All Chapters of หวานใจเฮีย: Chapter 1 - Chapter 5

เสียงผิวปากระหว่างเดินทางไปยังตึกเรียนทำให้พลอยไพลินกอดหนังสือเอาไว้แน่น พยายามหลีกเลี่ยงจากรุ่นพี่ที่ชอบแซวเธอเสียเหลือเกิน“จะรีบไปไหนจ๊ะน้องพลอยคนสวย วันนี้เดินคนเดียวเหรอจ๊ะ” หนุ่มทั้งแก๊งที่ชอบแซวสาว ๆ ในมหาวิทยาลัยรีบกระโดดมาขวางหน้าของพลอยไพลินเอาไว้“หลีกไปนะ” พลอยไพลินถอยหนี ขยับแว่นตาไปมา ท่าทีรังเกียจของเธอทำให้หนุ่ม ๆ ถึงกับอยากแกล้งต่อพลอยไพลินเป็นเด็กเรียน ดูเชย ๆ แต่มีหนุ่ม ๆ เคยเห็นเธอถอดแว่นตาหนาเตอะออกจากใบหน้าแล้ว สวยจับจิตจับใจเสียเหลือเกิน นั่นทำให้หลายคนอยากตามมาวอแว“น้องพลอยบอกว่าหลีกไปว่ะพวกเรา” คนพูดหันไปหัวเราะ แต่ก่อนที่จะยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าเนียนของพลอยไพลิน มือหนาของใครบางคนก็กระชากออกไปเสียก่อน“เฮ้ย!ไอ้เจตน์ เสือกอะไรด้วยวะ”“เสือกไม่เสือก มึงอยากเจอกับกูไหม” เจตน์มองอย่างเอาเรื่อง ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจตน์เป็นขาใหญ่ประจำมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งนี้ ไม่มีใครกล้าจะมีเรื่องด้วย“จะจีบน้องแว่นเองก็ไม่บอก ไม่ยุ่งก็ได้วะ” คนพูดสะบัดมือไปมาเพราะโดนเจตน์บีบจนเจ็บไปหมด ไม่กล้างัดข้อกับคนหน้าดุ แถมยังเป็นนักเลงหัวไม้แบบเจตน์อีก“คิดยังไงถึงเดินผ่านทางนี้ ก็รู้ว่าจะโดนแ

คนหัวดีแบบเขาสอบได้เอทุกวิชา แต่เขาไม่ชอบมานั่งคร่ำเคร่งกับการทำรายงานอะไรแบบนี้ เขาเลยจ้างเธอ แต่พลอยไพลินไม่รู้หรอกว่าคนเถื่อน ๆ แบบเขาแค่อยากใกล้ชิดเธอ เลยจ้างเธอให้มาช่วยทำรายงานให้เขาเธอเรียนอยู่ปีหนึ่งก็จริง แต่ความรู้ของเธอมีทุกระดับชั้นทุกคณะ ทุกสาขาวิชา เพราะรับงานนักศึกษาทุกคนที่จ้าง เลยต้องอ่านหนังสือและหาข้อมูลในวิชานั้น ๆ ไปด้วย ทำให้เธอมีความรู้รอบด้าน เธอหัวดีเรียนเก่ง สามารถสรุปเนื้อหาแต่ละวิชาได้ดี เพียงแค่ได้อ่านหนังสือหรือได้ฟังบรรยายในวิชานั้น ๆ“คิดแพงแค่ไหน พี่ก็มีปัญญาจ่ายเธอน่า”“รู้แล้วค่ะว่ารวย” เธอย่นจมูกใส่คนอวดรวย“รายงานพี่เร่ง ส่งวันมะรืนนี้ เธอไปทำให้พี่คืนนี้เลยได้ไหม” คนเจ้าเล่ห์หลุบสายตาลงมองจานข้าว พลอยไพลินจึงไม่ได้เห็นแววตาบางอย่างของเขา“ไปทำให้หมายความว่ายังไงคะ”“ไปทำให้ที่คอนโดฯ พี่ไง”“ไม่ไปค่ะ พลอยจะรับมาทำที่บ้าน”“งั้นพี่ไปค้างบ้านเธอ”“ไม่ได้ค่ะ”“ทำไม”“มันไม่เหมาะค่ะ”“พี่สมใจก็อยู่ ไม่เหมาะยังไง” เขากวาดสายตามองเด็กสาวที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นตาหนาเตอะ“พลอยไม่ไว้ใจพี่เจตน์”“พี่ต้องพรีเซ้นส์งาน เธอทำเสร็จพี่จะได้รีบอ่าน วิชานี้สำคัญมากนะ

เสื้อยืดตัวใหญ่ของเธอ พออยู่บนตัวของเขามันกลายเป็นเสื้อตัวขนาดพอดีสำหรับเขา4หนุ่มสาวทั้งสองมองสบตากัน ก่อนที่พลอยไพลินจะเบือนหน้าหนี“พลอยขอออกไปเก็บคอมก่อนนะคะ รายงานของพี่เจตน์เสร็จแล้วนะคะ พี่จะอ่านทวนก่อนไหมคะ”“เสร็จแล้วก็คือเสร็จ พี่เชื่อว่าน้องพลอยทำงานเรียบร้อยครับ” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก่อนจะกดโอนเงิน“ค่ารายงาน พี่จ่ายให้พลอยแล้วนะ”“แต่นี่มันเกินจากราคาค่าจ้างนะคะ” เธอกดดูยอดเงินแล้วมองหน้าเขา ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาให้เงินเธอเยอะขนาดนี้“พี่รู้ว่าพลอยต้องใช้เงิน และมีค่าใช้จ่ายในบ้านด้วย พลอยช่วยพี่ทำรายงานก็ถือว่าเป็นค่าจ้าง” เขารู้ว่าเธอไม่ยอมรับเงินของเขาฟรี ๆ เพราะหยิ่งในศักดิ์ศรี เขาเลยต้องหาวิธีให้เงินเธอโดยที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ นั่นก็คือการจ้างทำงานเธอไม่ได้รวยก็จริง แต่คุณยายก็ทิ้งเงินเอาไว้ให้จำนวนหนึ่ง แม้จะไม่มากพอก็พอให้เธอเรียนจนจบ แต่พลอยไพลินไม่งอมืองอเท้าใช้แต่เงินของคุณยาย เธอพยายามทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ไม่จำเป็นก็ไม่เคยถอนเงินของคุณยายมาใช้พร่ำเพรื่อ“แต่พลอยไม่อยากรับเงินของพี่มาเยอะขนาดนี้ค่ะ พลอยเกรงใจ” เงินหลายหมื่นบาทที่