บทที่ 7 : คลาดกันเพียงคืบ

"กร๊อบ..." เสียงกระดูกสันหลังลั่นเกรียวกราวทันทีที่อดีตนักฆ่าขยับตัวลุกขึ้นยืน อากาศยามเช้าตรู่หน้าโพรงไม้เย็นเยียบจนแทบทะลุถึงกระดูก อาการปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย สภาพการนอนขดตัวซ่อนในดงไม้ชื้นแฉะไม่ใช่สิ่งที่สตรีตั้งครรภ์แฝดห้าควรต้องเผชิญ

เซียวหนิงเยว่กัดฟันพยุงร่างก้าวเท้าออกจากฐานที่มั่นชั่วคราว นัยน์ตาสีดำขลับดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองผลงานรอบบริเวณ... ซากอสูรกลายพันธุ์ระดับต่ำสามตัวนอนจมกองเลือดตายเกลื่อน ลำคอและดวงตาของพวกมันถูกเจาะทะลุด้วยไม้แหลมอาบพิษจากกับดักที่นางขึงตึงไว้เมื่อคืนอย่างไร้ที่ติ

อดีตมือสังหารตวัดมีดสั้นผ่ากะโหลกอสูรอย่างชำนาญ ควักเอาผลึกแก่นพลังงานเปื้อนเลือดสีขุ่นออกมาสามชิ้น นิ้วเรียวลองนำแก่นผลึกแตะเข้ากับ จี้สร้อยมิติที่สวมอยู่บนลำคอระหง หวังใช้สิ่งนี้สังเวยเพื่อเลื่อนระดับมิติ

[ติ๊ง! ปฏิเสธการดูดซับเพื่อเลื่อนระดับ!]

[ระบบมิติโอสถสวรรค์รับรองเฉพาะ 'ผลผลิตทางการเกษตร' เพื่อใช้ในการอัปเกรดเลเวลเท่านั้น!]

"ไอ้ระบบหน้าเลือด! เลือกกินนักนะ!" เซียวหนิงเยว่สบถด่าอย่างเหลืออด ริมฝีปากซีดเซียวเหยียดยิ้มหยัน "กฎบัดซบอันใดกัน มีของดีมาประเคนให้แต่ไม่รับ ทว่ากลับบีบบังคับให้สตรีอุ้มท้องจับจอบพรวนดิน! ยอดเยี่ยม! เช่นนั้นแก่นอสูรพวกนี้ก็ไร้ค่าสำหรับเจ้าสินะ!"

ทว่าก่อนที่นางจะเก็บผลึกอสูรยัดใส่สาบเสื้อ หน้าจอโปร่งแสงกลับกะพริบวาบเปลี่ยนเป็นสีทอง พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้นางเอกต้องชะงัก

[แจ้งเตือนเพิ่มเติม: แม้แก่นอสูรกลายพันธุ์จะไม่สามารถใช้ 'เลื่อนระดับมิติ' ได้ ทว่าระบบสามารถย่อยสลายมันเป็น 'แต้มระบบ' ได้!]

 [ทำการดูดซับแก่นอสูรระดับต่ำ 3 ชิ้น... ได้รับแต้มระบบ 30 แต้ม!]

 [ปลดล็อกร้านค้าขนาดย่อม: ผู้สืบทอดสามารถใช้ 10 แต้ม เพื่อลบล้างเวลาหน่วงมิติ (คูลดาวน์) 1 ชั่วยาม หรือใช้แลกซื้อสิ่งของยังชีพพื้นฐานได้]

นัยน์ตาของเซียวหนิงเยว่เบิกกว้าง ก่อนที่รอยยิ้มของมัจจุราชจะผุดขึ้นบนมุมปาก จากป่าหมอกอสูรที่หนาวเหน็บและเต็มไปด้วยอันตราย บัดนี้ในสายตาของอดีตนักฆ่ารหัสศูนย์ศูนย์หนึ่ง... มันได้แปรเปลี่ยนเป็น 'ขุมทรัพย์ผลิตแต้ม' ไปเสียแล้ว!

"ที่แท้เจ้าก็เป็นไอ้ระบบหน้าเงินนี่เอง..." นางหัวเราะในลำคออย่างร้ายกาจ "มีช่องโหว่เช่นนี้ ข้าก็ไม่ต้องรอเวลาสิบชั่วยามเพื่อทนหนาวอยู่ข้างนอกแล้ว! ระบบ! หักแต้มทั้งหมด ลบล้างเวลาหน่วงมิติเดี๋ยวนี้!"

