บทที่ 8 : ภารกิจอาณาเขต

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงห้าสายเหยียบย่ำเศษซากกิ่งไม้แหลกละเอียดดุจพายุคลั่ง ระยะห่างระหว่างจ้าวอสูรบรรพกาลและเป้าหมายหดสั้นลงเหลือเพียงไม่ถึงสิบลี้

ทว่าพริบตานั้น ผืนฟ้าเหนือป่าหมอกอสูรพลันบิดเบี้ยว

มวลเมฆดำทะมึนถูกฉีกกระชากออก ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดแดงฉานดุจโลหิตเดือดพล่าน แรงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นปะทุจากใต้ฝ่าเท้าจนต้นไม้โบราณหักโค่น กลิ่นอายความตายทะลักทลายออกมาจากใจกลางป่าลึก

"หยุดก่อน!"

บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางตวาดลั่น หูจิ้งจอกสีน้ำตาลแดงกระตุกรับคลื่นเสียงความถี่ต่ำ นัยน์ตาเรียวสวยที่เคยเปี่ยมด้วยตัณหาแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นเฉียบขาดดุจน้ำแข็ง

"รอยแยกอเวจีใจกลางป่ากำลังจะเปิดออก! หน้าที่ค้ำยันอาณาเขตคือสิ่งสำคัญที่สุด พวกเราคือจ้าวบรรพกาล... จะมาเสียสติทิ้งภารกิจใหญ่หลวงของเผ่าพันธุ์ เพียงเพราะตามดมกลิ่นสตรีแค่นางเดียวไม่ได้! หากป่าหมอกล่มสลาย ทุกสิ่งก็จบสิ้น... ดึงสติกลับมาซะ!"

ยอดบุรุษอีกสี่คนชะงักฝีเท้ากะทันหัน สัญชาตญาณสัตว์ป่าในร่างร้องเตือนถึงภัยพิบัติระดับทำลายล้าง ทว่ากลิ่นหอมหวานของสตรีปริศนายังคงยั่วยวนอยู่เบื้องหน้าเพียงเอื้อมมือ!

"น่าชังนัก..." จ้าวราชสีห์ทองคำคำรามต่ำในลำคอ กำปั้นหลุนๆ ทุบกระแทกโขดหินใหญ่จนแหลกเป็นผุยผง นัยน์ตาสีอำพันขีดตั้งขวางวาวโรจน์ "ขัดใจข้ายิ่งนัก! ฝากไว้ก่อนเถิด... หน้าที่ต้องมาก่อน! ไปสับพวกเดรัจฉานอเวจีนั่นซะ!"

สิ้นคำสั่งจ่าฝูง เงาร่างมหึมาทั้งห้าสายจำใจสะบัดหน้าหนี พุ่งทะยานฝ่าม่านหมอกกลับเข้าสู่ใจกลางความตายด้วยความเร็วที่ฉีกมวลอากาศจนเกิดเสียงหวีดแหลม

สี่ชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ภายในมิติโอสถสวรรค์ หาได้มีความสงบสุขหรือการหลับใหลอย่างที่ควรจะเป็น อดีตมือสังหารไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าแม้แต่จิบชาเดียว ทันทีที่น้ำพุวิญญาณเยียวยาความเหนื่อยล้าจนหมดสิ้น เซียวหนิงเยว่ก็แปรสภาพตนเองเป็นเครื่องจักรแห่งการเพาะปลูกที่คำนวณทุกจอบด้วยความแม่นยำ

หญิงสาวใช้เวลาสี่ชั่วยามเต็มในการขุด พรวน และหย่อนเมล็ดไชเท้าวิญญาณลงดิน

จอบเหล็กถูกฟาดฟันลงเบื้องล่าง ทุกจังหวะคือการคำนวณจุดตายและองศาที่แม่นยำราวกับกำลังปลิดชีพเป้าหมาย สตรีตั้งครรภ์เหงื่อโซมกาย ทว่านัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น สัญชาตญาณนักล่าร้องเตือนว่าการพึ่งพาเวลาอันจำกัดของมิติไม่ใช่ทางออกที่ยั่งยืน

หากถูกผลักไสออกไปสู่โลกภายนอกในรอบนี้ นางจะไม่ยอมตกเป็นเพียงเหยื่อที่เอาแต่วิ่งหนีซุกซ่อน เพื่อรอเวลาเข้ามิติอย่างเลื่อนลอยอีกต่อไป มารดาของแฝดห้าจำต้องสร้างฐานที่มั่นถาวร... อาณาเขตปลอดภัยในโลกจริงที่สามารถปกป้องและหล่อเลี้ยงก้อนแป้งจอมตะกละพวกนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ

[ติ๊ง! เก็บเกี่ยวหัวไชเท้าวิญญาณลอตแรกสำเร็จ! ค่าประสบการณ์มิติถึงเกณฑ์ที่กำหนด!]

