3

คนหัวดีแบบเขาสอบได้เอทุกวิชา แต่เขาไม่ชอบมานั่งคร่ำเคร่งกับการทำรายงานอะไรแบบนี้ เขาเลยจ้างเธอ แต่พลอยไพลินไม่รู้หรอกว่าคนเถื่อน ๆ แบบเขาแค่อยากใกล้ชิดเธอ เลยจ้างเธอให้มาช่วยทำรายงานให้เขา

เธอเรียนอยู่ปีหนึ่งก็จริง แต่ความรู้ของเธอมีทุกระดับชั้นทุกคณะ ทุกสาขาวิชา เพราะรับงานนักศึกษาทุกคนที่จ้าง เลยต้องอ่านหนังสือและหาข้อมูลในวิชานั้น ๆ ไปด้วย ทำให้เธอมีความรู้รอบด้าน เธอหัวดีเรียนเก่ง สามารถสรุปเนื้อหาแต่ละวิชาได้ดี เพียงแค่ได้อ่านหนังสือหรือได้ฟังบรรยายในวิชานั้น ๆ

“คิดแพงแค่ไหน พี่ก็มีปัญญาจ่ายเธอน่า”

“รู้แล้วค่ะว่ารวย” เธอย่นจมูกใส่คนอวดรวย

“รายงานพี่เร่ง ส่งวันมะรืนนี้ เธอไปทำให้พี่คืนนี้เลยได้ไหม” คนเจ้าเล่ห์หลุบสายตาลงมองจานข้าว พลอยไพลินจึงไม่ได้เห็นแววตาบางอย่างของเขา

“ไปทำให้หมายความว่ายังไงคะ”

“ไปทำให้ที่คอนโดฯ พี่ไง”

“ไม่ไปค่ะ พลอยจะรับมาทำที่บ้าน”

“งั้นพี่ไปค้างบ้านเธอ”

“ไม่ได้ค่ะ”

“ทำไม”

“มันไม่เหมาะค่ะ”

“พี่สมใจก็อยู่ ไม่เหมาะยังไง” เขากวาดสายตามองเด็กสาวที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นตาหนาเตอะ

“พลอยไม่ไว้ใจพี่เจตน์”

“พี่ต้องพรีเซ้นส์งาน เธอทำเสร็จพี่จะได้รีบอ่าน วิชานี้สำคัญมากนะ”

“ทำเสร็จเดี๋ยวพลอยส่งอีเมล์ให้ค่ะ”

“ไม่เอามันช้า” เขาหาข้ออ้าง “งั้นพี่จ้างคนอื่นก็ได้” เขาหันไปกินข้าวต่อ

พลอยไพลินกัดปาก ตอนนี้เธอไม่มีลูกค้า ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกค้าหายไปไหนในช่วงสัปดาห์นี้ การรับงานของเจตน์ทำให้เธอพอมีรายได้ เธอไม่ควรปฏิเสธ เพราะถ้าเธอมีงานล้นมือ เธอก็ไม่รับงานเขาอยู่แล้ว เพราะไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาในทุก ๆ ทาง

“ก็ได้ค่ะ แต่พี่ต้องไปบ้านพลอย” ไปทำที่คอนโดฯ ของเขาเธอก็เหมือนเดินเข้าถ้ำเสือ ได้จับเขากินน่ะสิ

ขนาดเธอพยายามแต่งตัวให้เชยแสนเชยขนาดนี้ เขายังทำท่าจะงาบเธออีก เจตน์ไว้ใจไม่ได้ เขาเป็นเสือผู้หญิง

“ได้สิ” เขายิ้มรับ ดูมีความสุขกับสิ่งที่เธอตอบรับออกมา

พลอยไพลินถอนใจพรืด แต่รับปากไปแล้วไม่ควรพูดกลับไปกลับมา และเธอเองก็ไม่ใช่คนแบบนั้นด้วย

เย็นวันนั้นเจตน์จึงกลายเป็นแขกของที่บ้านไปโดยปริยาย สมใจจึงทำอาหารเย็นต้อนรับเจตน์ด้วย

