บทที่ 7

ไม่กี่นาทีต่อมา...

“แน่ใจนะ ว่าคุณไม่ได้ตามผมมาจริงๆ น่ะ” เทวินทร์หันไปถามคนที่ยืนก้มหน้าเลือกเมนูของหวานอยู่เสียงเย็นชา บอกไม่ได้ตามมา แต่เดินเข้าร้านกาแฟเล็กๆ ที่เขาตั้งใจมานั่งตามหลังเขาติดๆ เนี่ยนะ

เมลดาบอกโดยไม่เงยหน้ามอง “เลิกระแวงเถอะน่า ฉันตั้งใจมาร้านนี้จริงๆ นะคุณ” พูดกับคนนี้จบก็หันไปบอกพนักงาน “ขออเมริกาโนเย็นหวานน้อยกับวาฟเฟิลไอศกรีมวานิลลาหนึ่งที่ค่ะ”

“เป็นอเมริกาโนเย็นหวานน้อยกับวาฟเฟิลไอศกรีมวานิลลาหนึ่งที่นะคะ ทานนี่หรือรับกลับบ้านคะคุณลูกค้า” พนักงานสาวถามเสียงหวานใส

“ทานที่นี่ครับ เธอมากับผม” เทวินทร์ที่สั่งเมนูไปก่อนแล้วบอกขึ้นก่อนจะลากแขนคนตัวเล็กเดินตามมานั่งที่โต๊ะด้วยกัน “นั่งสิ เรามีเรื่องต้องคุยกัน บอกมาตรงๆ เลยดีกว่าคุณต้องการอะไรจากผม”

“คะ?” ทำหน้างงใส่ขณะนั่งลงตามที่เขาสั่ง

“คุณแอบชอบผมอยู่ใช่ไหม ถึงได้พยายามเข้าหาผมทุกทางแบบนี้”

“คือ...”

“จริงจังหรือชั่วคืนดีล่ะ” เขาเผยยิ้มชวนลุ่มหลงออกมาขณะเอ่ยถามคนตรงหน้า “ปกติผมไม่ยุ่งกับคนใกล้ตัว แต่คุณทำขนาดนี้แล้วผมจะยอมให้สักคนแล้วกัน อยากได้ผมวันไหนนัดมาเลย หรือไม่ก็เข้าไปรอในห้อง รหัสเข้าห้องก็รู้แล้วนี่นะ”

“นี่คุณ! พูดแบบนี้หมายความว่าไง คิดว่าฉันอยากจะนอนกับคุณงั้นเหรอ!” เสียงใสแหวกลับไป หลังได้ยินคำพูดร้ายๆ ออกมาจากปากเขา ดวงตาสีน้ำตาลเบิกขึ้นมองหน้าหล่อๆ อย่างรับไม่ได้ ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงเข้มจัด “ถึงจะชอบคนหล่อ แต่ฉันก็รักนวลสงวนตัวมากๆ นะคะ ไม่ได้ยอมนอนกับผู้ชายไปทั่ว คนที่ฉันจะนอนด้วยต้องเป็นผู้ชายของฉันจริงๆ เป็นคนที่จะทำให้ฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับเขา ฉันแค่ชอบคุณ ไม่ได้คิดอยากเป็นคู่นอนของคุณนะ ตาบ้า!”

เทวินทร์มองคนแว้ดใส่เขาหน้างอปากยื่นเป็นตูดเป็ดแล้วแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “ดูไม่ออกเลยว่าคุณเป็นคนรักนวลสงวนตัว”

“จะมากไปแล้วนะ!”

เห็นเขาทำหน้าไม่รู้สึกไม่รู้สา เมลดานี่แทบเต้น เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่บ้าผู้ชายไปวันๆ หรือไง

คิดผิดแล้วค่ะ!

“เอาเป็นว่าฉันชอบคุณนะคุณเพื่อนบ้าน ชอบแบบว่าอยากจะคบจริงจัง ไม่ได้อยากเป็นคู่นอนชั่วครั้งชั่วคราวน่ะ”

"..."

เสียงหวานที่กลับเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา ทำเอาเทวินทร์นิ่งอึ้งไปเลย

ภายในร้านกาแฟยังคงมีผู้คนเข้ามาใช้บริการอยู่ตลอด

ทุกคนดูวุ่นวายกับการสั่งเครื่องดื่มและของหวาน ผิดกับโต๊ะเล็กๆ ติดริมหน้าต่างบานสูงที่เงียบงันลงมาตั้งแต่เมลดาพูดจบ

อเมริกาโนเย็นที่ถูกยกมาเสิร์ฟขัดจังหวะพอดี ถูกหญิงสาวดูดทีเดียวเกือบหมดแก้ว ขณะที่ดาร์คช็อกโกแลตปั่นของเทวินทร์ยังไม่ได้ถูกแตะเลยสักนิด

“ที่พูดมาเมื่อกี้ หมายความว่าไง” เทวินทร์ถามขึ้นหลังนั่งเงียบอยู่นาน

คนใจกล้าเห็นสีหน้าเขาแล้วเริ่มพูดไม่ออก “คือ...”

