บทที่ 5

เวลาราวสองทุ่มกว่า ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่งเริ่มคลาคล่ำไปด้วยเหล่านักท่องราตรี

อาจเพราะเป็นผับค่อนข้างหรูหรา เจาะกลุ่มลูกค้าวัยทำงานที่มีระดับพอสมควร เพลงที่เปิดคลออยู่จึงไม่ได้หนักหน่วงเหมือนผับวัยรุ่นทั่วไป

ผู้ชายตัวสูงเด่นคนหนึ่งเดินช้าๆ ตามหลังพนักงานไปหาคนที่กำลังนั่งดื่มอยู่บนชั้นลอย ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวขึ้นมาอีกระดับและอยู่ห่างจากโต๊ะอื่นเป็นสัดส่วน เมื่อส่งเขาถึงโต๊ะแล้ว พนักงานก็ถอยออกไปเงียบๆ

“มาแล้วเหรอวะ”

สุ้มเสียงผ่อนคลายถามขึ้นทันทีที่เทวินทร์นั่งลง จากนั้นแก้วเหล้าที่เพิ่งชงใหม่ๆ ก็ถูกเลื่อนมาให้ เขายกแก้วนั้นขึ้นมาคลึงเล่นในมือ ไม่ยอมจิบเข้าปาก เอ่ยตามคนชงเสียงเรียบ

“มึงไปก่อเรื่องอะไรมาอีก”

“แหม เห็นกูเป็นคนยังไง เอะอะก่อเรื่องหรือไงวะ”

หนุ่มหน้าเครา มัดผมยาวประบ่าไว้ท้ายทอยง่ายๆ ที่กำลังทำเสียงน้อยใจใส่เทวินทร์อยู่ในตอนนี้ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เทวาเป็นแฝดที่เกิดมาพร้อมเทวินทร์ ทั้งคู่มีหน้าตาและรูปร่างเหมือนกันมาก นิสัยร้ายลึกมาตั้งแต่เด็กไม่แพ้กัน แต่เมื่อโตเป็นหนุ่ม สองแฝดกลับมีนิสัยเฉพาะตัวแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

เทวินทร์นั้นเป็นศัลยแพทย์หนุ่มแสนเนี้ยบ ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ใช้เวลาหมดไปกับงานเป็นส่วนใหญ่ นิสัยเย็นเป็นน้ำ สามารถจัดการอะไรต่างๆ ได้ดี

ส่วนเทวาเป็นสัตวแพทย์หนุ่มแสนเถื่อน ชอบไว้หนวดเครารุงรังจนแทบไม่เหลือความหล่อเหลา ความแสบ ความเจ้าเล่ห์ยิ่งทวีคูณ ที่เพิ่มมาคือความหว่านเสน่ห์ไปทั่ว และคนที่ต้องตามแก้เรื่องวุ่นวายให้มันก็คือแฝดพี่อย่างเทวินทร์นี่เอง

หลังจากมองหน้ารกๆ ของน้องอย่างระอาใจอยู่ครู่หนึ่ง คนเป็นพี่ก็เอ่ยขึ้น

“มีอะไรก็พูดมา กูไม่มีเวลามานั่งฟังมึงพูดทั้งคืน”

“จะรีบกลับไปไหน บ้านมึงไม่หนีไปไหนหรอกน่า มีเมียรออยู่ก็ว่าไปอย่าง น้องนุ่งอยากจะเจอแค่นี้ เล่นตัวจังเลย”

เทวินทร์แค่นยิ้มคว้าแก้วน้ำสีอำพันมาจิบอึกใหญ่ เกิดมามีแฝดมาหารทุกอย่างไม่พอ ยังมีกรรมคอยตามแก้ปัญหาให้มันแทนพ่อแม่พี่น้องอีก ที่เขาตัดสินใจเรียนหมอ ก็เพราะคิดว่าคนขี้เกียจอ่านหนังสือเรียนอย่างเทวาไม่มีทางเลือกสายนี้แน่ มันต้องแยกไปอีกทาง เขาสลัดมันทิ้งได้อย่างหมดจด

ไอ้น้องเวรนี่เสือกตามมาเรียนหมอกับเขาอีก!

