บทที่ 6

เทวินทร์แยกกับน้องชายมาง่ายๆ อย่างนั้น ขณะกำลังจะเดินออกไปหน้าผับเพื่อไปเอารถ เขาก็ต้องหรี่ตามองผู้หญิงที่ก้าวลงจากรถที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอด ด้วยไม่แน่ใจว่าใช่คนที่ตัวเองรู้จักหรือเปล่า

เป็นเมลดาอย่างที่คิด!

แต่ไม่มีสาวเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นกุดอีกแล้ว หญิงสาวที่กำลังเดินเข้าไปในผับมีใบหน้าสวยเฉียบทีเดียว เธอสวมชุดเดรสสั้นแนบลำตัวสีดำสนิทปาดไหล่เผยผิวขาว ที่ลำคอเล็กมีแค่สายสีดำรั้งชุดไว้ เท้าเล็กในสวมรองเท้าส้นสูงแหลมปรี๊ดน่าหวาดเสียวเดินฉับๆ อย่างมั่นใจ

เธอเปลี่ยนไป...

ไม่ทันรู้ตัวเทวินทร์ก็เดินกลับเข้าไปด้านในด้วยความอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไรที่นี่

ทว่าเพิ่งมองเห็นร่างเล็กเดินเข้าไปในส่วนลึกสุดของผับอยู่ไหวๆ สายตาพลันเหลือบไปเห็นร่างน้องชายเดินควงสาวสวยออกมาทางนี้พอดี

“ที่นี่เสียงดังเกิน เราไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีกว่านะครับ”

เสียงออดอ้อนที่ดังผ่านไป ทำเอาเทวินทร์ที่หลบอยู่ในมุมมืดถึงกับส่ายหน้า

ไม่น่าหลบเลย ต่อให้เขายืนขวางทางอยู่ตรงนั้น เทวาก็คงจะไม่เห็น ตอนนี้สายตามันจับจ้องอยู่แต่กับสาวสวยหุ่นเนื้อนมไข่ที่เดินควงกันออกไปจนไม่มีเวลาสนใจใครเขาหรอก

เทวินทร์เลิกสนใจน้องชาย หันกลับไปมองหาคนที่เดินตามมา

ทว่าไม่มีใครคนนั้นอยู่ให้เห็นแล้ว...

คนที่เทวินทร์เดินตามเข้ามาเวลานี้เข้ามานั่งอยู่ในห้องทำงานของผู้บริหารผับ หลายปีมานี้เมลดาต้องมาที่นี่ทุกเดือน มาทำงานบางอย่างให้คนที่นั่งทำเป็นเข้มอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่นั่น

“คืนนี้หนูอยู่ได้ถึงสี่ทุ่มนะ ไม่โต้รุ่ง” ออกตัวเสียงเรียบ

“ปกติอยู่ถึงเช้าตลอดนี่”

เจ้าของห้องว่าอย่างนึกฉุนที่เธอรีบร้อนจะกลับ เขาเป็นชายวัยจะสี่สิบ หน้าตาคมสัน ฐานะไม่ธรรมดา

ในแวดวงนักธุรกิจเมืองไทย เมธี เจริญวัฒนา เป็นเศรษฐีหนุ่มมากความสามารถที่กำลังเป็นที่จับตามองในฐานะเจ้าของโรงแรมและสถานบันเทิงหลายแห่ง เสี่ยหนุ่มเป็นทายาทคนเดียวของเจ้าสัวที่ผู้มั่งคั่ง ขึ้นรับตำแหน่งประธานบริหารกิจการของตระกูลต่อจากบิดาที่เสียไปเมื่อหลายปีก่อน ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันในการทำงาน เขาใช้ทั้งพระเดชและพระคุณควบคุมดูแลคน นิสัยขี้เบื่อ เดือนหนึ่งเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น ไม่ยอมแต่งงานมีครอบครัวสักที เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนมัดใจเขาได้เลย

เมลดาเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาทุ่มใจให้ในตอนนี้

“อย่าเรื่องมากได้ไหม อยู่ได้แค่ไหนก็แค่นั้นแหละ” เมลดาบอกขึ้นด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ

