2

“รังเกียจหรือไง”

“ใช่ค่ะ” พลอยไพลินตอบตามตรง

“ตรงดี แต่พวกหล่อนมาเสนอเอง พี่ไม่ได้ขอ”

“พี่ก็เอาเหรอคะ”

“พี่ก็ป้องกัน ไม่ผูกมัดกับใคร”

“พลอยกลัวติดโรค”

“พี่ไม่เคยเอาใครสด” ประโยคของคนเถื่อนทำให้พลอยไพลินหน้าแดง

“เลิกพูดสักที”

“เธอเริ่มก่อน” เจตน์ยิ้มอย่างชอบใจที่ได้แหย่เธอ

เขาชอบเธอแต่เด็ก เป็นคนขอบิดาเองว่าโตขึ้นอยากได้เธอเป็นเมีย บิดาก็รักเขามากเพราะเป็นลูกคนเล็ก ก็เลยจัดการทาบทามกับบิดาของเธอ เลยได้หมั้นกัน อีกทั้งบิดาของเธอเคยมีบุญคุณช่วยเหลือพ่อของเขาเอาไว้ นั่นยิ่งทำให้พ่อของเขานิยมชมชอบพลอยไพลินเป็นอันมาก

ในตอนเด็กเธอเคยช่วยเขาเอาไว้จากการโดนทำร้าย โดยไปเรียกคนมาช่วย ไม่งั้นเขาโดนพวกนักเลงคู่อริของบิดากระทืบตายไปแล้ว

พวกมันโคตรหมาหมู่ แถมยังสันดานทราม ทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็กไม่มีทางสู้

“พี่เจตน์จะพาพลอยไปไหน บอกแล้วไงว่าพลอยไม่ชอบให้พี่ขับรถเร็ว พลอยกลัว” พลอยไพลินหวาดกลัวสุดใจ

“เธอไม่ยอมคบกับพี่เอง ทุกอย่างถึงได้เป็นแบบนี้ ถ้าเธอยอมคบกับพี่ รับรองว่าเธอคือผู้หญิงหนึ่งเดียวของพี่” เขาพูดเอาแต่ได้ พลอยไพลินส่ายหน้าจนผมยุ่ง เธอจะไม่ยอมคบกับเขาเด็ดขาด

เธอเกลียดบิดาที่มีผู้หญิงมากมายทั้ง ๆ  ที่มีมารดาอยู่แล้ว ท่านโดนยิงตายเพราะปกป้องบิดาของเจตน์เอาไว้

แต่ที่เธอเกลียดก็เพราะว่าบิดาเสเพล เหล้ายาจัดหมด ไม่ต่างจากเจตน์ เจตน์ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ อบายมุขครบเครื่อง เธออยากมีครอบครัวสงบสุข แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เจ้าชู้ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งไม่ดี ไม่ทำธุรกิจสีเทา ๆ แบบนี้

เธอกับเขาไม่เหมาะสมกันด้วยประการทั้งปวง เธอชอบชีวิตสุขสงบ ในขณะที่เขามีแต่ต่อยตี ไม่พอใจก็พาพวกไปรุมกระทืบจนเลือดตกยางอก ควักปืนออกมาไล่ยิง ทำตัวอยู่เหนือกฎหมาย

“เธอเป็นของพี่ตั้งแต่ช่วยพี่เอาไว้วันนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้หรอก เพราะพี่เลือกให้เธอมาเป็นผู้หญิงของพี่ ขอแค่เธอตอบตกลง พี่จะทำทุกอย่างที่เธอต้องการ เธอก็รู้ว่าพี่เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น”

“พลอยไม่อยากให้พี่เจตน์ต้องมาเปลี่ยนเพราะพลอยนะคะ คนเราเป็นยังไงก็ต้องเป็นอย่างนั้น เปลี่ยนไม่ได้นานหรอก เดี๋ยวก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม พลอยควรเลือกแฟนที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเหล้ายา ไม่เจ้าชู้ชีวิตน่าจะมีความสุขมากกว่า” เธอคิดว่าเขาแค่อยากได้เธอ เพราะเธอได้ยาก เขาอาจจะเลิกกับทุกคนก็จริง พอเขาได้เธอแล้ว ก็คงเบื่อ หันไปเจ้าชู้กับผู้หญิงคนอื่นอีก เธอไม่อยากน้ำตาเช็ดหัวเข่า

