All Chapters of หวานใจเฮีย: Chapter 1 - Chapter 10

“รังเกียจหรือไง”“ใช่ค่ะ” พลอยไพลินตอบตามตรง“ตรงดี แต่พวกหล่อนมาเสนอเอง พี่ไม่ได้ขอ”“พี่ก็เอาเหรอคะ”“พี่ก็ป้องกัน ไม่ผูกมัดกับใคร”“พลอยกลัวติดโรค”“พี่ไม่เคยเอาใครสด” ประโยคของคนเถื่อนทำให้พลอยไพลินหน้าแดง“เลิกพูดสักที”“เธอเริ่มก่อน” เจตน์ยิ้มอย่างชอบใจที่ได้แหย่เธอเขาชอบเธอแต่เด็ก เป็นคนขอบิดาเองว่าโตขึ้นอยากได้เธอเป็นเมีย บิดาก็รักเขามากเพราะเป็นลูกคนเล็ก ก็เลยจัดการทาบทามกับบิดาของเธอ เลยได้หมั้นกัน อีกทั้งบิดาของเธอเคยมีบุญคุณช่วยเหลือพ่อของเขาเอาไว้ นั่นยิ่งทำให้พ่อของเขานิยมชมชอบพลอยไพลินเป็นอันมากในตอนเด็กเธอเคยช่วยเขาเอาไว้จากการโดนทำร้าย โดยไปเรียกคนมาช่วย ไม่งั้นเขาโดนพวกนักเลงคู่อริของบิดากระทืบตายไปแล้วพวกมันโคตรหมาหมู่ แถมยังสันดานทราม ทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็กไม่มีทางสู้“พี่เจตน์จะพาพลอยไปไหน บอกแล้วไงว่าพลอยไม่ชอบให้พี่ขับรถเร็ว พลอยกลัว” พลอยไพลินหวาดกลัวสุดใจ“เธอไม่ยอมคบกับพี่เอง ทุกอย่างถึงได้เป็นแบบนี้ ถ้าเธอยอมคบกับพี่ รับรองว่าเธอคือผู้หญิงหนึ่งเดียวของพี่” เขาพูดเอาแต่ได้ พลอยไพลินส่ายหน้าจนผมยุ่ง เธอจะไม่ยอมคบกับเขาเด็ดขาดเธอเกลียดบิดาที่มีผู้หญิงมากมา

เจตน์หลับไปจริงๆ ด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เขาเข้าไปช่วยพี่ชายทำงานแทน เพราะพี่ชายบินไปฮ่องกง ธุรกิจ ผับ บาร์ คาเฟ่ อาบอบนวดและธุรกิจสีเทาอื่น ๆ ที่อย่างไรก็ต้องสืบทอด ทำให้เขานอนหลับไม่เต็มอิ่ม มีเพียงการอยู่กับพลอยไพลินเท่านั้นที่ทำให้เขานอนหลับสนิท อาจเพราะหน้าที่การงานที่ต้องสานต่อและความรับผิดชอบที่ค่อนข้างกดดัน และเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพราะมีคู่แข่ง ทำให้เขาต้องระมัดระวังตัวอยู่เสมอ“อุ๊ย! ขอโทษค่ะพี่เจตน์ พอดีพลอยจะลุกไปปิดหน้าต่างน่ะค่ะ จู่ ๆ ฝนก็ตกหนัก”“ไม่เป็นไรครับ” เจตน์ลุกขึ้น พลางบิดขี้เกียจ กิริยาเช่นนี้เขาจะทำเวลาอยู่กับพลอยไพลินเท่านั้น เพราะเธอคือคนที่ทำให้เขาผ่อนคลายที่สุดเวลาอยู่ด้วย“อุ๊ย!” พลอยไพลินลุกขึ้นแล้วเซ ทำให้เจตน์ต้องรีบไปประคองร่างของเธอเอาไว้“เป็นอะไร”“เหน็บกินค่ะ”“ขอโทษนะ พี่นอนทับขาเธอ”“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอรีบผละออกห่าง แล้วเดินไปปิดหน้าต่าง ลมแรง ๆ พัดฝนเข้ามา ทำให้ฝนสาดมาโดนตัวของพลอยไพลินจนเปียกปอนไปหมด“อุ๊ย!” เธออุทานออกมาอย่างตกใจ“เดี๋ยวพี่ช่วยปิด” เจตน์ช่วยปิดหน้าต่างที่กระแทกไปมาทำให้ทั้งสองเปียกปอนไปพร้อมกันพอปิดหน้าต่างแล้วเ