[ปลดล็อกภารกิจพิเศษ: 'อาณาเขตแดนสวรรค์โลกภายนอก'!]

[เงื่อนไข: ผู้สืบทอดต้องใช้ 'แต้มระบบ 150 แต้ม' เพื่อแลกเปลี่ยน 'ค่ายกลลวงตาหลบซ่อน' และ 'เรือนไม้ขนาดกลาง' สำหรับติดตั้งในโลกแห่งความเป็นจริง!]

เซียวหนิงเยว่แสยะยิ้มมุมปาก ขณะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ไหลซึมตามกรอบหน้า "ในที่สุด... ก็มีของรางวัลที่คุ้มค่าเหนื่อยเสียที"

ทว่ายังไม่ทันได้คิดคำนวณหาวิธีล่าแต้ม เสียงเย็นเยียบของกลไกก็ดังขัดขึ้น

[หมดเวลาพำนัก 4 ชั่วยาม... ทำการส่งตัวผู้สืบทอดกลับสู่โลกภายนอก!]

วูบ!

พริบตาเดียว ร่างบอบบางถูกดึงกลับมายืนอยู่หน้าโพรงไม้โบราณในป่าหมอกอสูรที่เดิม ทันทีที่ปลายเท้าแตะสัมผัสพื้น สัญชาตญาณระวังภัยของอดีตนักฆ่าก็กรีดร้องลั่น ขนอ่อนทั่วสรรพางค์กายลุกชัน!

สภาพป่าหมอกอสูรเบื้องหน้า... เปลี่ยนแปลงไปราวกับขุมนรก!

ท้องฟ้าทิศตะวันออกเปลี่ยนเป็นสีเลือดแดงฉานดุจโลหิตเดือด แรงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นปะทุจากใต้ฝ่าเท้าเป็นระลอก การต่อสู้ระดับมหาประลัยบางอย่างที่กินเวลายาวนานหลายชั่วยามกำลังดำเนินอยู่ใจกลางป่าลึก!

ผลกระทบจากแรงปะทะนั้น ทำให้ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ระดับต่ำรอบนอกป่าหมอกอสูรตกอยู่ในความโกลาหล ฝูงเดรัจฉานวิ่งหนีตายอพยพออกห่างจากจุดศูนย์กลาง เหยียบย่ำกันเองดุจคลื่นคลั่ง

ทว่าท่ามกลางความตื่นตระหนกของสรรพสัตว์ เงาร่างบอบบางของอดีตนักฆ่ากลับกระโดดพลิ้วตัวขึ้นไปยืนหยัดอยู่บนกิ่งไม้สูง สูดดมกลิ่นคาวเลือดที่ลอยคละคลุ้งด้วยแววตาพญาเหยี่ยว

วิกฤตของผู้อื่น คือขุมทรัพย์ของมือสังหาร!

"หนีตายกันให้พล่านเชียว... ข้างในนั้นคงสู้กันดุเดือดน่าดู" เซียวหนิงเยว่กระชับมีดสั้นในมือแน่น นัยน์ตาสาดประกายอำมหิตระคนยินดี "ช่างประจวบเหมาะ ข้ากำลังขาดแคลนแต้มระบบเพื่อสร้างอาณาเขตอยู่พอดี... พวกเจ้าจงสละแก่นผลึกมาเสียดีๆ เถิด!"

ร่างบอบบางทิ้งตัวลงจากกิ่งไม้ดุจมัจจุราชไร้เงา พุ่งทะยานเข้าสู่สมรภูมิอสูรที่กำลังแตกตื่น!

มีดสั้นตวัดปาดคอหอยหมูป่าอสูรที่วิ่งเตลิดมาทางด้านหน้า เลือดสีข้นสาดกระเซ็นย้อมใบหญ้า ร่างบอบบางเบี่ยงหลบกรงเล็บหมาป่ากลายพันธุ์อีกตัว สองมือคว้าจับข้อต่อลำคอศัตรูแล้วบิดหมุนด้วยองศามรณะ

กร๊อบ! การสังหารดำเนินไปอย่างดิบเถื่อน รวดเร็ว และแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวคือการเจาะทะลวงจุดตาย สตรีตั้งครรภ์ใช้สรีระอันปราดเปรียวและทักษะการลอบสังหารระยะประชิดชำแหละอสูรทมิฬไปนับสิบตัว กรีดกะโหลกล้วงเอาแก่นผลึกพลังงานอาบเลือดออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

"ระบบ รับของสังเวยไปซะ!"