“ก็ที่พี่เป็นแบบนี้เพราะเธอไม่ยอมคบกับพี่” เขาโทษว่าเป็นความผิดของเธอ เลยประชดเอาผู้หญิงทุกคนที่มาเสนอให้ แต่ไม่คิดจริงจังกับใคร

เขาอยากทำให้เธอรู้ว่าถึงเธอไม่คบกับเขา ก็มีผู้หญิงมากมายอยากคบกับเขา อยากได้เขาด้วยกันทั้งนั้น แต่เป็นเขาเองที่ไม่อยากได้ใคร

“พี่หิวยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง” เขาพาเธอมารับประทานอาหารในห้างดัง

“แล้วทำไมพี่ไม่กินล่ะคะ”

“รอเธอไง เรานัดกันไม่ใช่เหรอ”

“พลอยกินแล้วค่ะ”

“กินแล้วก็ไม่เป็นไร”

“พลอยอิ่มแล้ว”

“อิ่มแล้วก็กินอย่างอื่นได้ นั่งเป็นเพื่อนกันหน่อย ถ้าเธอยังขืนหนีพี่อีก พี่จะจูบเธอโชว์ต่อหน้าลูกค้าในร้าน” คนเถื่อนแบบเขาทำได้ทุกอย่าง พลอยไพลินไม่กล้าหือกับเขา

เธอเลยกินอาหารพอเป็นพิธีเพราะมื้อกลางวันกินจนอิ่มไปแล้ว

เขาส่งข้อความมานัดเธอชวนไปกินอาหารกลางวันด้วยกัน แต่เธออ่านแล้วไม่ตอบ หนีไปกินที่ศูนย์อาหารของมหาวิทยาลัยแทน

“พี่นี่เอาแต่ใจจังเลยนะคะ”

“ก็มีแต่เธอที่ไม่เคยตามใจพี่”

“ตามใจเรื่องไม่เป็นเรื่องก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ” เขายิ้มเมื่อเธอด่า

“เป็นโรคจิตหรือไงคะ พลอยด่าพี่อยู่นะคะ ทำไมถึงยังยิ้มอยู่อีก”

“แฟนด่าแปลว่าแฟนรัก” เขาชอบให้เธอสนใจเขา ด่าก็ไม่เป็นไร เขาก็รับฟัง เธอจะทำอะไรกับเขาก็ได้ ขอแค่ให้เธออยู่กับเขา สนใจเขา เจตน์ไม่ชอบให้เธอสนใจอย่างอื่นหรือคนอื่นมากกว่าเขา

“พี่นี่โรคจิตจังเลย ชอบให้ด่าเหรอคะ”

“ช่วงนี้รายงานเยอะ ช่วยทำหน่อย”

“รายงานของพี่ พี่ก็ทำเองสิคะ”

“เดี๋ยวให้ตังค์กินหนม”

“พลอยคิดแพงนะคะ” ไม่อยากช่วยเขาทำหรอก แต่เพราะค่าขนมล่อตาล่อใจ

เธออยู่กับยาย แต่ยายเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อปีกลาย ทิ้งมรดกเอาไว้จำนวนหนึ่งแต่ไม่ได้มากมายอะไร เธอมีสมใจซึ่งเป็นแม่บ้านคอยช่วยดูแลบ้าน ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องอยู่บ้านหลังนั้นคนเดียว

ดังนั้นเธอจึงต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เธอไม่ได้ไปทำงานพาร์ทไทน์หรือรับจ้างทำงานอะไรที่ไหน เธอรับจ้างทำรายงานให้นักศึกษาในมหาวิทยาลัยนี่แหละ

และลูกค้าคนสำคัญของเธอก็คือเจตน์ เขาจ้างเธอแทบจะทุกอย่างที่ต้องส่งอาจารย์ จะเรียกได้ว่าเขาไม่เคยแตะต้องรายงานของตัวเองเลยก็ว่าได้ นอกจากออกไปพรีเซ้นส์งานเท่านั้นถึงได้หยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านคร่าว ๆ