“พี่ไม่รู้ว่าอาหารจะถูกปากคุณเจตน์หรือเปล่าน่ะค่ะ” สมใจเอ่ยกับเจ้านายสาว

“ยังไงเขาก็ต้องกินได้ค่ะ อีกอย่างฝีมือการทำอาหารของพี่สมใจอร่อยไม่มีใครเทียบได้ ยังไงเขาก็ต้องกินแน่นอนค่ะ” เพราะสมใจอยู่กับยายของเธอมานาน ท่านเลยสอนทำอาหารจนเก่งกาจ สมใจไม่มีครอบครัว ไม่มีญาติที่ไหน หลังจากคุณยายเสียก็อยู่กับเธอที่นี่ต่อ เพราะผูกพันกันมาหลายปี เธอเองก็อุ่นใจที่มีสมใจอยู่ด้วยกัน เธอจึงไม่เคยคิดว่าสมใจเป็นคนใช้ แต่คิดว่าอีกฝ่ายเปรียบเสมือนญาติคนหนึ่ง

“มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะคะ”

“พี่สมใจเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปพักเถอะค่ะ ทางนี้เดี๋ยวพลอยจัดการเอง”

“คุณเจตน์ไว้ใจได้แน่ใช่ไหมคะ” ถึงจะรู้ว่าเป็นคู่หมั้น แต่เจตน์มีเรื่องฉาวโฉ่เกี่ยวกับผู้หญิง เขาเป็นนักเลงตัวเป้ง พ่อแม่ก็รวยล้นฟ้า มาเฟียระดับประเทศ ไม่มีใครกล้าหือกับเขาหรอก แต่เห็นร้ายๆ แบบนี้มีผู้หญิงอยากขึ้นเตียงกับเจตน์ด้วยกันทั้งนั้น

“ไว้ใจไม่ได้หรอกค่ะ แต่พลอยมีนี่ แล้วก็นี่ค่ะ” เธอหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้ากับสเปรย์พริกไทยขึ้นมา

“เยี่ยมไปเลยค่ะ” สมใจหายห่วง

“ถ้าพี่เจตน์ทำอะไรพลอย รับรองว่าเจอดีแน่ค่ะ” พลอยไพลินเอ่ยบอกสมใจ เพื่อทำให้อีกฝ่ายคลายใจ สมใจจึงขอตัวไปพักผ่อน แต่ถ้าหากมีอะไรก็ขอให้เรียกได้เลย เพราะสมใจก็พักอยู่ชั้นล่างของตัวบ้านเรือนไทยหลังใหญ่นั่นเอง มีอะไรก็เรียกหากันได้เลย

“พลอยอยู่บ้านเรือนไทยกับพี่สมใจสองคนแบบนี้ไม่กลัวเหรอ” เจตน์เอ่ยถาม พอรู้ว่าคู่หมั้นจะให้มานอนที่บ้านด้วย เขาก็รีบยัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้หนีตามเธอมาทันที

“พลอยอยู่จนชินแล้วค่ะ” เธอเอ่ยบอกเขาขณะนั่งพิมพ์รายงานอยู่ตรงเบาะนวมตรงโต๊ะญี่ปุ่นในห้องนั่งเล่น

เจตน์ถือโอกาสนั้นขยับเข้าไปนอนหนุนตักเธอเสียเลย

“อุ๊ย! พี่เจตน์ทำอะไรคะ” พลอยไพลินอุทานออกมา

“นอนหนุนตักน้องพลอยไง” เขาทำเสียงหวาน พลางมองสบตาคนที่ก้มลงมามอง

“พี่เจตน์นอนตักพลอยแบบนี้ พลอยทำงานไม่ถนัดเลยค่ะ”

“น้องพลอยก็ทำงานไปสิ พี่ง่วงจังอยากนอนหนุนตักน้องพลอยแบบนี้”

“พี่เจตน์ ลุกไปเลยนะคะ”

“พี่ง่วงอยากนอน” เขาแกล้งหลับ ทำเป็นซุกตักของเธอ ทำเอาพลอยไพลินจั๊กจี้และหัวใจเต้นแรง

“พี่เจตน์ พี่เจตน์คะ” เธอเรียกเขาแต่คนอยากนอนซุกตักหลับตานิ่งไม่ยอมไหวติง

พลอยไพลินรู้สึกอ่อนใจจนเผลอถอนใจออกมา แต่เพราะเขาไม่ยอมลุกและคงดื้อจะนอนตักเธออยู่แบบนี้ เธอเลยปล่อยเลยตามเลย

จู่ ๆ ฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา พลอยไพลินขยับตัวด้วยความเมื่อย เธอทำท่าลุกโดยลืมไปว่าเขานอนหนุนตักอยู่ จึงทำให้เขาตื่นตกใจในทันที