บทที่ 8

เทวินทร์ไม่รู้ว่าเมลดาทำงานทำการอะไร รู้แค่ว่าเธออยู่ติดบ้านมากกว่าเขาเสียอีก ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่คอนโดนี้ เขาได้เจอหน้าเธอแค่สามครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งแม่คุณมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแปลกๆ ไม่ใช่สายตาเป็นปลื้มหรือชื่นชอบเหมือนคนอื่น เป็นสายตาพินิจพิจารณาราวกับว่าอยากมองลึกถึงตัวตนเขา มาวันนี้ยังพูดออกมาโต้งๆ ว่าอยากเป็นแฟนกับเขา

ช่างไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนจริงๆ

ไหนจะเรื่องที่เหมือนเห็นเธอแวบๆ ที่ผับเมื่อคืนก่อนอีก

เทวินทร์เริ่มไม่แน่ใจ สาวสวยคนนั้นกับยายเสื้อยืดตัวเปี๊ยกนี่เป็นคนเดียวกันหรือเปล่า

ย้อนมองพฤติกรรมต่างๆ ของเธอแล้ว

ถ้าเป็นอื่นคงนึกกลัวได้เลย

น่าเสียดายที่เทวินทร์คนนี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา เทวาเจ้าเล่ห์แสนร้ายมากแค่ไหน แฝดพี่อย่างเขาอยู่เหนือกว่ามันเยอะ

“ตกลง เรามาลองคบกัน”

“แค่ก!” เมลดาถึงกับสำลักกาแฟ เงยหน้าเหวอๆ ถาม “คุณว่าอะไรนะคะ”

“นับตั้งแต่ คุณกับผมเป็นแฟนกัน” คนบอกตัวเองมาตลอดว่าไม่คิดจะมีความสัมพันธ์ในแง่นั้นกับใครในเร็ววันบอกพลางส่งยิ้มให้เมลดา ยิ้มนั้นของเขาทำเอาคนมองตาพร่าไปหมด

ฉันแพ้คนหล่ออะแก!

“นี่คุณ ได้ยินที่ผมพูดหรือเปล่า”

เมลดาพยักหน้าบอกเขาลอยๆ “ได้ยินค่ะ เมื่อกี้คุณขอฉันเป็นแฟน”

“คุณขอผม ไม่ใช่ผมขอคุณ”

“มันก็เหมือนๆ กันแหละ สรุปว่าเราเป็นแฟนกันแล้วนะ โอ...ไม่น่าเชื่อเลย” หญิงสาวทำตาโตยกมือขึ้นปิดปาก “นี่ฉันตกแฟนได้ที่ร้านกาแฟเหรอเนี่ย”

เทวินทร์มองท่าทางนั้นด้วยสายตาออกจะ...ปวดหัว

“ไหนๆ เราก็เป็นแฟนกันแล้ว จะตอบฉันได้หรือยังคะ ว่าคุณเป็นใคร อายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร ฉันรู้แค่ว่าคุณชื่อเทวินทร์ เพิ่งย้ายมาอยู่ที่คอนโดนี้ได้ไม่กี่เดือน อยู่คนเดียวแบบโสดๆ แต่ไม่รู้ว่าโสดจริงไม่จริง”

“โสดจริง” ตอบเสียงเข้ม

“อ้ะๆ ตอนนี้ไม่โสดแล้ว” เมลดาแย้งขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มกริ่มแก้มแทบแตก “อายุล่ะคะ แค่ไหนแล้ว?”

“สามสิบต้นๆ ตอนนี้ทำงานเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลตรงแยกที่สอง นับจากหัวถนนตรงนั้น หยุดถามสักที ผมไม่ชอบตอบคำถามอะไรแบบนี้ มันน่าเบื่อ” เทวินทร์ตอบให้มันจบๆ ไป โดยเน้นตอนท้ายเสียงหนัก เมื่อเห็นว่าจะเริ่มเล่นยี่สิบคำถามกันแล้ว เมลดาได้แต่พับคำถามเอาไว้ก่อน

“โอเคค่ะ วันนี้รู้จักคุณแฟนแค่นี้ก่อนก็ได้ค่ะ”

อาจเป็นเพราะหมดอารมณ์นั่งทอดเวลาอยู่ที่ร้านกาแฟแล้ว

เมื่อคุยกันลงตัวแล้ว เทวินทร์จึงลุกกลับห้องเลย และแน่นอนว่าเมลดาย่อมต้องเดินตามเขาออกมาด้วย

ก่อนหญิงสาวจะเปิดประตูเข้าห้องตัวเอง เขาพลันเรียกเอาไว้

“ว่าไงคะ” ยิ้มถามแบบน่ารัก

“ถึงเราจะเป็นแฟนกันแล้ว คุณก็ห้ามเข้าห้องผมโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วค่า” คนอารมณ์ดียิ้มแป้นตอบ

เทวินทร์พยักหน้าพอใจแล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องตัวเอง ไม่มีท่าทางอาลัยแฟนสาวเลย

แต่เมลดาไม่สนหรอก

ตอนนี้เธอชอบเขาฝ่ายเดียว เขาไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย จะเย็นชาใส่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

พอเข้ามาให้ห้องแล้ว เมลดาไม่รอช้า รีบโทรหาเจ้าจอมอย่างตื่นเต้น

แต่ถือสายรออยู่นาน เจ้าจอมก็ไม่รับสายสักที ไม่รู้ว่าติดอะไรอยู่ ต้องโทรอีกรอบถึงรับ

("ว่าไงมด โทษที พอดีเข้าห้องน้ำอยู่")

เมลดาไม่ติดใจอะไร บอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “มีข่าวดีจะบอก ฉันมีแฟนแล้ว!”