“ให้มันน้อยๆ หน่อย” ปรามเสียงดุ หากประโยคถัดมากลับมีความเอ็นดูอยู่ในเสียงไม่น้อย “แล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง หิวหรือเปล่า ให้สั่งอะไรขึ้นมากินก่อนไหม”

“หนูกินมาแล้ว ขอทำงานเลยดีกว่า”

“อย่ามาโกหก คนของเฮียบอกว่าเรายังไม่ได้กินอะไรเลย จะรีบร้อนไปไหน งานมันทำตอนไหนก็ได้ เฮียอยากกินข้าวกับเราสักมื้อนี่มันจะไม่ได้เลยหรืออย่างไง ทำอย่างกับเราเป็นคนอื่นคนไกล นี่เฮียเองนะมด เฮียไม่ได้เป็น...”

เมลดารีบยกมือห้าม “พอๆ เลิกพูดมากสักที อยากจะสั่งอะไรมากินก็สั่งมาเลย”

“ก็เท่าเนี้ย”

ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องดุดันและมีอิทธิพลในงานกลางคืนเอ่ยพลางยิ้มพอใจที่ทำให้หญิงสาวยอมลงให้

กว่าเมลดาจะได้กลับออกมาจากห้องทำงานเจ้าของผับหรูแห่งนั้นก็สี่ทุ่มเข้าไปแล้ว เวลาดึกแบบนี้ รถที่สัญจรไปมาบนถนนไม่ได้มีมากเหมือนตอนหัวค่ำ ใช้เวลาขับรถแค่ไม่นานก็กลับมาถึงคอนโดแล้ว ร่างเล็กเดินย่องเข้าห้องนอนตัวเองเงียบๆ เพื่อไม่ให้รบกวนเจ้าจอมที่นอนอยู่อีกห้อง

ไม่รู้ว่าทำงานให้เมธีจนปวดหัวหรืออย่างไร พอทิ้งตัวนอนบนเตียง เมลดาถึงกับสลบเหมือดไปเลยตื่นมาอีกทีก็สายโด่งของอีกวัน

แม้จะเมื่อยแสนเมื่อย เมลดาก็จำต้องลุกมาทำความสะอาดห้อง เพราะไม่ไยดีมันมาหลายวัน เริ่มจากเก็บของบนโต๊ะทำงานให้เรียบร้อย พร้อมสำหรับการลงมือเขียนนิยายเรื่องใหม่ เสร็จแล้วจึงขยับไปยังห้องนั่งเล่นที่ถูกรุกรานในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาจนของระเกะระกะไปหมด

หญิงสาวปัดกวาดเช็ดถูอยู่นานสองนาน กว่าห้องจะกลับมาสะอาดสะอ้าน โดยไม่ได้เข้าไปยุ่งกับครัวเล็กๆ ที่เจ้าจอมครอบครองเลย เดี๋ยวไปเก็บโน่นหยิบนี่ไว้ผิดตำแหน่งแล้วจะโดนถวายตะหลิวเอา

แน่นอนว่าหลังทำความสะอาดห้องย่อมมีขยะมากมาย

เมลดาไม่ชอบทำอะไรค้างคา จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงคว้าเอาถุงขยะใบใหญ่ออกมาทิ้งทันที คิดจะถือโอกาสลงไปซื้อขนมด้วยแหละ

ขณะกำลังเดินออกมาจากห้องทิ้งขยะ สายตาพลันเหลือบไปเห็นคนกำลังเดินเข้าลิฟต์พอดี เธอรีบร้องตะโกนบอกเขา

“รอด้วยค่าาา”

คนในลิฟต์เอื้อมมือเรียวสวยไปกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์รอ เสียงร้องตะโกนดังแว่วมาแต่ไกลขนาดนั้น ถ้าเขาลงไปก่อนโดยไม่รอก็ดูจะใจดำไป

สักพักร่างเล็กของใครคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในลิฟต์

“แฮ่ก! ขอบคุณค่ะ คุณ!” เมลดาตกใจเล็กน้อยที่พบว่าเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่เห็นแวบๆ นั้นเป็นใคร

สุดหล่อข้างห้องนี่เอง!