ริมฝีปากซีดเซียวแสยะยิ้มเยือกเย็น ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับจี้สร้อยมิติสีเขียวกลางหน้าอก โยนแก่นผลึกอสูรระดับต่ำสิบห้าชิ้นเข้าสู่หน้าต่างแลกเปลี่ยนของมิติโอสถสวรรค์อย่างต่อเนื่อง!

[ติ๊ง! ตรวจพบแก่นอสูรกลายพันธุ์ระดับต่ำ 15 ชิ้น... ทำการแปลงสภาพ... ได้รับแต้มระบบ 150 แต้ม!] [แต้มสะสมเพียงพอ! ทำการหักแต้มเพื่อแลกซื้อ 'ค่ายกลลวงตาหลบซ่อน' และ 'เรือนไม้ขนาดกลาง' เสร็จสิ้น!]

"ใช้เรี่ยวแรงแลกความมั่นคง... ช่างเป็นกฎเกณฑ์ที่ยุติธรรมเสียจริง"

เซียวหนิงเยว่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ กวาดสายตามองทรัพยากรชิ้นใหม่ในคลังเก็บของด้วยความพึงพอใจ ทักษะการรีดเค้นผลประโยชน์จากซากศพคืองานถนัดของมือสังหารอันดับหนึ่ง!

อดีตนักฆ่าเร้นกายออกจากสมรภูมิเลือด มุ่งหน้าสู่ทิศใต้อันเงียบสงบ จมูกดมกลิ่นความชื้นผสานกับเสียงน้ำไหลริน จนค้นพบแหล่งน้ำบริสุทธิ์สายเล็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านน้ำตก ปลายนิ้วเรียวสัมผัสจี้สร้อยมิติอีกครั้ง เรียกใช้งานทรัพยากรระดับสูงทันที

วูบ!

ม่านพลังงานไร้สีแผ่ขยายออกครอบคลุมรัศมีหนึ่งร้อยก้าว ภูมิทัศน์รอบด้านถูกบิดเบือน หากมองจากภายนอก พื้นที่อาณาเขตนี้จะกลายเป็นเพียงพุ่มไม้หนาทึบและเถาวัลย์มีพิษที่ไม่มีสัตว์อสูรตนใดอยากเฉียดใกล้

เมื่อกางอาณาเขตปลอดภัยเสร็จสิ้น เรือนไม้ขนาดกลางสภาพสมบูรณ์ก็ถูกอัญเชิญมาตั้งตระหง่านอยู่ริมลำธาร กลิ่นหอมของไม้สนอบอวลให้ความรู้สึกผ่อนคลาย

เซียวหนิงเยว่ปาดหยาดเลือดที่กระเซ็นเปื้อนกรอบหน้า ฝ่ามือลูบหน้าท้องแบนราบที่เริ่มนิ่งสงบลง ก้อนแป้งทั้งห้าดิ้นดุ๊กดิ๊กแผ่วเบา คล้ายพึงพอใจกับความปลอดภัยและปราณวิญญาณที่แผ่ออกมาจากค่ายกลลวงตา พวกมันหยุดเรียกร้องพลังงานชั่วคราว เปิดโอกาสให้มารดาสายโหดได้ทิ้งตัวนั่งพักบนชานเรือน

ทว่าความเงียบสงบในป่าหมอกอสูรมักมีอายุขัยเพียงชั่วอึดใจเดียวเสมอ!

สตรีอุ้มท้องกำลังจะก้าวเท้าผลักบานประตูเรือนไม้ จู่ๆ คลื่นพลังงานระดับมหาประลัยก็ปะทุขึ้น!

ตูมมมม!!!

แรงระเบิดมหาศาลจากรอยแยกใจกลางป่าหมอกอสูรกระแทกผืนปฐพีจนแยกออกเป็นสาย! คลื่นลมกรรโชกแรงดุจพายุหมุนทะลวงฟ้ากวาดทำลายต้นไม้โบราณจนราบเป็นหน้ากลอง แรงอัดอากาศรุนแรงทะลวงพ้นม่านหมอก กระแทกเข้ากับขอบเขตค่ายกลลวงตาหลบซ่อนจนเกิดรอยร้าวและสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง!

กลิ่นคาวเลือดเดือดพล่านและกลิ่นอายความตายลอยคลุ้งมาตามสายลมปะทะจมูก

เซียวหนิงเยว่หยัดกายยืนมั่นคง สองเท้าจิกพื้นชานเรือนแน่น สัญชาตญาณระวังภัยกรีดร้องจนม่านตาหดแคบลง อดีตนักฆ่าหรี่ตามองท้องฟ้าที่แตกร้าวเป็นริ้วสีเลือด นัยน์ตาสีดำสนิทแฝงความเยือกเย็นขณะประเมินสถานการณ์ตรงหน้า

"พลังระดับกวาดล้าง... ใครกันที่กำลังต่อสู้อยู่ตรงนั้น?"