เขาทนมันอยู่หลายปี หลังจากเรียนจบทำงานมั่นคงแล้ว เขาก็ย้ายออกจากบ้านที่พ่อแม่ซื้อให้อยู่ด้วยกัน หนีมันมาอยู่คอนโดตามลำพัง

เหตุที่ทนไม่ไหวแล้วก็เพราะตัวกินหญิงนี่หาเรื่องใส่หัวแทบทุกเดือน ผู้หญิงโสดๆ มันไม่ยุ่งหรอก ชอบไปยุ่งแต่กับคนมีเจ้าของ และเป็นเจ้าของที่หวงมากขนาดส่งคนตามมาเล่นงานถึงบ้าน มีคนเข้าใจคิดว่าเขาเป็นมันบ่อยๆ ต้องเคลียร์ให้ตลอด ล่าสุดคือเกือบโดนตีหัวแตก เจอแบบนี้เข้า ต่อให้ใจเย็นแค่ไหนเขาก็เดือดปุดๆ เก็บข้าวของแยกกันอยู่กับมันทันที

แต่ก็นั่นละ ไงมันก็น้องในไส้ เหม็นหน้ามันแค่ไหน พอมันบอกมีเรื่องสำคัญจะคุย เขาก็มาเจอมันอยู่ดี ไม่รู้ครั้งนี้มันไปยุ่งแฟนใครมาอีก

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นซี เค้าไม่ได้ก่อเรื่องมาจริงๆ นะ” เทวาออกตัวด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจ “ที่เรียกมาวันนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาครับผม”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“คลินิกสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่น่ารักของเค้าไง คลินิกเก่ามันรับน้องๆ มาดูแลเพิ่มไม่ไหวแล้วอ่า”

“แล้ว?” เทวินทร์ทำหน้างง “มึงอยากทำก็ทำไปสิ มาบอกกูทำไม”

“ก็คนมันไม่มีเงินทุนนี่หว่า พี่ชายสนใจร่วมทุนด้วยไหม เค้าถามพ่อแล้ว พ่อบอกว่าจะช่วยอนุมัติเงินกู้ให้ก้อนหนึ่ง ถ้าพี่ชายตกลงบริหารงานร่วมกัน ลองคิดดูนะ กลางวันรักษาคน กลางคืนมาดูน้องรักษาหมาแมว มันดีต่อใจสุดๆ เลยนะพี่ชาย”

คนเป็นพี่กลอกตา พ่อบอกหรือมันพูดเอาเองยังไม่รู้แน่หรอก!

“ตกลงนะ เดี๋ยวเค้าโทรบอกพ่อเลย” เทวาเห็นพี่ชายนิ่งไปก็รีบเอาสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรออกด้วยสีหน้าระริกระรี้ แต่มือใหญ่ของพี่ชายพลันเอื้อมมาดึงมันไปก่อน

“กูยังไม่ได้บอกว่าจะเอาด้วยเลยนะ”

“แค่เอาชื่อมึงไปอ้างกับพ่อเอง”

“แค่ชื่อก็ไม่ได้ มึงไปทำรายงานเรื่องการก่อตั้งคลินิกของมึงมาให้กูก่อน เปิดที่ไหน เมื่อไหร่ รูปแบบเป็นยังไง พนักงานกี่คน ใช้เงินลงทุนเท่าไหร่ โครงสร้างและภาพรวมต่างๆ ของคลินิกที่มึงคิดว่ามึงจะทำนั่นน่ะ เอามาให้กูดูก่อน”

“เรื่องมากจริง นี่น้องเองเว้ย!”

เทวินทร์แสยะยิ้มบอก “แล้วแต่นะ ไม่ทำก็ไม่ต้องเอาชื่อกูไปอ้างกับพ่อ”

“ไอ้พี่ใจดำ!” คนน้องทำหน้างอเหมือนเด็กน้อย ทั้งที่อายุปาเข้าไปสามสิบแล้ว ยิ่งเห็นสีหน้าไม่ยี่หระของพี่ เทวายิ่งหงุดหงิด “กูถามจริงๆ นะวินนี่ มึงจะงกเงินไว้ใช้ชาติไหนวะ แฟนก็ไม่มีให้สปอยล์อะไรกับเขา อย่างกูนี่จะงกและประหยัดทุกบาททุกสตางค์ก็ไม่แปลก เพราะมีน้องๆ ให้ดูแลยั้วเยี้ยเต็มไปหมด นี่มึงแอบซ่อนใครเอาไว้ที่ห้องหรือเปล่าเนี่ย เอ๊ะ! กูเอาไปเรื่องมึงไปขายพ่อเพื่อขอเงินมาลงทุนดีไหมนะ”