[ติ๊ง! หัก 30 แต้มระบบ... เวลาหน่วงมิติถูกรีเซ็ต! ท่านสามารถเข้าสู่มิติโอสถสวรรค์ได้ทันที!]

"เปิดใช้งานมิติ!" สิ้นคำสั่ง ร่างบอบบางพลันวูบหายไปจากโลกภายนอก ทิ้งไว้เพียงกองขี้เถ้าอุ่นๆ และซากสัตว์อสูรที่ถูกชำแหละอย่างหมดจด

ภายในมิติโอสถสวรรค์ กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของดินดำขลับปะทะจมูก ทันทีที่เท้าแตะพื้น เซียวหนิงเยว่ไม่รอช้า นางพุ่งตัวไปคว้าจอบเหล็กเก่าคร่ำคร่าขึ้นมาประทับบ่า นัยน์ตาสาดประกายอำมหิตจดจ้องไปยังดงวัชพืชวิญญาณที่ยังหลงเหลืออยู่อีกยี่สิบสองต้น

ภายในมิติโอสถสวรรค์ กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของดินดำขลับปะทะจมูก ทันทีที่เท้าแตะพื้น เซียวหนิงเยว่ไม่รอช้า นางพุ่งตัวไปคว้าจอบเหล็กเก่าคร่ำคร่าขึ้นมาประทับบ่า นัยน์ตาสาดประกายอำมหิตจดจ้องไปยังดงวัชพืชวิญญาณที่ยังหลงเหลืออยู่อีกยี่สิบสองต้น

"เวลา... ข้าต้องการเวลาพำนักในนี้เพิ่ม! ขาดอีกแค่ยี่สิบกว่าต้นมิติก็จะเลื่อนระดับ ข้าจะไม่ยอมกลับไปทนหนาวเป็นเป้านิ่งอยู่ข้างนอกนั่นอีกแล้ว!"

ฉึก! ฉับ! สวบ!

การถอนหญ้าดำเนินไปอย่างดุดันและบ้าคลั่ง มวลอากาศถูกแหวกออกเป็นช่องว่าง วัชพืชวิญญาณถูกสับขาดสะบั้นราวกับกระดูกคอหอยศัตรู เหงื่อกาฬหยดแหมะรดแปลงเกษตร ท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยประท้วงด้วยความหิวโหย ทว่ามารดาสายโหดใช้ความแค้นกดข่มสัญชาตญาณความเจ็บปวดไว้เบื้องลึก

"ตายซะ! ไอ้พวกหญ้าชั่วร้าย! รากของพวกเจ้าจะต้องถูกสับเป็นชิ้นๆ!"

อดีตนักฆ่าต่อสู้กับดงหญ้าด้วยความมุ่งมั่นประหนึ่งกำลังกอบกู้เอกราชของมวลมนุษยชาติ จนกระทั่งวัชพืชวิญญาณต้นที่หนึ่งร้อย ถูกกระชากรากถอนโคนและโยนโครมลงในตะกร้าสาน!

[ติ๊ง! ภารกิจรวบรวมผลผลิต 100/100 ชิ้น เสร็๋จสิ้น!]

แสงสีทองสว่างวาบปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ ดินดำขลับขยายอาณาเขตออกไปกว้างขวางขึ้น เสียงจักรกลดังกังวาน

[ระบบทำการอัปเกรดเป็น ระดับ 2! รางวัลที่ได้รับ:

ขยายขีดจำกัดเวลาพำนักในมิติเป็น 4 ชั่วยาม

เมล็ดพันธุ์ไชเท้าวิญญาณ 1 ถุง

ปลดล็อกสิ่งปลูกสร้าง: กระท่อมไม้ไผ่พำนักกาย 1 หลัง!]

สิ้นเสียงประกาศ กระท่อมไม้ไผ่ขนาดกะทัดรัดทว่าดูแข็งแรงทนทานก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดินราวดอกเห็ด เซียวหนิงเยว่ทิ้งจอบเหล็กในมือดังเคร้ง สองขาก้าวโซเซตรงไปยังกระท่อมไม้ไผ่ ผลักประตูเข้าไปแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงสานอย่างหมดสภาพ

"รอดตายแล้ว..." เสียงแหบพร่าพึมพำแผ่วเบา ร่างกายที่ถูกสูบพลังงานจนถึงขีดจำกัด ได้รับการโอบอุ้มด้วยปราณวิญญาณบริสุทธิ์และความอบอุ่นภายในกระท่อม ความเงียบสงบและการหลับใหลเข้าครอบงำสตรีอุ้มท้องชั่วขณะ

ทว่า... ภายนอกมิติแห่งนี้ พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัว!

