บทที่ 4

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เพ็ญนีติ์ไม่เห็นด้วยกับมุกรดา ก็คือเธอทำงานเป็นเด็กเอ็นฯ และรับงานพริตตี้ควบคู่ไปด้วย ซึ่งเป็นอาชีพที่กำลังเป็นกระแสนิยมในตอนนี้ ด้วยความเป็นอยู่ที่อัตคัดและ แม่ของเธอต้องฟอกไตทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละสามวันจึงใช้เงินจำนวนมากถึงจะใช้สิทธิการรักษาของรัฐแต่ก็มีค่าใช้จ่ายบางส่วนจิปาถะ มุกรดาจึงเลือกอาชีพที่ทำให้ตัวเองมีเงินใช้อย่างรวดเร็วมากกว่าเรียนต่อ

ส่วนเพ็ญนีติ์เลือกที่จะไม่ทำงานแบบมุกรดาเพราะเธอคิดว่าฐานะทางบ้านก็ยากจนอยู่แล้ว ถึงแม้อยากจะถีบชีวิตตัวเองให้สูงขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ก็ตาม ไม่อยากพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา อยากมีประวัติขาวสะอาด เผื่อโชคดีได้ทำงานในบริษัทใหญ่ ๆ กับเขาบ้าง

“โอ๊ย! ทำไมมันง่วงอย่างนี้ ฉันอยากกลับไปนอน” มุกรดาทำตาปรือนั่งเอาศีรษะพิงไหล่เพื่อนรักหลับตาด้วยความอ่อนเพลีย เมื่อคืนรับงานเอ็นเตอร์เทนลูกค้าเกือบเช้า เธอรับงานเพียงแค่ชงเหล้านั่งดื่มเป็นเพื่อนคนว่าจ้าง อาจมีกิจกรรมเล็กน้อยตามแต่ผู้ว่าจ้างให้ทำ ไม่รับงานนอกเหนือจากนี้ อีกอย่างเพ็ญนีติ์ขอไว้และตัวเธอเองก็ไม่อยากให้ชีวิตตกต่ำมากไปกว่านี้

“บอกแล้วให้เลิกซะงานแบบนี้ มีอะไรดี”

“มีสิ เงินดีจะตาย ถ้าได้ดริงก์ผู้ว่าจ้างมือเติบขาหนัก อย่าบอกเชียวเงินอู้ฟู่นะจะบอกให้ แบงก์สีเทาทั้งนั้นไม่เอาก็โง่สิ ยุคข้าวยากหมากแพง ไหนจะภาวะเงินฝืดเงินเฟ้ออีก จะเอาอะไรมากินจ๊ะแม่คุณทูนหัวของเพื่อน นี่ก็ซื้อลอตเตอรี่ทุกงวดไม่เข้าสักที ทำไมไม่มีเจ้าชายหรือผู้ชายรวย ๆ มาขายขนมจีบฉันบ้างนะ อุตส่าห์โปรยเสน่ห์แทบตายไม่ติดเบ็ดเลย อย่างว่าเนาะเรามันคนการศึกษาน้อย แถมทำงานที่คนส่วนใหญ่ดูถูกอีก เฮ้อ...ชีวิตน่าบัดซบเสียจริง พรุ่งนี้ฉันจะไปงานโชว์รถยนต์ ยืนยิ้มทั้งวันจนเหงือกแห้งแน่ เตรียมเมื่อยน่องไว้เลยงานนี้”

“งานอื่นมีเยอะแยะไม่ทำ” นุนีติ์ปรายตามองเพื่อนรักก่อนจะส่ายหัว

“เอาน่าขอเก็บเงินอีกสักสี่ห้าปีค่อยเลิก แต่งานที่ฉันรับมันไม่ได้มีพวกอย่างว่าเลยนะ” มุกรดาทำตาละห้อยมองหน้าเพื่อน นุนีติ์มองค้อนเพื่อนรักก่อนจะแกะแซนด์วิชกัดกินไปพลางอดไม่ได้แอบถอนหายใจ ชีวิตของเธอแทบไม่แตกต่างกับมุกรดาเลยเช่นกัน

“แล้วป้าสังเวียนแม่แกเป็นยังไงบ้าง”

“อือก็เรื่อย ๆ ตั้งแต่ฟอกเลือดมาได้เกือบปี ดูแข็งแรงขึ้นมาบ้าง”

“ว่าแต่แกเถอะ ได้เงินมาจ่ายค่าเทอมพศินหรือยัง”

“…”

“เงียบแบบนี้คงไม่ได้ล่ะสิท่า หรือเราจะไปเบิกเงินล่วงหน้ามาใช้ก่อนดี” มุกรดาเสนอความคิดเห็น

“เขาคงให้นะ” นุนีติ์รู้สึกหัวสมองหนักอึ้ง

“เราทำดีมาตลอดคงมีสักวันที่เป็นของเราเนาะ เอาที่ฉันก่อนไหมถึงไม่มากแต่ก็จ่ายค่าเทอมได้อยู่นะ” มุกรดาปลอบเพื่อน

“อย่าเลย เก็บไว้เถอะต้องใช้ระยะยาวไม่ใช่เหรอ”

“สองสาวมัวแต่คุยกันอยู่นั่นแหละมาช่วยในครัวหน่อย” เสียงตะโกนอยู่ไกล ๆ หน้าตึกเรือนพักที่แบ่งเป็นห้อง ๆ เพื่อสะดวกต่อการดูแล

“ไปเถอะ เดี๋ยวป้าแพงแกจะเอาแซนด์วิชคืน” มุกรดาเอ่ยติดตลก นุนีติ์ยิ้มให้กับความคิดของเพื่อนรัก

“โอ๊ย! ฉันไม่ไหวแล้ว ทั้งเหนื่อยทั้งง่วง” มุกรดาเดินไปด้วยบ่นไปด้วย