ตอนนี้เทวินทร์อยู่ในชุดอยู่บ้านแบบเรียบแต่ดูดีไปทั้งตัว ผมไม่เซตทรง แค่เสยขึ้นเปิดใบหน้าหล่อเหลาของแท้ไม่มีอิงเครื่องมือแพทย์ มองแล้วแทบหลง ติดที่มันบูดสนิท ไม่รับแขกเลย

หญิงสาวแอบถอนใจกับตัวเองขณะหันมากดปิดลิฟต์ ไม่ต้องกดชั้น เพราะคนบางคนกดชั้นล่างไว้แล้ว คิดเงียบๆ ว่าควรจะทักเขายังไงดี

ด้านเทวินทร์เห็นเมลดาหันหน้าไปอีกทางแล้วค่อยมองสำรวจร่างเล็กด้วยสีหน้าครุ่นคิด เธอคนนี้ปล่อยหน้าสด ไม่มีการแต่งเติมใดๆ ผมสั้นถูกรวบเป็นจุกครึ่งหนึ่ง สวมเสื้อยืดตัวโคร่งลายการ์ตูนที่ชายเสื้อยาวจนเหมือนชุดกระโปรงกับรองเท้าแตะหูหนีบสีหวาน เธอไม่สนใจแต่งตัวเหมือนผู้หญิงสมัยนี้ที่พากันสวยตั้งแต่ตื่นนอน นี่คือสภาพที่เขามักจะเห็นทุกครั้งที่เจอเธอในคอนโดนี้ ส่วนคนที่เห็นในผับเมื่อคืนนั้น...

เทวินทร์หยุดความคิดเมื่อลิฟต์พาลงมาถึงชั้นล่างพอดี เขารอให้ร่างเล็กเดินออกไปก่อน จึงก้าวตามออกมา จู่ๆ เมลดาก็หันมาบอกเสียงหวาน

“เมื่อกี้ขอบคุณที่รอนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

บอกเสียงเรียบแล้วเขาไม่สนใจเธออีก เดินออกจากคอนโดไปยังร้านกาแฟบรรยากาศดีที่อยู่ไม่ไกล คิดจะไปนั่งทอดเวลาอยู่ที่นั่นในตอนบ่าย

ขณะเดินๆ อยู่พลันรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามหลังมา จึงหยุดหันไปมอง

“อุ๊ย!” คนเดินตามหลังมาไม่ทันระวังชนคนข้างหน้าเข้าเต็มๆ

“ตามผมมาทำไม”

“เปล่านี่คะ ฉันจะไปทางนี้เหมือนกัน” เมลดากะพริบตาบอกพลางลูบดั้งน้อยๆ ที่ชนอกเขา

“งั้นคุณเดินไปก่อน” สุ้มเสียงเข้มบอกเหมือนไม่วางใจ

“นี่คุณคิดว่าฉันเดินตามคุณมาหรือไง”

“หรือไม่ใช่” เขามองนิ่ง

เธอทำเป็นขึงตาบอก “ไม่ใช่อยู่แล้ว ฉันจะไปซื้อของตรงโน้น ไม่ได้เดินสะกดรอยตามคุณมาสักหน่อย มองฉันในแง่ร้ายนะคุณเนี่ย”

“ถ้าค่ำวันก่อนคุณไม่บุกเข้าห้องผม วันนี้ผมคงไม่มองคุณในแง่ร้ายหรอก”

“แหม...”

เจอประโยคนี้เข้าไป จากที่กำลังทำหน้างอไม่พอใจที่ถูกเขามองในแง่ร้าย ดวงหน้าเล็กน่ารักพลันสลดลงทันที เทวินทร์เห็นแล้วกัดฟันบอก

“ช่างเถอะ”

จากนั้นร่างสูงก็หันหลังเดินต่อเหมือนไม่สนว่าใครจะเดินตามอีก เลยไม่เห็นเมลดามองตามยิ้มๆ