กระหม่อมเห็นว่า...”

“ใต้เท้าเฉิน...”

จู่ๆ บุรุษผู้ที่เคยมีท่าทีเฉยเมย กลับเอ่ยตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงที่เงียบสงัด

“สิบปีมานี้ ท่านรับเบี้ยหวัดจากราชสำนักปีละห้าร้อยตำลึง แต่น่าแปลกที่จวนเสนาบดีของท่านในยามนี้ กลับมีสวนหินประดับมูลค่าสูงถึงสามหมื่นตำลึง ซ้ำยังมีตู้ทองคำเก็บสมบัติล้ำค่าล้นทะลัก เกินกว่าจวนอ๋องของข้าเสียอีก”

ใต้เท้าเฉินขุนนางกรมคลังระดับสี่ ได้ยินดังนั้นก็หวาดเกรงจนแข้งขาอ่อนแรง ล้มลงไปกองกับพื้นกระเบื้องหินอ่อนทันที

“ฝะ... ฝ่าบาท กระหม่อมถูกใส่ร้าย จิ้งชินอ๋องทรงใส่ความกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ!”