บทที่ 5

เพ็ญนีติ์นั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าบ้านกับพศินน้องชายหญิงสาวกำลังทำงานชิ้นสุดท้ายส่งอาจารย์ก่อนเรียนจบภายในปีนี้ สิ่งหนึ่งที่เป็นความภูมิใจก็คือการได้ทุนเรียนดีจนจบมหาวิทยาลัยซึ่งอาจเป็นความโชคดีที่สวรรค์ประทานให้เธอ ส่วนพศินกำลังเรียนระดับมัธยมต้นปีที่สอง

“พี่ค่าเทอมของผมว่ายังไงครับ เราขอเลื่อนมาหลายรอบแล้วนะ ผมเกรงใจครู”

“เอาน่า พี่ไม่เบี้ยวหรอกบอกว่าสิ้นเดือนนี้แน่นอน รอเงินเดือนพี่ออกกับเงินที่มีอยู่น่าจะพอจ่ายค่าเทอมได้พี่คำนวณแล้ว”

“ตั้งใจเรียนเถอะเรา อยากเป็นหมอไม่ใช่เหรอ” นุนีติ์ขยี้ผมน้องชายไปมา

“เสียทรงหมด” น้องชายบ่นอุบอิบ จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อไป

“ทำมาเป็นเก๊กหล่อ เพิ่งจะม.สองไอ้น้องชายชีวิตอีกยาวไกล แต่น้องชายของพี่หล่อไม่เบานะรู้ตัวไหมเป็นดาราได้อยู่นะหาเงินง่ายดี สนไหมเดี๋ยวพี่พาไปแคสติง” พศินมองหน้าพี่สาวยิ้มกวน ๆ พลางส่ายหัวกับความคิดพี่สาว

“สองศรีพี่น้องทำอะไรกันอยู่เหรอ ขอนั่งด้วยคน” มุกรดาแอบนั่งเบียดกับพศิน น้องชายคนเก่งถึงกับโวยวายว่า

“พี่มุกอย่าเบียด ผมจะตกเก้าอี้แล้ว รู้สึกว่าตัวหนาไปหน่อยไหมพี่” พศินยิ้มกวน ๆ แซวเพื่อนพี่สาวมุกรดาก็มือไวตีเข้าที่กลางหลังของเด็กชายดังปึกไม่แรงมาก

“พูดจาไม่ระรื่นหูเลย ไอ้น้องชาย” มุกรดาเอ่ยยิ้ม ๆ พลางเอามือมาขยี้ผมพศินอีกคน เพ็ญนีติ์ลอบมองทั้งคู่ก็อดยิ้มไม่ได้ เด็กชายลุกขึ้นทันทีพลางเสยผมปัดให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะลุกเดินเข้าบ้านไป

“ผมเข้าไปในบ้านแล้วนะพี่ ยุงเริ่มเยอะแล้ว ตามสบายครับพี่มุกคนงามในสามโลกแต่ก็สวยน้อยกว่าพี่สาวผมหลายขุม ไม่รู้ว่าชาตินี้จะหาแฟนได้ไหม”

“พศิน! ไอ้นี่ลามปามใหญ่แล้ว” มุกรดาแสร้งโวยลั่นเมื่อโดนเด็กปรามาสอยู่กลาย ๆ

“มาเสียค่ำมืด ป้าสังเวียนเป็นไงบ้าง เห็นพี่เชิดเข้าออกโรงพยาบาล”

“ติดเชื้อในกระแสเลือด พ่อเฝ้าไข้สลับกับพี่เชิดพี่ชายฉัน เดี๋ยวคืนนี้จะไปเฝ้าแทนพ่อกับพี่เชิด พ่อไม่ค่อยสบายเป็นเบาหวานด้วย ไม่อยากให้แกเฝ้าแต่ว่า…” มุกรดามองหน้าเพื่อนรักอย่างลังเล

“มีอะไร ก็พูดมาเถอะ แค่เห็นสีหน้าก็รู้แล้วว่ามีเรื่องไม่สบายใจ” นุนีติ์เอ่ยขึ้นน้ำเสียงเป็นกังวลเล็กน้อย เมื่อเห็นหน้าเพื่อนรักดูเคร่งเครียด เธอจึงหยุดพิมพ์งานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองมุกรดาอย่างสงสัยใคร่รู้ว่ามีเรื่องอะไรทุกข์ใจ

“เก่งขนาดนั้นเชียว” มุกรดาถอนหายใจพลางหยิบส้อมจิ้มผลไม้ในจานเข้าปากเคี้ยวตุ้ยก่อนเอ่ยขึ้น

“แหม ฉันจะบอกแกยังไงดี เกรงใจ”

“บอกมาซะดี ๆ เกรงจงเกรงใจอะไร ที่คบกันมาตั้งแต่อนุบาลยันอายุยี่สิบสองเนี่ยจะมาเกรงใจอะไร” นุนีติ์จ้องหน้ามุกรดาเขม็งเพื่อรอให้หญิงสาวพูดเรื่องที่เป็นกังวล มุกรดานิ่งไปสักครู่ก่อนจะเอ่ยว่า

“วันศุกร์ที่จะถึงนี้ฉันรับงานเอ็นไว้งานหนึ่ง แต่แม่ดันมาเข้าโรงพยาบาล น่าจะอยู่อีกหลายวัน ไม่รู้เมื่อไรหมอจะให้กลับบ้าน”