โครม!!!

ต้นไม้โบราณขนาดสิบคนโอบหน้าโพรงไม้ถูกกระแทกจนหักโค่น! เศษไม้ปลิวว่อนแตกกระจายดุจระเบิดลง เงาร่างมหึมาห้าสายพุ่งทะยานทะลวงม่านหมอกลงมาเหยียบย่ำพื้นดินด้วยความเร็วดุจอสนีบาตฟาด!

จ้าวราชสีห์ทองคำ จ้าวสมุทรเงือกจันทรา บรรพชนจิ้งจอก จ้าวอสรพิษ และจ้าวหมีหยินหยาง ปรากฏกายขึ้นพร้อมรังสีคุกคามที่กดทับจนสัตว์อสูรในรัศมีสิบลี้หมอบกราบตัวสั่นเทา!

จมูกของจ้าวอสูรบรรพกาลสูดดมมวลอากาศอย่างบ้าคลั่ง ม่านตาสัตว์ป่าเบิกกว้างเมื่อรับรู้ถึงกลิ่นหอมบริสุทธิ์ที่คุ้นเคยผสมผสานกับความคาวเลือด กลิ่นนั้นเพิ่งจางหายไปไม่ถึงเค่อ!

"กองไฟยังอุ่นอยู่..." จ้าวหมีหยินหยางคุกเข่าลงข้างกองขี้เถ้า ฝ่ามือหนาสัมผัสไอความร้อนที่ยังหลงเหลือ

"ร่องรอยการชำแหละเหยื่อและดึงแก่นผลึกออกไปหมดจดไร้ที่ติ" จ้าวอสรพิษทมิฬตวัดนัยน์ตาเรียวเล็กจ้องมองซากอสูรที่ถูกกับดักไม้แหลมเสียบตาย "ไม่มีร่องรอยการใช้ปราณวิญญาณ มีเพียงการขึงเส้นเอ็นซ่อนหลุมพรางและปักไม้เข้าจุดตาย... สตรีผู้นี้ล่าเดรัจฉานด้วยมันสมองล้วนๆ"

รอยยิ้มเย้ายวนทว่าอันตรายผุดขึ้นบนมุมปากของบรรพชนจิ้งจอกเก้าหาง "ช่างเป็นสตรีที่ดุร้ายและน่าค้นหาเสียนี่กระไร กลิ่นอายของนางหอมหวานจนข้าแทบคลั่ง ทว่ารอยมีดสังหารกลับแหลมคมดุจมัจจุราช"

บุรุษรูปงามทั้งห้ายืนล้อมรอบฐานที่มั่นร้าง สัญชาตญาณความหวงแหนของสัตว์ป่าตีรวนอยู่ในอก กลิ่นของสตรีในค่ำคืนนั้นชัดเจนจนสัมผัสได้ แต่ร่างของเจ้าของกลิ่นกลับอันตรธานหายไปดื้อๆ กลางอากาศ ราวกับสลายกลายเป็นหมอกควัน!

จ้าวราชสีห์ทองคำขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาสีอำพันขีดตั้งขวางกวาดมองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ปลายนิ้วแกร่งสัมผัสรอยเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทบนใบไม้

"กลิ่นเข้มข้นถึงเพียงนี้ แต่สตรีผู้นั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย... นางย่อมมีวิชาเร้นกายหรือค่ายกลพรางตัวที่ลึกล้ำยิ่งนัก"

เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องสะท้อนไปทั่วผืนป่าหมอกอสูร นัยน์ตาสัตว์ป่าทั้งห้าคู่วาวโรจน์สาดประกายดุดัน สัญชาตญาณนักล่าถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด การคลาดกันเพียงคืบยิ่งเปลี่ยนความอยากรู้อยากเห็นให้กลายเป็นความหลงใหลที่บ้าคลั่ง!

"ไม่ว่าจะมุดลงดินหรือล่องหน ข้าก็จะลากตัวเจ้ามาให้ได้... ค้นหาต่อไป!"