“ถ้ามีข่าวมั่วๆ ของกูหลุดไปถึงหูคนที่บ้าน เรื่องที่มึงไปยุ่งกับเมียคนอื่นจนผัวเขาตามมาตีหัวได้ถึงหูแม่แน่ อยากอยู่อย่างสงบสุขก็อย่ามายุ่งเรื่องของกู โอเค๊?”

“ไม่โอเคได้ไหมล่ะ!” เทวาถลึงตาตอบเสียงสะบัด

ตั้งแต่ทวดผู้เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของครอบครัวจากไปด้วยโรคชราเมื่อหลายปีก่อน พ่อกับแม่ก็มีเวลามาสนใจลูกหลานมากขึ้น กับลูกๆ คนอื่นที่มีครอบครัวไปแล้วก็รอดตัวไปละ เพราะพ่อเกรงใจคู่ชีวิตของลูก แฝดเทวดาหน้าตาโคตรจะหล่อที่ยังไร้คู่แบบพวกเขากลับถูกจับตามองเรื่องการใช้ชีวิตเป็นพิเศษขึ้นทุกวัน

ถ้าพ่อรู้ว่าเขาหลงนม เอ้ย! หลงสาวจนโดนหมายหัวละก็ อูยย... แค่คิดก็เจ็บละ!

เทวินทร์ส่ายหน้าบอกปลงๆ “เอาเป็นว่ามึงไปจัดการตามที่กูบอกเมื่อกี้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน แค่นี้ใช่ไหม กูจะกลับไปนอน”

“แหม รีบกลับจังเลย โน่น สาวๆ โต๊ะนั้นจ้องมึงตาวาวเชียว พี่ไม่พากลับไปที่ห้องสักคนล่ะ ถ้าไม่ติดว่าน้องขี้เกียจหล่อละก็ พี่ไม่ได้รับความสนใจจากสาวๆ แบบนี้หรอกนะ จะบอกให้”

คนถูกสาวมองตาวาวยกเหล้าขึ้นกระดกทีเดียวหมดแก้วแล้วบอกคนขี้เกียจแต่งหล่อโดยไม่มองไปทางสาวๆ โต๊ะนั้นเลย

“กูไม่เคยหิ้วใครกลับบ้านเหมือนมึง”

“นี่ก็ไม่เคยเว้ย!”

“สาบานสิ”

เทวาลอยหน้าลอยตาบอกอย่างมั่นหน้า “กูไม่เคยหิ้วใครเข้าบ้าน มีแต่หิ้วตัวเองไปนอนบ้านเขา ฮ่าๆ”

“หึ” เทวินทร์ทำเสียงหัวเราะในคอ ลุกขึ้นบอก “กลับละ”

“เดี๋ยวก่อนซี๊ เอ๊ะ! รีบจริงรีบจัง กูชักจะสงสัยแล้วว่าคืนนี้มีคนรอมึงอยู่ที่ห้องจริงๆ”

“จะมีหรือไม่มีก็ไม่เกี่ยวกับมึง”

“กูจะฟ้องแม่”

“ฟ้องสิ วีรกรรมชั่วๆ ของมึงน่าสนใจกว่าเรื่องของกูแน่ วาวา”

เทวารีบบอกเสียงสูง “วีกรรมอะไร ไม่มี๊ นี่เด็กดีของแม่ครับ”

“เหรอ” เทวินทร์แค่นยิ้มบอกเด็กดีของแม่ “ถ้าแม่รู้ว่ามึงเลี้ยงดูน้องโคที่มีแต่เนื้อนมไข่เอาไว้มากพอๆ กับช่วยน้องหมาน้องแมว จะเกิดอะไรขึ้นนะ”

“ไม่อยากคุยกับมึงแล้ว! ไสหัวกลับไปเลยไป ไอ้พี่เลว!”

“ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ถ้าแม่รู้ กูไม่ช่วยนะ”

“...” เทวา