“ทำเป็นปากดีไปงั้นเองเหรอ”

เมลดาสูดหายใจเข้ายาวๆ เงยหน้าสบตาเขาแน่วแน่ “ฉันไม่ได้ปากดี ที่บอกว่าอยากคบกับคุณ ฉันพูดจริง คุณจะตกลงไหมก็พูดมาเลย ฉันยินดียอมรับมัน”

“ชอบผมขนาดนั้นเลย? รู้เหรอว่าผมเป็นคนแบบไหน” อันนี้เทวินทร์อยากรู้จริงๆ เขาเกิดมาจนอายุปูนนี้แล้ว ย่อมผ่านอะไรมามากมาย การสารภาพรักมีมาตั้งแต่วัยเด็ก ไม่ว่าจะมาเพราะชอบเขาจริงๆ หรือแค่อยากมีสัมพันธ์ชั่วคืนกัน ไม่มีใครทำหน้าตาจริงจังรอลุ้นคำตอบจากเขาเหมือนที่เมลดากำลังเป็นอยู่ในตอนนี้เลย

ชอบเขาตรงไหน?

เมลดาตอบได้เลยว่าเพราะเขาหล่อ!

ก็จะให้ชอบเขาที่ตรงไหนล่ะ ในเมื่อเจอกันแต่ละครั้งก็เป็นไปแบบห่างเหินสุดๆ แต่ผู้ชายเย็นชานี่กลับเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีที่สุดในสายตาเธอ(คนที่ไม่ค่อยเจอใคร) คนอะไรหล่อจริงหล่อจังขนาดนี้ ผมสีดำเข้มกับดวงตาสีนิลใต้แว่นคู่นั้นน่าหลงใหลมาก น่าเสียดายที่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง เพราะทั้งเธอและเขาเป็นมนุษย์สายไม่ชอบสุงสิงกับใครทั้งคู่ ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าจอมจะค้านไม่ให้เธอยุ่งกับเขา แต่คนมันหลงรูปไปแล้วนี่นา ลองดูหน่อยจะเป็นไร

คิดแล้วเมลดาจึงตอบเขาไปว่า “ฉันชอบคุณจริงๆ เรื่องแบบนี้ไม่เอามาล้อเล่นหรอก ส่วนเรื่องที่ว่าคุณเป็นคนแบบไหน ค่อยดูตอนคบกันแล้วก็ได้นี่นา”

“อืม อยากคบกันแบบจริงจังสินะ”

“ค่ะ”

“สำหรับผม การคบกันแบบจริงจังคือการทดลองอยู่ด้วยกันเลยนะ”

เมลดานิ่วหน้าถาม “หมายถึงอยู่ก่อนแต่งเหรอคะ?”

“ใช่”

“คุณไม่กลัวว่าฉันจะจับคุณไม่ปล่อยหรือไง”

“หึ” เทวินทร์แค่นยิ้มตอบ

“ถ้าจะต้องคบแบบทดลองอยู่ก่อนแต่ง ฉันคงไม่โอเค” เธอทำเป็นยักไหล่บอก แผนที่วางไว้คือเอาตัวเข้าไปพัวพันกับเขาให้มากที่สุด เพื่อปูทางรักเท่านั้น เรื่องนิสัยใจคอค่อยไปดูตอนคบกัน เข้ากันไม่ได้ค่อยแยกย้าย ไม่ถึงขนาดเอาตัวเข้าแลกค่ะ!

ดวงตาคมฉายแววบางอย่างในตอนที่ได้ยินคำตอบเธอ ครู่ต่อมา เสียงทุ้มเย็นพลันถามออกไป “ตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่”

“ยี่สิบกลางๆ แล้วค่ะ ชื่อจริงเมลดา เรียกมดก็ได้ โสดและน่ารักมากที่สุดในคอนโดนี้”

“...”

คนหน้าเด็กตอบเสียงใสอย่างมั่นใจราวกับว่าแนะนำตัวแบบนี้บ่อยๆ พอเห็นเขาเงียบไป จึงถามคืนบ้าง

“แล้วคุณล่ะ ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ ยังโสดอยู่หรือเปล่าคะ”

“ผมไม่จำเป็นต้องตอบคุณ”

“ได้ค่ะ ถ้าหากคุณไม่โอเคกับการเป็นแฟน ฉันเต็มใจจะแอบมองคุณอยู่ห่างๆ แบบนี้ต่อไป”

แม่คุณเอ้ย!

เทวินทร์ร้องลั่นในใจ อะไรจะแน่วแน่ตั้งใจขนาดนั้น เขาหรี่ตามองผู้หญิงตัวเล็กที่ทำเป็นดูดกาแฟแต่ตากลับจ้องเขาเป็นประกาย

จะว่าไปแล้ว เธอคนนี้ค่อนข้างไม่เหมือนใครเลย...