ร้ร่างของคนที่นอนกอดตลอดค่ำคืน แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าเธอเพิ่งลุกไปจากเตียง เพราะที่นอนข้าง ๆ ยังทิ้งความอุ่นอยู่นั่นเองเจตน์ทำภารกิจในห้องน้ำ แล้วลงไปด้านล่าง พบว่าพลอยไพลินกำลังทำอาหารอยู่กับสมใจ“คุณเจตน์ตื่นเช้าจังเลยนะคะ” สมใจเอ่ยทักทาย เพราะนี่เป็นเวลาแค่หกโมงเช้าเท่านั้นเอง“เมื่อคืนนอนหลับสบายน่ะครับ ก็เลยตื่นเช้าเพราะได้นอนเต็มอิ่ม”“จะให้พี่ตั้งโต๊ะเลยไหมคะคุณพลอย” สมใจเอ่ยถามพลอยไพลิน“พี่เจตน์หิวหรือยังคะ” พลอยไพลินหันไปถามคู่หมั้นหนุ่ม“หิวแล้วครับ” เขาเอ่ยตอบยังยืนมองคู่หมั้นสาวอยู่ไม่วาง“งั้นตั้งโต๊ะเลยค่ะพี่สมใจ” พลอยไพลินเอ่ยกับสมใจห้องครัวอยู่ด้านล่างของตัวบ้าน ลงบันไดแล้วแยกออกมาทางหลังบ้าน ส่วนด้านหลังห้องครัวก็เป็นสวนผักที่สมใจกับพลอยไพลินปลูกเอาไว้รับประทาน ซึ่งมีผักเกือบห้าสิบชนิด เรียกว่าบ้านหลังนี้หากต้องการประกอบอาหารไม่ต้องซื้อหาผักกันเลย เพราะมีผักหลากหลายให้ประกอบเมนูไม่ซ้ำกันสมใจเตรียมจัดโต๊ะอาหารจึงยกอาหารออกไปตั้งโต๊ะตรงสวน อันเป็นสวนดอกไม้อยู่ตรงศาลาท่าน้ำ“อุ๊ย! พี่เจตน์ทำอะไรคะ” คล้อยหลังสมใจไปแล้ว เจตน์ก็เข้ามากอดหอมสาวน้อยของเขาฟอดใหญ่เธอพยายามดิ้

ชนิด มีผลไม้เอาไว้รับประทานตลอดปี ทั้งผลไม้ตามฤดูกาล และผลไม้ที่ออกลูกตลอดปี พวกมะละกอ ฝรั่ง กล้วย มะพร้าว ส้มโอ ส้มเขียวหวานและอื่น ๆ อีกมากมายนอกจากแบ่งเงินไว้ออมแล้ว คุณยายจะแบ่งเงินเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายที่จำเป็นบ้างที่อาจต้องหาซื้อ แต่อาหารการกินนั้นแทบจะไม่ต้องซื้ออะไรเลย เพราะในบ่อปลาก็มีกุ้ง หอย ปู ปลา ที่บ้านของเธอใช้พลังงานแสงอาทิตย์ ไม่ต้องเสียค่าไฟ มีเครื่องปั่นไฟ ค่าน้ำไม่ต้องจ่ายเพราะคุณยายให้คนขุดบ่อเอาไว้ และมีน้ำบาดาลเอาไว้ใช้ในบ้านด้วย ส่วนพวกน้ำยาล้างจาน ผงซักฟอก สบู่ คุณยายสอนเธอทำตั้งแต่เด็ก เรียกว่าพึ่งพาตัวเอง ดังนั้นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเธอในตอนนี้คือค่าเล่าเรียนต่าง ๆ และค่าเดินทาง รวมถึงเงินเดือนของพี่สมใจ เพราะงานบ้านค่อนข้างจุกจิก สมัยก่อนคุณยายจะดูแลและช่วยจัดการ แต่พอเธอไปเรียนก็ไม่มีเวลาในส่วนตรงนี้ บ้านหลังใหญ่เธอจึงทำความสะอาดไม่ทัน เพราะเรียนก็เหนื่อยมากแล้ว จึงจ้างสมใจทำต่อเพราะสะดวก อีกทั้งสมใจยังสะอาดและรู้ใจกันดีเหมือนอย่างเช่นวันเสาร์กับวันอาทิตย์ เป็นวันหยุดก็จริง แต่เธอต้องทำรายงานทั้งของตัวเองและที่รับมา จะให้ใช้เวลาว่างไปถากหญ้า พรวนดิน

มาให้เราด้วย ขอให้คุณลูกค้ามีความสุขมาก ๆ นะครับ” ข้อความที่ถูกส่งกลับมา ทำให้ณภัทรต้องรีบแชร์โลเคชั่นส่งไปยังต้นทางพลอยไพลินตื่นมาด้วยความงุนงง เธอพบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนสักแห่ง และเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็หลุดลุ่ยไปหมดเธอรีบรวบชุดเข้าหาตัว กลัดกระดุมด้วยมืออันสั่นเทาไปหมด“พวกแกเป็นใคร จะพาฉันไปไหน”“มีคนอยากได้ตัวเธอ ก็เลยให้พวกเรามาจัดการ”“ใคร”“เดี๋ยวไปก็รู้เอง” เธอจำเรื่องก่อนหน้านั้นไม่ได้ ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พลอยไพลินสะบัดศีรษะไปมา ก่อนที่จะถูกลากลงมาจากรถ พามายังห้องพักห้องหนึ่งซึ่งเธอไม่รู้จัก“นี่คือคนที่อยากได้เธอ เขาให้พวกเราจับเธอมาให้” พวกมันพูดขึ้นเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง“ใคร”“เดี๋ยวก็รู้เอง” มันเคาะประตู ก่อนที่ประตูจะเปิดออก“เข้าไปสิ” พลอยไพลินโดนผลักเข้าไปด้านใน ก่อนที่ชายชุดดำพวกนั้นจะโน้มศีรษะให้ แล้วก็เดินจากไป“คุณ! คุณเป็นใครคะ” พลอยไพลินเอ่ยถามอย่างตระหนกเมื่อเห็นณภัทร ทำท่าจะวิ่งหนีไปที่ประตู แต่พอหมุนกายกลับมา คนที่อยู่หลังประตูกลับเป็นเจตน์“พะ... พี่เจตน์เป็นพี่ไปได้ยังไงคะ” เธอเอ่ยถามอย่างตกใจ“ผมขอตัวก่อนนะครับคุณเจตน์” ณภัทรเอ่ยขอตัว ป