บทที่ 3

“ย่าไม่อยากให้เราไปทำงานที่ไนต์คง ไนต์คลับอะไรนั่นเลย มีแต่พวกกินเหล้าเมายา กลัวมันจะคิดไม่ดี ดูสิหลานฉันออกจะสวยขนาดนี้ เฮ้อ! ชีวิตมันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แล้วพ่อเรามันหายหัวไปไหน เมาแอ๋กลับบ้านทุกวัน เมื่อไรมันจะตาย ๆ ไปเสียที”

“ย่าคะพูดไม่เป็นมงคลเลย เดี๋ยวคงกลับมาแล้วละค่ะ หนูขี้เกียจพูดกับพ่อแล้ว ปล่อยเถอะหลัง ๆ อาจจะโชคดีหน่อยกินแล้วไม่ค่อยอาละวาด”

“ลองมันอาละวาดสิ ย่าจะได้แพ่นกระบาลมัน งานการไม่ยอมทำดีแต่แบมือขอเงินกินเหล้าบุญแค่ไหนแล้วไม่ติดยา ไม่งั้นได้ลำบากกว่าที่เป็นอยู่แน่ ๆ บางทีแม่แกอาจตัดสินใจถูกก็ได้นะย่าว่า” นางอำนวยถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อนึกถึงวันที่ลูกสะใภ้จากไปตั้งแต่วันนั้น ไม่แม้แต่จะกลับมาให้เห็นหน้า จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างก็ไม่รู้ พลางเหลือบมองหน้าหลานสาวที่นางเลี้ยงมากับมือด้วยอาชีพขายข้าวต้มมัด แอบทอดถอนหายใจในโชคชะตา อาจจะโชคดีที่หลานทั้งสองต่างก็เป็นเด็กดีด้วยกันทั้งคู่

“ย่าขอโทษ” นางอำนวยรู้สึกผิดเมื่อเห็นสีหน้าสลดของหลานสาวคนสวย

“ช่างเถอะค่ะย่า คนเห็นแก่ตัวแบบนั้น เขาไม่ใช่แม่ของหนูอีกต่อไป” ท่าทางเด็ดเดี่ยวน้ำเสียงที่ดูเหมือนหนักแน่น ถ้าใครสังเกตจะรู้ว่ามันมีความหดหู่สมเพชแฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น ดวงตางดงามบางครั้งดูเศร้าหม่นหมอง

“พศินล่ะ วันนี้ย่ายังไม่เห็นหน้าเลย แล้วค่าเทอมเจ้าศินจะเอายังไงล่ะลูก เราเลื่อนทางโรงเรียนมาหลายครั้งแล้วนะ”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูจะหาเงินมาจ่ายค่าเทอมน้องให้ได้ น้องต้องได้เรียนหนังสือค่ะ” เสียงหวานเอ่ยหนักแน่น

“นังนีติ์ ลูกจ๋าอยู่ไหน นังเพ็ญนีติ์ นังนุนีติ์ลูกพ่อ มาหาพ่อหน่อยเร็ว เอาเหล้ามาให้พ่อหน่อย” เสียงอ้อแอ้ก่นเรียกบุตรสาว สภาพเมาแอ๋เดินโซซัดโซเซแทบจะลงไปกลิ้งกับพื้นบ้าน ล้มตัวนอนแอ้งแม้งกอดขวดเหล้าอยู่กลางลานบ้านร้องเพลงเสียงดังลั่นแล้วหลับไปในทันที บางครั้งก็นอนกรนร้องครางสะอึกเป็นระยะ

“นั่นไงพ่อแก ไปดูมันหน่อยเถอะ เมื่อไรมันจะพ้นเคราะห์พ้นกรรมเสียที เฮ้อ!” นางอำนวยสบถออกมาด้วยความรำคาญเมื่อชำเลืองมองไปทางช่องประตูเห็นลูกชายนอนกรนครอก ๆ อย่างไม่รู้สติ เป็นเช่นนี้เกือบทุกวันจนชาชิน

@ ศูนย์ฟื้นฟูและดูแลผู้สูงอายุเอกชนแห่งหนึ่ง

เพ็ญนีติ์นั่งรับลมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ภายในศูนย์ฟื้นฟูฯเธอทำงานที่นี่มาได้เกือบสองปีมีหน้าที่ทำความสะอาดและงานทั่วไป หรือแล้วแต่เจ้าหน้าที่จะเรียกใช้ ศูนย์ฟื้นฟูฯ แห่งนี้มีผู้สูงอายุทั้งชายและหญิงเป็นกลุ่มที่ครอบครัวเอามาฝากให้ดูแล มีทั้งขาประจำและขาจร นุนีติ์ทำงานทุกวันหลังเลิกเรียนและช่วงวันหยุดปิดเทอม พอตกค่ำเวลาประมาณหนึ่งทุ่มจะไปทำงานเป็นแคชเชียร์ที่ไนต์คลับหรู หรืองานที่เจ้าของไนต์คลับเรียกใช้

“เอานี่แซนด์วิช ป้าแพงหัวหน้าแม่ครัวเอามาแจกวันนี้วันเกิดแก ฉันอวยพรไปแล้ว” เสียงของมุกรดา ชีวาวินทร์ สาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาว รูปร่างมาตรฐานหญิงไทย เดินมายื่นแซนด์วิชให้นุนีติ์เพื่อนรักเพียงคนเดียวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่เรียนอนุบาล แต่มุกรดาไม่ได้เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยโดยให้เหตุผลว่าไม่มีเงิน และเรียนไม่เก่งหัวสมองขี้เลื่อยจึงจบแค่มัธยมศึกษาปีที่หก

“ขอบใจมากนะมุก” นุนีติ์สวมกอดเพื่อนรักทั้งคู่สนิทสนมกันอย่างมาก มีอะไรก็ปรับทุกข์ช่วยเหลือกันตลอดเพราะบรรทัดฐานชีวิตใกล้เคียงกัน อาศัยอยู่ในชุมชนเดียวกันทำให้ทั้งคู่ต่างเข้าอกเข้าใจกันในโชคชะตาของชีวิต