("มีแฟนแล้ว?!")

เสียงอุทานของเจ้าจอมดังลั่นมาตามสาย ก่อนจะรัวถามมาเหมือนไม่แน่ใจว่าหูฝาดได้ยินไปเองหรือเปล่า

("เมื่อกี้แกบอกว่ามีแฟนแล้วเหรอ ฟอแอนนอแฟนน่ะนะ!")

“เออค่ะ เพิ่งมีสดๆ เลย ฉันบังเอิญเจอเขาตอนลงไปซื้อกาแฟที่ร้านประจำ คุยไปคุยมา เขาก็บอกว่าอยากเป็นแฟนฉันอะจอม ฉันจะทำยังไงดี ไม่เคยมีแฟนหล่อลากแบบเขามาก่อนเลยอ่า”

("เดี๋ยวก่อนนะคะ ช่วยตั้งสติก่อนได้ไหมนางแม่มด จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นยะ อย่าเยอะ นี่ตื่นเต้นตาม!")

“ก็คนมันตื่นเต้นนี่นา อยู่ดีๆ เขาก็โอเคกับฉันเฉยเลย แฮ่ม! งั้นเรามาเป็นแฟนกัน เขาบอกฉันแบบนี้เลยจ้อม!” เมลดาทำเสียงต่ำเลียนแบบที่เทวินทร์พูดกับตน

("แล้วยังไงต่อ แกก็เลยเซย์เยส โอเคค่ะ ฉันจะเป็นแฟนคุณเลยเหรอ แล้วคนหล่อข้างห้องที่แกบอกว่าจะจีบน่ะ เอาไปทิ้งไว้ที่ไหน")

“ก็อีตาข้างห้องนี่แหละ แฟนฉัน!”

("ห๊า!! นี่พูดจริงพูดเล่น")

“ถ้าพูดเล่นจะตื่นเต้นแบบนี้เหรอยะ ซ้อมตื่นเต้นเหรอ? ไม่ได้บ้านะ”

("ไปทำท่าไหนเขาถึงยอมเป็นแฟนด้วย ผู้ชายคนนั้นดูเย็นชาจะตายไป ไม่น่าจะชอบคนบ้อบอแบบแกนะ")

“สาบานว่าแกไม่ได้ด่าฉันอยู่”

("น่า บอกมาเร็วๆ แกไปขู่อะไรเขาถึงยอมเป็นแฟนด้วย")

“ก็บอกไปตรงๆ ว่าชอบเขา อยากเป็นแฟนกับเขา เราคุยกันอยู่สักพักเขาถึงโอเค” เธอขอเว้นเรื่องที่ไปขู่เขาว่าจะแอบมองไปละกัน

เจ้าจอมเงียบไปครู่ใหญ่ กว่าจะกลับมาพูดด้วย

("แกชอบเขาจริงเหรอมด อย่าไปล้อเล่นกับหัวใจคนอื่นนะ")

“ตอนแรกฉันสนใจเขาเพราะเบ้าหน้าก็จริง แต่ตอนนี้ฉันชอบเขาจริงๆ แล้วละ” สารภาพออกไปแบบเขินๆ

("อืม ค่อยหายห่วงหน่อย แล้วนี่โทรหาฉันคนแรกเลยใช่ไหม คนอื่นล่ะ มีใครรู้บ้างยัง คุณเสี่ยคนนั้นของแกอีก เขาจะไม่ว่าอะไรเหรอถ้าแกมีแฟนขึ้นมาแบบนี้")

คำถามนี้ทำให้เมลดาชะงักไปเลย แต่ก็บอกไปอย่างไม่สนใจอะไร “เขาไม่มีสิทธิ์มาว่าอะไรฉันหรอก”

("หรา ถ้าแกว่าอย่างนั้น งั้นคืนนี้พวกเรามาฉลองที่แกมีแฟนเป็นตัวเป็นตนดีไหม เรียกคินกับภัสมาด้วย แล้วแกค่อยบอกให้รู้กลางปาร์ตี้")

“โอเค เดี๋ยวฉันสั่งอาหารมารอชุดใหญ่เลยนะ พวกแกเลิกงานแล้วรีบตรงมาที่ห้องเลยแล้วกัน”

เมลดาจัดแจงเสร็จก็วางสาย เตรียมงานฉลองเย็นนี้ทันที

ในขณะที่ฝ่ายหญิงกำลังวางแผนฉลองแล้วนั้น

แฟนหนุ่มหมาดๆ ของเธอกลับยุ่งอยู่กับการวางแผนเลิกกันภายในหนึ่งเดือนอยู่

เทวินทร์ไม่ได้บ้าพอจะคบกับคนที่ตัวเองไม่ได้ชอบพอจริงจัง!

ที่ยอมตกลงเป็นแฟนด้วยก็เพียงแค่อยากจะหลอกให้เมลดาสมหวังไปก่อน แล้วค่อยทางใครทางมันอะไรประมาณนั้น

ในเมื่อเธอชอบเขามากจนถึงกับขู่จะแอบมองอยู่ห่างๆ เขายังจะใจแข็งหักอกเธอได้ยังไงอีก สู้ยอมคบกันไปแบบเจอหน้ากันดีกว่าตกเป็นเป้าให้เธอจ้องจะทำมิดีมิร้ายไม่ใช่เหรอ

ใช้เวลาไม่นานนักหรอก...

แล้วเมลดาจะได้รู้ ว่าเธอไม่เหมาะเป็นคนรักของเขา

เราเป็นแค่เพื่อนบ้านกันดีน่ะที่สุดแล้ว!